Het visioen van de korf rijpe vruchten
1 Dit heeft de Heere HEERE mij laten zien, en zie: een korf met zomervruchten.
2 Toen zei Hij: Wat ziet u, Amos? Ik zei: Een korf met zomervruchten. Daarop zei de HEERE tegen mij:
Het einde
is gekomen voor Mijn volk Israël:
Ik zal het niet langer voorbijgaan.
3 De tempelliederen zullen klagend klinken
op die dag, spreekt de Heere HEERE.
Talrijk zullen de dode lichamen zijn.
Op elke plaats
werpt men ze zwijgend weg.
Bedreigingen tegen Israël
4 Hoor dit, u , die de armen vertrapt,
en erop uit bent om de zachtmoedigen van het land weg te doen,
5 door te zeggen: Wanneer is de nieuwemaansdag voorbij, zodat wij graan kunnen verkopen? En de sabbat, zodat wij de korenschuren kunnen openen? U maakt de efa
kleiner, de sikkel
groter, en u bedriegt
met valse weegschalen.
6 U koopt de geringen voor
geld, en de armen voor een paar schoenen. En u zegt: Wij verkopen het kaf van het koren.
7 De HEERE heeft gezworen bij de glorie van Jakob: Nooit zal Ik al hun daden vergeten!
8 Zou hierom het land niet sidderen,
zodat elke inwoner rouw bedrijft,
omdat het in zijn geheel stijgt als de Nijl,
stijgt en wegzinkt als de rivier van Egypte?
9 Op die dag zal het gebeuren,
spreekt de Heere HEERE,
dat Ik de zon midden op de dag zal laten ondergaan;
op klaarlichte dag zal Ik het land duister maken.
10 Ik zal uw feesten in rouw veranderen,
al uw liederen in klaagzangen;
om alle heupen zal Ik een rouwgewaad aanbrengen,
elk hoofd zal kaal zijn,
omdat Ik het land in rouw dompel als over een enig kind ,
en wat ervan overblijft zal zijn als een bittere dag.
11 Zie, er komen dagen,
spreekt de Heere HEERE,
dat Ik honger in het land zal zenden;
geen honger naar brood,
geen dorst naar water,
maar om de woorden van de HEERE te horen.
12 Dan dolen zij van zee tot zee,
van noord tot oost trekken zij rond,
om het woord van de HEERE te zoeken,
maar zij zullen het niet vinden.
13 Op die dag zullen zij van dorst versmachten,
de mooie meisjes en de jonge mannen,
14 zij die zweren bij de schuld van Samaria,
en zeggen: Zo waar uw god van Dan leeft,
en de pelgrims tocht naar
Berseba leeft!
Zij zullen vallen en niet meer opstaan.
Door ’t gesichte van eenen korf met somer-vruchten wort afgebeeldt, dat Israels eynde was nakende, v. 1, etc. om de onderdruckinge der armen, godtloose giericheyt, bedrieglicken koophandel, schenderye, ende afgodisch sweeren, 4, etc. (item 14.) sweert Godt Israel d’ uyterste algemeyne ruyne ende rouwe, 7. met troosteloos heyt, vermits gebreck van sijn woort, 11.
1 DE Heere HEERE deed my aldus
sien: ende siet, een
korf met somer-vruchten.
2 Ende hy seyde; Wat siet ghy Amos? ende ick seyde, Eenen korf met somer-vruchten: doe seyde de HEERE tot my; Het
eynde is gekomen over mijn volck Israël, ick en sal het voortaen niet meer
voor by gaen.
3 Maer de gesangen des
Tempels sullen
te dien dage huylen, spreeckt de Heere HEERE: vele doode lichamen sullender zijn, in alle
plaetsen sal-
mense stil-swijgens wech-werpen.
4 Hooret dit, ghy die
den nootdurftigen
opslocket: ende dat om te
vernielen de
elendige des lants:
5 Seggende; Wanneer sal
de nieuwe mane overgaen, dat wy lijftocht mogen verkoopen? ende de Sabbath, dat wy
koorn mogen openen? verkleynende den
Epha, ende den
Sikel vergrootende, ende
verkeerdelick handelende
[met] bedriechlicke weechschalen:
6 Dat wy de arme voor
gelt mogen
koopen, ende den nootdurftigen om een paer schoenen:
dan sullen wy
het caf van’t koorn verkoopen.
7 De HEERE heeft gesworen by Iacobs
heerlickheyt:
So ick
alle hare wercken in eeuwicheyt sal vergeten!
8
Soude het lant hier over niet beroert worden? ende al wie daer in woont treuren? Ia
het sal geheel oprijsen als eene
riviere, ende het sal heen ende weder
gedreven ende verdroncken worden, als [door] de
riviere van Egypten.
9 Ende het sal te dien dage geschieden, spreeckt de Heere HEERE, dat ick de Sonne op den
middach sal doen
ondergaen, ende het lant by
lichten dage sal verduysteren.
10 Ende ick sal uwe Feesten in rouwe, ende alle uwe liederen in weeklage veranderen, ende op alle lendenen eenen
sack, ende op allen hoofde
kaelheyt opbrengen: ende ick sal het
[lant] stellen in rouwe, alsser is over eenen eenigen [sone], ende
desselven eynde, als eenen bitteren dach.
11 Siet, de dagen komen, spreeckt de Heere HEERE, dat ick eenen honger
in’t lant sal senden: niet eenen honger nae broot, noch dorst nae water, maer om te hooren de
woorden des HEEREN.
12 Ende sy sullen swerven van zee tot zee, ende van’t Noorden tot het
Oosten: sy sullen omloopen om het woort des HEEREN te soecken, maer en sullen’t niet vinden.
13 Te dien dage sullen de schoone jonckvrouwen, ende de jongelingen, van dorst
versmachten:
14 Die daer sweeren by de
schult van Samaria, ende seggen; [Soo waerachtich als] uwe Godt
van Dan leeft; ende, de
wech van
Ber-Seba leeft: ende sy sullen vallen, ende niet weder
opstaen.
