De Canaaniten strijden tegen Israël, ende overweldigen eenige der selver, ver s 1, et c. Maer door de hulpe Godes overwinnen syse wederom, ende roeijen haer ende hare steden uyt, 3. Het volck murmureert wederom, 5. daerom wort het met vyerige serpenten geplaeght, 6. sy hebben berouw, 7. Godt beveelt een koperen slange op te richten, 8. dat doet Mose. Wie deselve aensagh, die wiert genesen, 9. verscheydene reysen der Israëliten, 10. haren lofsangh te Beër, voor ’t water ’t welck haer Godt gegeven hadde, 17. De Israëliten versoecken passagie door het lant, 21. Sihon weygert het haer, 23. De Israëliten slaense, mitsgaders Sihon haren Koningh, ende nemen hare steden in, 24. spreucken van Sihons onderdruckinge, 27. Og de Koningh van Basan strijt tegen de Israëliten, ende wort verslagen, ende Israël neemt sijn lant in, 33.
1 ALs de Canaaniter, de Koningh van
Harad, woonende tegen
het Zuyden, hoorde, dat Israël
door den wegh der verspieders quam: soo streedt hy tegen Israël, ende hy voerde eenige gevangene uyt den selven gevangelick wech.
2 Doe beloofde Israël den HEERE een gelofte, ende seyde: Indien ghy dit volck geheelick in mijne hant geeft, soo sal ick hare steden
verbannen.
3 De HEERE dan verhoorde de stemme Israëls, ende
gaf de Canaaniten over, ende
hy verbandde haer, ende hare steden: ende
hy noemde den name dier plaetse
Horma.
4 Doe reysden sy van den bergh Hor, op den wegh der
schelfzee, dat sy om der Edomiten lant henen toogen: doch des volcks ziele
wert verdrietigh
op desen wegh.
5 Ende het volck sprack tegens Godt, ende tegens Mose, Waerom hebt ghylieden ons doen optrecken uyt Egypten? op dat wy sterven souden in dese woestijne? want hier en is geen broot, oock geen water, ende
onse ziele walght over
dit seer lichte broot.
6 Doe
sondt de HEERE
vyerige slangen onder het volck, die beten ’t volck: ende daer sterf veel volcks van Israël.
7 Daerom quam het volck tot Mose, ende sy seyden: Wy hebben gesondight, om dat wy tegens den HEERE, ende tegens u gesproken hebben, biddet den HEERE dat hy dese slangen van ons wech neme: doe badt Mose voor het volck.
8 Ende de HEERE seyde tot Mose, Maeckt u
een vyerige slange, ende steltse op een
stange: ende het sal geschieden
dat al die gebeten is, als hyse aensiet,
soo sal hy leven.
9
Ende Mose maeckte een koperen slange, ende steldese op een stange: ende het geschiedde, als een slange yemant beet, soo sagh hy de koperen slange aen, ende hy bleef levendigh.
10
Doe verreysden de kinderen Israëls: ende sy legerden haer te Oboth.
11 Daer na reysden sy van Oboth, ende legerden haer aen de heuvelen van Abarim in de woestijne, die tegen over Moab is, tegen den opgangh der sonne.
12 Van daer reysden sy, ende legerden haer by de beke Zered.
13 Van daer reysden sy, ende legerden haer
aen dese zijde van Arnon, welcke in de woestijne is, uytgaende uyt de lantpalen der Amoriten:
want Arnon is de lantpale van Moab, tusschen Moab, ende tusschen de Amoriten,
14 (Daerom
wort geseyt in het
Boeck der
oorlogen des HEEREN:
Tegen
Vaheb, in eenen
wervelwint, ende tegen de beken Arnon.)
15 Ende den afloop der beken, die sich na de
gelegentheyt van
Ar wendt, ende
leent aen de lantpalen Moabs.
16 Ende van daer [reysden sy ] na Beër: dit is de put van welcken de HEERE tot Mose seyde, Versamelt het volck, soo sal ick haer water geven.
17 (Doe songh Israël
dit liedt: Springht op, ghy put,
singet daer van by beurte.
18 Ghy put, dien de Vorsten gegraven hebben, dien de Edele des volcks gedolven hebben, door
den wetgever,
met hare staven:) ende van de woestijne [reysden sy ] na Mattana.
19 Ende van Mattana tot Nahaliël: ende van Nahaliël tot Bamoth.
20 Ende van Bamoth tot het dal, dat
in het velt Moabs is, aen de hooghte van Pisga, ende dat tegen
de wildernisse siet.
21
Doe sondt Israël boden tot Sihon, den Koningh der Amoriten, seggende:
22 Laet my door u lant trecken,
wy en sullen niet afwijcken in de ackers, noch in de wijngaerden, wy en sullen het water der putten niet drincken: wy sullen op den Konincklicken wegh gaen, tot dat wy uwe lantpale doorgetogen zijn.
23
Doch Sihon en liet Israël niet toe door sijne lantpalen door te trecken, maer Sihon vergaderde al sijn volck, ende hy gingh uyt, Israël te gemoete, na de woestijne, ende hy quam te
Iahza, ende streedt tegen Israël.
24
Maer Israël sloegh hem met de
scherpte des sweerts: ende
nam sijn lant in erffelicke besittinge, van
Arnon aen, tot
Iabbok toe,
tot aen de kinderen Ammons
(want de lantpale der kinderen Ammons was vaste.)
25
Alsoo nam Israël alle dese steden in: ende Israël woonde in alle de steden der Amoriten, te Hesbon, ende in alle hare
onderhoorige plaetsen.
26 Want Hesbon was de stadt Sihons des Koninghs der Amoriten, ende hy hadde gestreden
tegen den vorigen Koningh der Moabiten: ende hy hadde al sijn lant uyt sijne hant genomen, tot aen Arnon.
27 Daerom seggense die spreeckwoorden gebruycken, Komt tot Hesbon:
men bouwe ende bevestige de stadt Sihons.
28 Want daer
is een vyer uyt gegaen uyt Hesbon, een vlamme uyt de stadt Sihon: sy heeft verteert
Ar der Moabiten, [ende ]
de Heeren der hooghten Arnons.
29 Wee u Moab, ghy
volck
Chamoz zijt verloren:
hy heeft
sijn sonen
die ontliepen, ende sijne dochters, in de gevangenisse gelevert aen Sihon den Koningh der Amoriten.
30 Ende wy hebbense
neder gevelt: Hesbon is verloren tot
Dibon toe, ende wy hebbense verwoestet tot Nophah toe, welcke tot
Medeba toe [reyckt .]
31 Alsoo woonde Israël in het lant des Amorijts.
32 Daer na sondt Mose om
Iaëzer te verspieden, ende sy namen hare
onderhoorige plaetsen in: ende hy dreef de Amoriten die daer waren, uyt de besittinge.
33 Doe wendden sy haer, ende trocken op den wegh van
Basan:
ende
Og de Koningh van Basan gingh uyt hen te gemoete, hy, ende al sijn volck, tot den strijt, in
Edreï.
34 De HEERE nu seyde tot Mose, Vreest hem niet, want ick hebbe hem in uwe hant gegeven, ende al sijn volck, oock sijn lant: ende
ghy sult hem doen, gelijck als ghy Sihon den Koningh der Amoriten, die te Hesbon woonde, gedaen hebt.
35 Ende sy sloegen
hem, ende sijne sonen, ende al sijn volck, alsoo dat hem
niemant overigh bleef: ende sy namen
sijn lant in erffelicke besittinge.
De Canaaniten strijden tegen Israël, ende overweldigen eenige der selver, v. 1, etc. maer door de hulpe Godes overwinnen syse wederom, ende roeyen haer ende hare steden uyt, 3. Het volck murmureert wederom, 5. daerom wort het met vyerige Serpenten geplaegt, 6. sy hebben berouw, 7. Godt beveelt een koperen Slange op te richten, 8. dat doet Mose. Wie de selve aensach, die wiert genesen, 9. verscheydene reysen der Israëliten, 10. haren lof-sanck te Beër, voor ’t water ’t welck haer Godt gegeven hadde, 17. De Israëliten versoecken passagie door het lant, 21. Sihon weygert het haer, 23. De Israëliten slaense, mitsgaders Sihon haren Koninck, ende nemen hare steden in, 24. Spreucken van Sihons onderdruckinge, 27. Og de Koninck van Basan strijdt tegen de Israëliten, ende wort verslagen, ende Israël neemt sijn lant in, 33.
1 ALs de Canaaniter, de Coninck van
Harad, woonende tegen
’t Zuyden, hoorde, dat Israël
door den wech der verspieders quam: so streedt hy tegen Israël, ende hy voerde eenige gevangene uyt den selven gevancklick wech.
2 Doe beloofde Israël den HEERE een gelofte, ende seyde: Indien ghy dit volck geheelick in mijne hant geeft, so sal ick hare steden
verbannen.
3 De HEERE dan verhoorde de stemme Israëls, ende
gaf de Canaaniten over, ende
hy verbandde haer, ende hare steden: ende
hy noemde den name dier plaetse
Horma.
4 Doe reysden sy van den berch Hor, op den wech der
Schelf-zee, dat sy om der Edomiten lant henen togen: doch des volcx ziele
wert verdrietich
op desen wech.
5 Ende het volck sprack tegens Godt, ende tegens Mose, Waerom hebt ghylieden ons doen optrecken uyt Egypten? op dat wy sterven souden in dese woestijne? want hier en is geen broot, oock geen water, ende
onse ziele walgt over
dit seer lichte broot.
6 Doe
sondt de HEERE
vyerige slangen onder het volck, die beten het volck: ende daer sterf veel volcx van Israël.
7 Daerom quam het volck tot Mose, ende sy seyden: Wy hebben gesondicht, om dat wy tegens den HEERE, ende tegens u gesproken hebben, biddet den HEERE dat hy dese slangen van ons wechneme: doe badt Mose voor het volck.
8 Ende de HEERE seyde tot Mose, Maeckt u
een vyerige slange, ende steltse op een
stange: ende ’t sal geschieden
dat al die gebeten is, als hyse aensiet,
so sal hy leven.
9
Ende Mose maeckte een koperen slange, ende steldese op een stange: ende ’t geschiedde, als een slange yemant beet, so sach hy de koperen slange aen, ende hy bleef levendich.
10
Doe verreysden de kinderen Israëls: ende sy legerden haer te Oboth.
11 Daerna reysden sy van Oboth, ende legerden haer aen de heuvelen van Abarim in de woestijne, die tegen over Moab is, tegen den opganck der Sonne.
12 Van daer reysden sy, ende legerden haer by de beke Zered.
13 Van daer reysden sy, ende legerden haer
aen dese zijde van Arnon, welcke in de woestijne is, uytgaende uyt de lant-palen der Amoriten:
want Arnon is de lant-pale van Moab, tusschen Moab, ende tusschen de Amoriten,
14 (Daerom
wort geseyt in ’t
Boeck der
oorlogen des HEEREN:
Tegen
Vaheb, in eenen
wervelwint, ende tegen de beken Arnon.)
15 Ende den afloop der beken, die sich nae de
gelegentheyt van
Ar wendt, ende
leent aen de lant-palen Moabs.
16 Ende van daer [reysden sy] nae Beër: dit is de put van welcken de HEERE tot Mose seyde, Versamelt het volck, so sal ick haer water geven.
17 (Doe song Israël
dit liedt: Springt op, ghy put,
singet daer van by beurte.
18 Ghy put, dien de Vorsten gegraven hebben, dien de Edele des volcx gedolven hebben, door
den Wet-gever,
met hare staven:) ende van de woestijne [reysden sy] nae Mattana.
19 Ende van Mattana tot Nahaliël: ende van Nahaliël tot Bamoth.
20 Ende van Bamoth tot het dal, dat
in het velt Moabs is, aen de hoochte van Pisga, ende dat tegen
de wildernisse siet.
21
Doe sondt Israël boden tot Sihon, den Coninck der Amoriten, seggende:
22 Laet my door u lant trecken,
wy en sullen niet afwijcken in de ackers, noch inde wijngaerden, wy en sullen het water der putten niet drincken: wy sullen op den Conincklicken wech gaen, tot dat wy uwe lant-pale doorgetogen zijn.
23
Doch Sihon en liet Israël niet toe door sijne lant-palen door te trecken, maer Sihon vergaderde al sijn volck, ende hy ginck uyt, Israël te gemoete, nae de woestijne, ende hy quam te
Iahza, ende streedt tegen Israël.
24
Maer Israël sloech hem met de
scherpte des sweerts: ende
nam sijn lant in erffelicke besittinge, van
Arnon aen, tot
Iabbok toe,
tot aen de kinderen Ammons
(want de lant-pale der kinderen Ammons was vaste).
25
Also nam Israël alle dese steden in: ende Israël woonde in alle de steden der Amoriten, te Hesbon, ende in alle hare
onderhoorige plaetsen.
26 Want Hesbon was de stadt Sihons des Conincks der Amoriten, ende hy hadde gestreden
tegen den voorigen Coninck der Moabiten: ende hy hadde al sijn lant uyt sijne hant genomen, tot aen Arnon.
27 Daerom seggense die spreeckwoorden gebruycken, Comt tot Hesbon:
men bouwe ende bevestige de stadt Sihons.
28 Want daer
is een vyer uytgegaen uyt Hesbon, een vlamme uyt de stadt Sihon: sy heeft verteert
Ar der Moabiten, [ende]
de Heeren der hoochten Arnons.
29 Wee u Moab, ghy
volck
Chamoz zijt verloren:
hy heeft
sijn sonen
die ontliepen, ende sijne dochters, in de gevanckenisse gelevert aen Sihon den Coninck der Amoriten.
30 Ende wy hebbense
neder-gevelt: Hesbon is verloren tot
Dibon toe, ende wy hebbense verwoestet tot Nophah toe, welcke tot
Medeba toe [reyckt].
31 Also woonde Israël in het lant des Amorijts.
32 Daerna sondt Mose om
Iaëzer te verspieden, ende sy namen hare
onderhoorige plaetsen in: ende hy dreef de Amoriten die daer waren, uyt de besittinge.
33 Doe wendden sy haer, ende trocken op, den wech van
Basan:
ende
Og de Coninck van Basan ginck uyt hen te gemoete, hy, ende al sijn volck, tot den strijt, in
Edreï.
34 De HEERE nu seyde tot Mose, Vreest hem niet, want ick hebbe hem in uwe hant gegeven, ende al sijn volck, oock sijn lant: ende
ghy sult hem doen, gelijck als ghy Sihon den Coninck der Amoriten, die te Hesbon woonde, gedaen hebt.
35 Ende sy sloegen
hem, ende sijne sonen, ende al sijn volck, also dat hem
niemant overich bleef: ende sy namen
sijn lant in erffelicke besittinge.
