Zonde en straf van Juda
1 De zonde van Juda is opgeschreven
met een stift van ijzer,
met een punt van diamant
ingegrift op de schrijf tafel van hun hart
en op de hoorns van uw
altaren.
2 Zoals zij aan hun kinderen denken,
denken zij aan hun altaren en hun gewijde palen,
bij bladerrijke
bomen, op de hoge heuvels.
3 Mijn berg in het veld,
uw vermogen, al uw schatten,
zal Ik als buit geven –
uw hoogten vanwege de zonde
in heel uw gebied.
4 Dan zult u – en dat om uzelf – uw erfelijk bezit, dat Ik u gegeven heb,
met rust moeten laten,
want Ik zal u uw vijanden doen
dienen
in een land dat u niet
kent.
U hebt immers in Mijn toorn een
vuur aangestoken,
dat tot in eeuwigheid zal branden.
5 Zo zegt de HEERE:
Vervloekt is de man die vertrouwt op een mens,
en die een schepsel tot zijn arm stelt,
terwijl zijn hart van de HEERE afwijkt.
6 Hij zal zijn als een kale struik in de vlakte,
die het niet ziet wanneer het goede komt:
hij verblijft op de droogste plekken in de woestijn,
in zilt en onbewoond land.
7
Gezegend is de man die op de HEERE vertrouwt,
wiens vertrouwen de HEERE is.
8 Hij zal zijn als een
boom, die bij water geplant is,
en die zijn wortels laat uitlopen bij een waterloop.
Hij merkt het niet als er hitte komt,
zijn blad blijft groen.
Een jaar van droogte deert hem niet,
en hij houdt niet op vrucht te dragen.
9 Arglistig is het hart, boven alles,
ja, ongeneeslijk is het, wie zal het kennen?
10 Ik, de HEERE,
doorgrond het hart,
beproef de nieren,
en dat om ieder te geven overeenkomstig zijn wegen,
overeenkomstig de vrucht van zijn daden.
11 Wie rijkdom verwerft, maar niet op rechtmatige wijze ,
is als een patrijs die eieren uitbroedt, maar ze niet heeft gelegd.
Op de helft van zijn dagen moet hij die achterlaten,
in zijn einde blijkt hij een dwaas te zijn.
12 Een eretroon, een hoge plaats vanaf het begin,
is de plaats van ons heiligdom.
13 HEERE, Hoop van Israël,
allen die U verlaten, zullen beschaamd worden.
Wie zich van mij afkeren, zullen in de aarde worden geschreven,
want zij hebben de
bron van het levende water, de HEERE, verlaten.
14 Genees mij, HEERE, en ik zal genezen worden,
verlos mij, en ik zal verlost worden,
want U bent mijn lofzang.
15 Zie, zij zeggen tegen mij:
Waar is het woord van de HEERE? Laat het toch uitkomen!
16 Wat mij betreft, ik heb niet meer aangedrongen dan een herder achter U betaamde ,
naar een onheilsdag heb ik niet verlangd.
U weet Zelf wat over mijn lippen kwam,
het was voor Uw aangezicht.
17 Wees mij niet tot een verschrikking,
U bent mijn
toevlucht op een dag van onheil.
18
Laten mijn vervolgers beschaamd worden, maar laat mij niet beschaamd worden.
Laten zij ontsteld zijn, maar laat mij niet ontsteld zijn.
Breng over hen een dag van onheil,
breek ze met een dubbele verbreking.
Heiliging van de sabbat
19 Zo heeft de HEERE tegen mij gezegd: Ga in de Volkspoort staan, waardoor de koningen van Juda binnenkomen en waardoor zij naar buiten gaan, ja, in alle poorten van Jeruzalem,
20 en zeg tegen hen: Hoor het woord van de HEERE, koningen van Juda, heel Juda en alle inwoners van Jeruzalem, die door deze poorten binnenkomen.
21 Zo zegt de HEERE:
Wacht u er omwille van uw leven voor om op de sabbatdag een last te dragen en die door de poorten van Jeruzalem binnen te brengen.
22 Ook mag u op de sabbatdag geen last uit uw huizen naar buiten brengen en geen enkel werk mag u doen. U moet de sabbatdag heiligen, zoals Ik uw
vaderen geboden heb.
23 Zij hebben echter niet
geluisterd en hun oor niet geneigd, maar zij waren halsstarrig
door niet te luisteren en geen vermaning te aanvaarden.
24 Het zal echter gebeuren, als u daadwerkelijk naar Mij zult luisteren, spreekt de HEERE, door op de sabbatdag geen last door de poorten van deze stad naar binnen te brengen, en door de sabbatdag te heiligen en daarop geen enkel werk te doen,
25
dat dan koningen en vorsten, die op de troon van David zitten, door de poorten van deze stad naar binnen zullen komen, rijdend op wagens en op paarden, zij en hun vorsten, de mannen van Juda en de inwoners van Jeruzalem. Dan zal deze stad voor eeuwig bewoond blijven.
26 Zij zullen uit de steden van Juda komen, en uit de omstreken van Jeruzalem, uit het land van Benjamin, uit het Laagland, uit het Bergland en uit het Zuiderland, terwijl zij brandoffers, slachtoffers, graanoffers en wierook brengen, en terwijl zij lofoffers zullen brengen in het huis van de HEERE.
27 Maar als u niet naar Mij luistert door de sabbatdag te heiligen en door daarop geen last te dragen als u op de sabbatdag door de poorten van Jeruzalem binnenkomt, dan zal Ik een vuur aansteken in zijn poorten; dat zal de paleizen van Jeruzalem verteren, en het zal niet geblust worden.
Vertwijfelde boosheyt ende hartneckicheyt der Ioden, blijckende selfs aen hare kinderen , daer op straffen moeten volgen, v. 1, etc. Vervloeckten staet des genen die op menschen vertrouwt, ende gesegenden staet des genen die op Godt vertrouwt, 5. Godt doorgrondt de innerlicke boosheyt van ’smenschen herte, daerom en sullen, die met archlistige verborgene practijcken onrechtveerdigen rijckdom versamelen, sijne straffe niet ontgaen, 9. gelucksalicheyt der vroomen in Godts genadige tegenwoordicheyt, ende onsalicheyt der afvalligen, 12. gebedt des Propheten, om sijner behoudenisse, ende straffe sijner vervolgeren ende bespotteren, 14. Predicatie van den Sabbath, 19. etc.
1 DE sonde van Iuda is
geschreven met eene
ysere griffie, met het
punt eens
Diamants: gegraven in de
tafel van haerlieder herte, ende aen de hoornen
uwer
altaren:
2
Gelijck hare kinderen harer altaren gedencken, ende harer
bosschen, by’t groen
geboomte, op de hooge heuvelen.
3 Ick sal mijnen
berch, met het velt,
u vermogen, [ende] alle uwe schatten, ten roove geven;
[mitsgaders] uwe hoochten, om de sonde,
in alle uwe lantpalen.
4 Also sult ghy
aflaten, (ende dat
om u selfs) van uwe
erffenisse, die ick u gegeven hebbe, ende ick sal u uwen vyanden doen
dienen, in een lant, dat ghy niet en
kent: want
ghylieden hebt een
vyer aengesteken in mijnen toorn, tot in
eeuwicheyt sal ’t branden.
5 Soo seyt de HEERE; Vervloeckt is de man, die op eenen
mensche vertrouwt, ende
vleesch [tot] sijnen
arm stelt, ende wiens herte van den HEERE afwijckt.
6 Want hy sal zijn als de
heyde in de wildernisse, die ’t niet en
gevoelt wanneer het
goede komt: maer
blijft [in]
dorre-plaetsen in de woestijne, [in]
souten ende
onbewoonden lande.
7
Gesegent [daerentegen] is de man, die op den HEERE vertrouwt: ende wiens vertrouwen de HEERE is.
8 Want hy sal zijn als een
boom, die aen ’t water geplant is, ende sijne wortelen uytschiet aen eene riviere, ende en
gevoelt het niet wanneerder eene hitte komt, maer sijn loof
blijft groen: ende in een jaer van
droogte en
sorgt hy niet, ende en
houdt niet op van vrucht te
dragen.
9
Archlistich is het
herte meer dan
eenich dinck, ja
dootlick is het: wie sal het kennen?
10
Ick de HEERE
doorgronde het herte, [ende]
proeve de nieren:
ende dat, om eenen yegelijcken te geven nae sijne
wegen,
nae de vrucht sijner handelingen.
11 [Gelijck] een velthoen [eyeren] vergadert, maer en
broedtse niet uyt, [alsoo] is hy die rijckdom
vergadert, doch
niet met recht: in de
helft sijner dagen sal hy
dien moeten verlaten, ende in sijn
laetste een dwaes
zijn.
12 Een throon der
heerlickheyt, eene hoocheyt
van den eersten aen, is de plaetse onses
Heylichdoms.
13 ô HEERE,
Israëls verwachtinge,
alle die u verlaten , sullen beschaemt worden, ende die
van my afwijcken sullen in de
aerde geschreven worden; want sy verlaten den HEERE, den
sprinckader des levendigen waters.
14
Geneest my, HEERE, so sal ick genesen worden, behoudt my, so sal ick behouden worden: want ghy zijt
mijn lof.
15 Siet, sy
seggen tot my:
Waer is het woort des HEEREN? laet het nu komen.
16 Ick en hebbe doch niet
aengedrongen, meer dan eenen
herder achter u [betaemde]; oock en heb ick den
dootlicken dach niet begeert, ghy weet [het]:
wat uyt mijne lippen is gegaen, is voor u
aengesichte geweest.
17 En weest ghy my niet tot eene
verschrickinge: ghy zijt mijne
toevlucht ten dage des
quaets.
18
Laet mijne vervolgers beschaemt worden, maer en laet my niet beschaemt worden; laet hen verschrickt worden, maer en laet my niet verschrickt worden: brengt over hen den
dach des quaets, ende verbreecktse met eene
dobbele verbrekinge.
19 Alsoo heeft de HEERE tot my geseyt; Gaet henen ende staet in de poorte der
kinderen des volcks, door de welcke de Coningen van Iuda ingaen, ende door dewelcke sy uytgaen: ja in alle poorten van Ierusalem;
20 Ende segt tot hen, Hooret des HEEREN woort, ghy Coningen van Iuda, ende gantsch Iuda, ende alle inwoonders van Ierusalem, die ghy door dese poorten ingaet.
21 Soo seyt de HEERE;
Wachtet u
op uwe zielen: ende en draget geenen last op den Sabbath-dach, noch en brenget [niet] in door de poorten van Ierusalem.
22 Oock en sult ghylieden geenen last uyt voeren uyt uwe huysen op den Sabbath-dach, nochte eenich werck doen: maer ghy sult den Sabbath-dach
heyligen, gelijck als ick uwen
vaderen geboden hebbe.
23 Maer sy en hebben niet
gehoort, nochte haer oore geneygt: maer sy hebben haren
necke verhardet,
om niet te hooren, ende om de
tucht niet aen te nemen.
24 ’T sal dan geschieden, indien ghy
vlijtichlick nae my sult hooren, spreeckt de HEERE, dat ghy geenen last door de poorten deser stadt op den Sabbath-dach inbrenget, ende ghy den Sabbath-dach heyliget, dat ghy geen werck daer in en doet:
25
So sullen door de poorten deser stadt ingaen, Coningen ende Vorsten, sittende op den throon Davids, rijdende op wagenen ende op peerden, sy ende hare Vorsten, de
mannen van Iuda, ende de inwoonders van Ierusalem: ende dese stadt sal
bewoont worden in eeuwicheyt.
26 Ende sy sullen komen uyt de steden van Iuda, ende uyt de plaetsen rontom Ierusalem, ende uyt den lande Benjamins, ende uyt de leegte, ende van ’t geberchte, ende van het Zuyden, aenbrengende brand-offer ende slacht-offer, ende spijs-offer, ende wieroock: ende aenbrengende lof-offer, ten huyse des HEEREN.
27 Maer indien ghy nae my niet en sult hooren, om den Sabbath-dach te heyligen, ende om geenen last te dragen, als ghy op den Sabbath-dach door de poorten van Ierusalem ingaet; so sal ick een
vyer in
hare poorten aensteken, dat de Palleysen van Ierusalem sal verteeren, ende niet worden uytgebluscht.
