Iob door de grootheyt sijner plagen , ende der smerte, die hy daer over hadde, geperst zijnde, vervloeckt den dach sijner geboorte, v. 1, etc. wenscht nae sijne geboorte terstont gestorven te zijn, 11. geeft redenen daer van, 13. beklaegt het leven der elendigen, 20. ende past sulcke klachte op hem selven, 24.
1 DAer na opende Iob sijnen mont, ende
vervloeckte
sijnen dach.
2 Want Iob
antwoordde, ende seyde:
3 De dach vergae, daer in ick geboren ben: ende de nacht [daer in] men seyde, Een knechtken is
ontfangen:
4 Die selve dach
zy duysternisse, dat Godt nae hem
niet en vrage van boven; ende dat geen glantz over hem en schijne.
5 Dat de duysternisse, ende
des doots schaduwe hem verontreynigen, dat wolcken over hem woonen , dat hem verschricken de
swarte dampen des daechs.
6 Die selve nacht, donckerheyt neme haer in, dat sy haer
niet en verheuge onder de dagen des jaers; dat sy in’t getal der
maenden niet en kome.
7 Siet, die selve nacht zy
eensaem; dat geen vrolick gesang daer in en kome:
8 Dat haer vervloecken de
vervloeckers des daechs, die bereydt zijn hare
rouwe te verwecken.
9 Dat de sterren
hares schemer-tijts verduystert worden, sy
wachte nae het licht, ende het en worde niet; ende sy en sie niet de
oogen-leden des dageraets.
10 Om dat
sy niet toegesloten en heeft de deuren mijnes
buycx, nochte
verborgen de moeyte van mijnen oogen:
11
Waerom
en ben ick niet gestorven van de baer-moeder aen? [ende] hebbe den geest gegeven als ick uyt den buyck voortquam?
12 Waerom zijn my de
knien voorgekomen? ende waer toe de borsten, op dat ick
suygen soude?
13 Want nu soude ick neder liggen, ende stille zijn: ick soude slapen; dan soude voor my ruste wesen:
14
Met de Coningen, ende Raetsheeren der aerde, die voor hen woeste plaetsen bebouwden:
15 Ofte met den Vorsten, die gout hadden, die hare huysen met silver vervulden.
16
Ofte als een
verborgen misdracht, en soude
ick niet zijn: als de
kinderkens, [die] het licht niet gesien en hebben.
17
Daer houden de boose op van
beroeringe: ende daer rusten de
vermoeyde van kracht:
18 [Daer] zijn de
gebondene t’samen in ruste: sy en hooren de stemme des
drijvers niet.
19
De kleyne, ende de groote is daer: ende de knecht vry van
sijnen heere.
20 Waerom geeft
hy den elendigen het
licht, ende het leven
den bitterlick-bedroefden van gemoede?
21 Die verlangen nae de doot, maer sy en isser niet; ende graven daer nae meer, dan nae verborgene schatten.
22 Die blyde zijn tot opspringens toe; [ende] verheugen sich, als sy het graf vinden:
23
Aen den man, diens wech
verborgen is,
ende
dien Godt overdeckt heeft?
24 Want
voor mijn broot komt mijne suchtinge: ende mijne brullingen
worden uytgestort als water.
25 Want ick vreesde eene
vreese, ende sy is my aengekomen : ende dat ick schroomde, is my overgekomen.
26 Ick en was niet
gerust, noch en was niet stille, noch en rustede niet; ende de beroeringe is gekomen.
Iob door de grootheyt sijner plagen , ende der smerte, die hy daer over hadde, geperst zijnde, vervloeckt den dach sijner geboorte, v. 1, etc. wenscht nae sijne geboorte terstont gestorven te zijn, 11. geeft redenen daer van, 13. beklaegt het leven der elendigen, 20. ende past sulcke klachte op hem selven, 24.
1 DAer na opende Iob sijnen mont, ende
vervloeckte
sijnen dach.
2 Want Iob
antwoordde, ende seyde:
3 De dach vergae, daer in ick geboren ben: ende de nacht [daer in] men seyde, Een knechtken is
ontfangen:
4 Die selve dach
zy duysternisse, dat Godt nae hem
niet en vrage van boven; ende dat geen glantz over hem en schijne.
5 Dat de duysternisse, ende
des doots schaduwe hem verontreynigen, dat wolcken over hem woonen , dat hem verschricken de
swarte dampen des daechs.
6 Die selve nacht, donckerheyt neme haer in, dat sy haer
niet en verheuge onder de dagen des jaers; dat sy in’t getal der
maenden niet en kome.
7 Siet, die selve nacht zy
eensaem; dat geen vrolick gesang daer in en kome:
8 Dat haer vervloecken de
vervloeckers des daechs, die bereydt zijn hare
rouwe te verwecken.
9 Dat de sterren
hares schemer-tijts verduystert worden, sy
wachte nae het licht, ende het en worde niet; ende sy en sie niet de
oogen-leden des dageraets.
10 Om dat
sy niet toegesloten en heeft de deuren mijnes
buycx, nochte
verborgen de moeyte van mijnen oogen:
11
Waerom
en ben ick niet gestorven van de baer-moeder aen? [ende] hebbe den geest gegeven als ick uyt den buyck voortquam?
12 Waerom zijn my de
knien voorgekomen? ende waer toe de borsten, op dat ick
suygen soude?
13 Want nu soude ick neder liggen, ende stille zijn: ick soude slapen; dan soude voor my ruste wesen:
14
Met de Coningen, ende Raetsheeren der aerde, die voor hen woeste plaetsen bebouwden:
15 Ofte met den Vorsten, die gout hadden, die hare huysen met silver vervulden.
16
Ofte als een
verborgen misdracht, en soude
ick niet zijn: als de
kinderkens, [die] het licht niet gesien en hebben.
17
Daer houden de boose op van
beroeringe: ende daer rusten de
vermoeyde van kracht:
18 [Daer] zijn de
gebondene t’samen in ruste: sy en hooren de stemme des
drijvers niet.
19
De kleyne, ende de groote is daer: ende de knecht vry van
sijnen heere.
20 Waerom geeft
hy den elendigen het
licht, ende het leven
den bitterlick-bedroefden van gemoede?
21 Die verlangen nae de doot, maer sy en isser niet; ende graven daer nae meer, dan nae verborgene schatten.
22 Die blyde zijn tot opspringens toe; [ende] verheugen sich, als sy het graf vinden:
23
Aen den man, diens wech
verborgen is,
ende
dien Godt overdeckt heeft?
24 Want
voor mijn broot komt mijne suchtinge: ende mijne brullingen
worden uytgestort als water.
25 Want ick vreesde eene
vreese, ende sy is my aengekomen : ende dat ick schroomde, is my overgekomen.
26 Ick en was niet
gerust, noch en was niet stille, noch en rustede niet; ende de beroeringe is gekomen.
