Hebreeën 12 - HSV & SV1657

Met volharding lopen

1 Welnu dan, laten ook wij, nu wij door zo'n menigte van getuigen omringd worden, afleggen alle last en de zonde, die ons zo gemakkelijk verstrikt. En laten wij met volharding de wedloop lopen die voor ons ligt,

2 terwijl wij het oog gericht houden op Jezus, de Leidsman en Voleinder van het geloof. Hij heeft om de vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld, het kruis verdragen en de schande veracht en zit nu aan de rechterhand van de troon van God.

3 Want let toch scherp op Hem Die zo'n tegenspraak van de zondaars tegen Zich heeft verdragen, opdat u niet verzwakt en bezwijkt in uw zielen.

4 U hebt nog niet tot bloedens toe weerstand geboden in uw strijd tegen de zonde.

5 En u bent de vermaning vergeten waarmee u als kinderen wordt aangesproken: Mijn zoon, acht de bestraffing van de Heere niet gering en bezwijk niet, als u door Hem terechtgewezen wordt.

6 Want de Heere bestraft wie Hij liefheeft, en Hij geselt iedere zoon die Hij aanneemt.

7 Als u bestraffing verdraagt, behandelt God u als kinderen. Want welk kind is er dat niet door zijn vader bestraft wordt?

8 Maar als u zonder bestraffing bent, waar allen deel aan hebben gekregen, bent u bastaarden en geen kinderen.

9 En verder hadden wij onze aardse vaders als opvoeders, en wij hadden ontzag voor hen. Zullen wij ons dan niet veel meer onderwerpen aan de Vader van de geesten, en leven?

10 Want zij hebben ons wel voor een korte tijd naar het hun goeddacht bestraft, maar Hij doet dat tot ons nut, opdat wij deel krijgen aan Zijn heiligheid.

11 En elke bestraffing schijnt op het moment zelf wel geen reden tot blijdschap te zijn, maar tot droefheid. Maar later geeft zij hun die erdoor geoefend zijn een vreedzame vrucht van gerechtigheid.

12 Hef daarom de slappe handen op en strek de knikkende knieën,

13 en maak rechte sporen voor uw voeten, opdat wat kreupel is, niet wordt ontwricht, maar veeleer genezen wordt.

14 Jaag de vrede na met allen, en de heiliging, zonder welke niemand de Heere zal zien.

15 Zie erop toe dat niemand achteropraakt in de genade van God, en dat er geen enkele wortel van bitterheid opschiet en onrust veroorzaakt zodat daardoor velen bezoedeld worden.

16 Laat niemand een ontuchtpleger zijn of een onheilige, zoals Ezau, die voor één enkele maaltijd zijn eerstgeboorterecht verkocht.

17 Want u weet dat hij ook daarna, toen hij de zegen wilde erven, verworpen werd, want hij vond geen plaats van berouw, hoewel hij de zegen vurig en met tranen zocht.

Onze God is een verterend vuur

18 Want u bent niet tot een tastbare berg genaderd, en tot een brandend vuur, tot donkerheid, duisternis en stormwind,

19 tot bazuingeschal en het geluid van woorden. Zij die dat hoorden, smeekten dat het woord niet meer tot hen gericht zou worden,

20 want zij konden wat hun bevolen werd niet verdragen: zelfs als een dier de berg aanraakt, zal het gestenigd of met een pijl doorschoten worden.

21 En wat zij zagen was zo verschrikkelijk, dat Mozes zei: Ik ben zeer bevreesd en sta te beven.

22 Maar u bent genaderd tot de berg Sion en tot de stad van de levende God, tot het hemelse Jeruzalem en tot tienduizendtallen van engelen,

23 tot een feestelijke vergadering en de gemeente van de eerstgeborenen, die in de hemelen opgeschreven zijn, en tot God, de Rechter over allen, en tot de geesten van de rechtvaardigen, die tot volmaaktheid zijn gekomen,

24 en tot de Middelaar van het nieuwe verbond, Jezus, en tot het bloed van de besprenkeling, dat van betere dingen spreekt dan dat van Abel.

25 Let er dan op dat u Hem Die spreekt, niet verwerpt. Want als zij niet zijn ontkomen die hem verwierpen die op aarde aanwijzingen van God deed horen, veelmeer zullen wij niet ontkomen , als wij ons afkeren van Hem Die vanuit de hemelen spreekt .

26 Zijn stem bracht indertijd de aarde aan het wankelen. Nu echter heeft Hij openlijk verkondigd: Nog eenmaal zal Ik niet alleen de aarde, maar ook de hemel doen beven.

27 Dit ‘nog eenmaal’ duidt op de verandering van de dingen die kunnen wankelen als van dingen die gemaakt zijn, opdat de dingen die onwankelbaar zijn, zouden blijven.

28 Laten wij daarom, omdat wij een onwankelbaar Koninkrijk ontvangen, aan de genade vasthouden en daardoor God dienen op een Hem welgevallige wijze, met ontzag en eerbied.

29 Want onze God is een verterend vuur.

1 Uyt de exempelen van het voorgaende Capittel vermaent d’Apostel de Hebreen tot volstandigheyt in de Christelicke hope, ende tot lijdtsaemheyt in de verdruckingen. 2 Stelt haer tot dien eynde Christi exempel voor, die door lijden in sijne heerlickheyt is ingegaen. 5 oock het exempel van alle ware kinderen, die sonder kastijdinge harer vaderen niet en zijn. 9 Wijst haer aen de vruchten van de kastijdingen. 12 Vermaent haer daer na tot verwackeringe in hare slappigheyt. 14 mitsgaders tot vrede ende heyligheyt. 15 Waerschouwt haer tegen afval, ende tegen hoererije, ende onheyligheyt, met het exempel van Esau. 18 Stelt haer tot dien eynde oock voor oogen de weerdigheyt der vergaderinge in hemel ende op aerde, daer toe sy gekomen zijn, met een tegenstellinge van de vreeselickheyt van alle dingen in het geven der wet. 25 Waerschouwt haer wederom voor afval, met een plaetse uyt Hagg. 2.7. genomen. 28 ende vermaent haer tot vast houden aen Godts genade, met eene voorstellinge der straffe, die den afvalligen sal over komen.

1 DAerom dan oock, alsoo wy soo groot een wolcke der getuygen

rontom ons hebben liggende, laet ons afleggen alle last, ende

de sonde die [ons ] lichtelick omringht, ende laet ons met lijdtsaemheyt loopen

de loopbane, die ons voorgestelt is:

Siende op den Oversten leydtsman ende voleynder des geloofs Iesum, dewelcke

voor de vreught die hem voorgestelt was, het kruyce heeft verdragen ende schande veracht, ende is geseten aen de rechter [hant ] des throons Godts.

3 Want aenmerckt desen die soodanigh een tegenspreken van de sondaren tegen hem heeft verdragen, op dat ghy niet en verflouwt ende beswijckt in uwe zielen.

4 Ghy en hebt noch tot den bloede toe niet tegengestaen, strijdende

tegen de sonde:

5 Ende ghy hebt vergeten de vermaninge, die tot u als tot sonen spreeckt, Mijn sone, en acht niet kleyn de kastijdinge des Heeren, noch en beswijckt niet als ghy van hem bestraft wort.

6 Want dien de Heere lief heeft, kastijdt hy: ende hy geesselt eenen yegelicken sone dien hy aenneemt.

7 Indien ghy de kastijdinge verdraeght,

soo draeght hem Godt tegen u als sonen: (want wat sone is ’er dien de vader niet en kastijdt?)

8 Maer indien ghy sonder kastijdinge zijt, welcker alle deelachtigh zijn geworden, soo zijt ghy dan bastaerden, ende niet sonen.

9 Voorders wy hebben de vaders onses vleeschs wel tot kastijders gehadt, ende wy ontsagense: sullen wy [dan ] niet veel meer

den Vader der geesten onderworpen zijn, ende leven?

10 Want gene hebben [ons ] wel voor eenen korten tijt, na dat het haer goet dochte, gekastijdt: maer dese kastijdt [ons ] tot [onsen ] nutte, op dat wy sijner heyligheyt souden deelachtigh worden.

11 Ende alle kastijdinge, als die tegenwoordigh is, en schijnt geen [sake ] van vreughde, maer van droefheyt te zijn: doch daer na geeft sy van haer

eene vreedsame vrucht der gerechtigheyt den genen die door deselve geoeffent zijn.

12 Daerom recht weder op de trage handen, ende de slappe knijen:

13 Ende maeckt rechte paden voor uwe voeten, op dat het gene kreupel is niet

verdraeyt en worde, maer [dat ] het veel meer genesen worde.

14 Iaeght den vrede na met allen, ende de heylighmakinge, sonder welcke niemant den Heere sien en sal:

15 Toesiende dat niet yemant en verachtere van de genade Godts: dat niet

eenige wortel der bitterheyt opwaerts spruytende beroerte en make, ende door deselve vele ontreynight en worden.

16 Dat niet yemant en zy een hoereerder, ofte een onheylige, gelijck Esau, die om eene spijse

het recht van sijne eerstgeboorte wech gaf.

17 Want ghy weet dat hy oock daer na, de zegeninge willende be-erven, verworpen wiert. Want hy en vondt geen plaetse

des berouws, hoewel hy

deselve met tranen socht.

Want ghy en zijt niet gekomen tot den tastelicken bergh, ende het brandende vyer, ende donckerheyt, ende duysternisse, ende onweder:

19 Ende tot het geklanck der basuyne, ende de stemme der woorden: welcke diese hoorden, baden dat het woort tot haer niet meer en soude gedaen worden.

20 (Want sy en konden niet dragen het gene daer geboden wiert, Indien oock een gedierte den bergh aenraeckt, het sal gesteenight, ofte met eenen pijl doorschoten worden. [fol.135r]

21 Ende

Moses, soo vreeslick was het gesichte, seyde, Ick ben gantsch bevreest ende bevende.)

22 Maer ghy zijt gekomen tot

den bergh Sion, ende de stadt des levendigen Godts, tot het hemelsche Ierusalem, ende de vele duysenden der Engelen,

23 Tot de algemeyne vergaderinge ende de gemeynte der eerstgeborene, die in de hemelen opgeschreven zijn, ende tot Godt den Rechter over alle, ende

de geesten der volmaeckte rechtveerdige.

24 Ende tot den Middelaer des Nieuwen Testaments Iesum, ende het bloet der besprenginge, dat betere dingen spreeckt dan Abel.

25 Siet toe dat ghy dien die spreeckt niet en verwerpt: want indien dese niet en zijn ontvloden, die den genen verwierpen welcke op aerden Godtlicke antwoorden gaf, veel meer [en sullen ] wy niet [ontvlieden ,] soo wy ons van dien afkeeren

die van de hemelen [is :]

26 Wiens stemme doe de aerde beweeghde: maer nu heeft hy verkondight, seggende, Noch eenmael

sal ick bewegen niet alleen de aerde, maer oock den hemel.

27 Ende dit [woort ,] Noch eenmael, wijst aen de veranderinge der beweeghlicke dingen, als welcke gemaeckt waren, op dat blijven souden de dingen

die niet beweeghlick en zijn.

28 Daerom alsoo wy een onbeweeghlick Koninckrijck ontfangen, laet ons de genade [vast ] houden, door dewelcke wy welbehagelick Gode mogen dienen, met eerbiedinge ende Godtvruchtigheyt.

29 Want onse Godt is een verteerende vyer.