De verlossinge van Godes volck, v. 1, etc. hoe lange de swaricheden noch duren souden, 4. Daniel begeert dit te weten, 6. De Engel geeft het hem te kennen, 7. Maer hy en verstont het niet, 8. hem wort bevolen sich gerust te houden, 13.
1 ENde
te dier tijt sal
Michaël
opstaen, die groote Vorst, die
voor de kinderen uwes volcks staet: als het [sulck] een tijt der benautheyt zijn sal, alsser niet geweest en is, sint datter een volck geweest is, tot op dien selven tijt toe: ende te dier tijt sal u volck
verlost worden, al die gevonden wort
geschreven te zijn in het Boeck.
2 Ende
vele van die, die
in het stof der aerden
slapen, sullen ontwaken,
dese ten eeuwigen leven, ende gene tot versmaetheden, [ende] tot eeuwige
afgrijsinge.
3
De Leeraers nu, sullen
blincken, als de glans
des Uytspansels, ende dieder vele
rechtveerdigen, gelijck de sterren,
altoos ende eeuwichlick.
4 Ende ghy Daniel,
sluyt dese woorden toe, ende versegelt dit Boeck, tot
den tijt des eyndes: vele sullen’t
naespeuren, ende de wetenschap sal vermenichvuldicht worden.
5 Ende ick Daniel sach, ende siet, daer stonden
twee andere: d’een aen dese zijde van den
oever der riviere, ende d’ander aen gene zijde van den
oever der
riviere.
6 Ende
hy seyde tot den
man
becleedt met linnen,
die boven op het water der riviere was, Tot hoe lange sal’t zijn,
datter een eynde van dese wonderen sal wesen?
7 Ende
ick hoorde dien man becleedt met linnen, die boven op het water van de riviere was, ende hy hief sijne rechter, ende sijne slincker hant op nae den hemel, ende swoer by dien, die eeuwichlick leeft, dat
na eenen bestemden tijt, bestemde tijden, ende
een helft, ende als
hy sal voleyndt hebben
te verstroyen
de hant des heyligen volcks, alle dese dingen voleyndt sullen worden.
8 Dit hoorde ick, doch
ick en verstont het niet: ende ick seyde,
Mijn Heere, wat sal
het eynde zijn van dese [dingen]?
9 Ende hy seyde, Gaet henen Daniel, want
dese woorden zijn toegesloten ende versegelt,
tot den tijt des eyndes.
10
Vele sullender
gereynicht, ende wit gemaeckt, ende geloutert worden:
doch de godtloose sullen godtlooslick handelen, ende geene van de godtloose en sullen’t verstaen, maer de
verstandige sullen’t verstaen.
11 Ende van dier tijt af, dat
het gedurich [offer] sal wech-genomen, ende de verwoestende grouwel sal
gestelt zijn,
sullen zijn duysent, twee hondert, ende ’t negentich dagen.
12 Wel gelucksalich is hy, die verwacht ende
raeckt tot duysent, drie hondert, ende vijf-en-dertich dagen.
13 Maer ghy, gaet henen
tot het eynde, want ghy sult
rusten, ende
sult opstaen
in u lot,
in’t eynde der dagen.
FINISDe verlossinge van Godes volck, v. 1, etc. hoe lange de swaricheden noch duren souden, 4. Daniel begeert dit te weten, 6. De Engel geeft het hem te kennen, 7. Maer hy en verstont het niet, 8. hem wort bevolen sich gerust te houden, 13.
1 ENde
te dier tijt sal
Michaël
opstaen, die groote Vorst, die
voor de kinderen uwes volcks staet: als het [sulck] een tijt der benautheyt zijn sal, alsser niet geweest en is, sint datter een volck geweest is, tot op dien selven tijt toe: ende te dier tijt sal u volck
verlost worden, al die gevonden wort
geschreven te zijn in het Boeck.
2 Ende
vele van die, die
in het stof der aerden
slapen, sullen ontwaken,
dese ten eeuwigen leven, ende gene tot versmaetheden, [ende] tot eeuwige
afgrijsinge.
3
De Leeraers nu, sullen
blincken, als de glans
des Uytspansels, ende dieder vele
rechtveerdigen, gelijck de sterren,
altoos ende eeuwichlick.
4 Ende ghy Daniel,
sluyt dese woorden toe, ende versegelt dit Boeck, tot
den tijt des eyndes: vele sullen’t
naespeuren, ende de wetenschap sal vermenichvuldicht worden.
5 Ende ick Daniel sach, ende siet, daer stonden
twee andere: d’een aen dese zijde van den
oever der riviere, ende d’ander aen gene zijde van den
oever der
riviere.
6 Ende
hy seyde tot den
man
becleedt met linnen,
die boven op het water der riviere was, Tot hoe lange sal’t zijn,
datter een eynde van dese wonderen sal wesen?
7 Ende
ick hoorde dien man becleedt met linnen, die boven op het water van de riviere was, ende hy hief sijne rechter, ende sijne slincker hant op nae den hemel, ende swoer by dien, die eeuwichlick leeft, dat
na eenen bestemden tijt, bestemde tijden, ende
een helft, ende als
hy sal voleyndt hebben
te verstroyen
de hant des heyligen volcks, alle dese dingen voleyndt sullen worden.
8 Dit hoorde ick, doch
ick en verstont het niet: ende ick seyde,
Mijn Heere, wat sal
het eynde zijn van dese [dingen]?
9 Ende hy seyde, Gaet henen Daniel, want
dese woorden zijn toegesloten ende versegelt,
tot den tijt des eyndes.
10
Vele sullender
gereynicht, ende wit gemaeckt, ende geloutert worden:
doch de godtloose sullen godtlooslick handelen, ende geene van de godtloose en sullen’t verstaen, maer de
verstandige sullen’t verstaen.
11 Ende van dier tijt af, dat
het gedurich [offer] sal wech-genomen, ende de verwoestende grouwel sal
gestelt zijn,
sullen zijn duysent, twee hondert, ende ’t negentich dagen.
12 Wel gelucksalich is hy, die verwacht ende
raeckt tot duysent, drie hondert, ende vijf-en-dertich dagen.
13 Maer ghy, gaet henen
tot het eynde, want ghy sult
rusten, ende
sult opstaen
in u lot,
in’t eynde der dagen.
FINIS
