Het volck doet Aaron een gouden calf maken, v. 1, etc. ’t welck sy offerhande doen, 6. Godt geeft Mose dit te kennen, ende dreychtse te verdelgen, 7. Mose bidt voor haer, 11. ende beweecht Godt tot genade, 14. Mose komt van den berch met de twee steenen tafelen, 15. die hy in stucken breeckt, hoorende ende siende de afgoderye des volcx, 19. Hy verbrant het calf tot pulver, 20. Hoe sich Aaron ontschuldicht, 22. Mose laet door de Leviten vele der gener die dese afgoderye begaen hadden, dooden, 25. Mose bidt den HEERE, dat hy Israël dese sonde wille vergeven, ofte hem uyt sijn boeck delge, 32. Godt spaert het volck te deser tijt, maer straftse daer na, 34.
1 DOe
het volck sach dat Mose vertooch van den berch af te komen: so versamelde sich het volck
tot Aaron, ende sy seyden tot hem, Staet op,
maeckt ons
Goden, die voor ons aengesichte gaen, want desen Mose, dien man, die ons uyt Egyptenlant uytgevoert heeft, wy en weten niet wat hem geschiet zy.
2 Aaron nu seyde tot hen,
Ruckt af de goudene oor-cierselen, die in de ooren uwer wijven, uwer sonen, ende uwer dochteren zijn: ende brengtse tot my.
3 Doe ruckte dat gantsche volck de goudene oor-cierselen af, die in hare ooren waren: ende sy brachtense tot Aaron.
4 Ende hy namse uyt hare hant, ende hy bewierp
het met
een griffie, ende
hy maeckte een gegoten
kalf daer uyt: doe seyden sy, Dit zijn uwe Goden, Israël, die u uyt Egypten-lant op-gevoert hebben.
5 Als Aaron
dat sach, so bouwde hy eenen altaer voor het selve: ende Aaron riep uyt, ende seyde, Morgen sal den
HEERE een feest zijn.
6 Ende sy stonden des anderen daegs vroech op, ende offerden brant-offer, ende brachten danck-offer
daer toe: ende
’t volck satt neder om te eten ende te drincken, daerna stonden sy op
om te spelen.
7 Doe sprack de HEERE tot Mose, Gaet henen, klimt af, want
u volck dat ghy uyt Egypten-lant opgevoert hebt,
heeft het verdorven.
8 Ende sy zijn
haest afgeweken van den wech dien ick hen geboden hadde,
sy hebben haer een gegoten kalf gemaeckt: ende sy hebben haer voor ’t selve gebogen, ende
hebben ’t offerhande gedaen, ende geseyt,
Dit zijn uwe Goden, Israël, die u uyt Egyptenlande opgevoert hebben.
9 Voorder seyde de HEERE tot Mose: Ick hebbe dit selve volck gesien, ende siet,
het is
een hartneckich volck.
10 Ende nu,
laet my toe, dat mijn toorn tegen haer ontsteke, ende haer verteere: so sal ick u tot een groot volck maken .
11 Doch Mose aenbadt het aengesichte des HEEREN sijnes Godts: ende hy seyde, ô HEERE, waerom soude uwen toorn ontsteken tegen u volck,
’t welck ghy met groote kracht, ende met een stercke hant uyt Egypten-lant uytgevoert hebt?
12 Waerom souden de Egyptenaers spreken, seggende:
In
quaetheyt heeft hyse uytgevoert, dat hyse doodde op de bergen, ende op dat hyse vernielde
van den aerd-bodem: keert af van de hitticheyt uwes toorns, ende
laet u over het quaet uwes volcx berouwen.
13
Gedenckt aen Abraham, aen Isaac, ende aen Israël uwe knechten, den welcken ghy
by u selven gesworen hebt, ende hebt tot hen gesproken, Ick sal u lieder zaet vermenichvuldigen
als de sterren des hemels: ende dit geheele lant, daer van ick
geseyt hebbe, sal ick u lieder zaet geven, dat sy het erflick besitten in eeuwichheyt.
14
Doe berouwdet den HEERE over ’t quaet ’t welck hy gesproken hadde sijnen volcke te sullen doen.
15 Ende Mose wendde hem om, ende klom van den berch af, met de twee Tafelen
der getuychenisse in sijne hant: dese Tafelen waren op hare beyde zijden beschreven, sy waren
op d’eene ende op d’ ander zijde beschreven.
16 Ende
die selve Tafelen waren Godes werck: ’t geschrifte was oock Godes geschrifte selve, in de Tafelen gegraveert.
17 Doe
nu Iosua des volcx stemme hoorde, als het juychte: so seyde hy tot Mose, Daer is een krijchs-geschrey in ’t leger.
18 Maer
hy seyde,
’T en is geen stemme des roepens van overwinninge, ’t en is oock geen stemme des roepens van nederlage: ick hoore een stemme des singens by beurte.
19 Ende het geschiedde als hy aen ’t leger naederde, ende ’t calf, ende
de
reyen sach: dat de toorn Mose ontstack, ende dat hy de Tafelen uyt sijne handen wierp, ende de selve beneden aen den berch
verbrack.
20 Ende
hy nam dat kalf dat sy gemaeckt hadden, ende
verbrande ’t in ’t vyer, ende vermaelde ’t tot dat het kleyne wert, ende stroydet op ’t water, ende
dedet de kinderen Israëls drincken.
21 Ende Mose seyde tot Aaron, Wat heeft u dit volck gedaen? dat ghy [sulck] een groote sonde over het selve gebracht hebt?
22 Doe seyde Aaron, Mijnes heeren toorn en ontsteke niet: ghy kent dit volck,
dat het in het boose [ligt].
23 Sy dan seyden tot my, Maeckt ons Goden, die voor ons aengesichte gaen: want desen Mose, dien man, die ons uyt Egyptenlande opgevoert heeft, wy weten niet wat hem geschiet zy.
24 Doe seyde ick tot hen, Wie gout heeft die rucke ’t af,
ende geve het my: ende ick wierp het in ’t vyer,
ende dit kalf isser uyt gecomen.
25 Als Mose sach dat het volck
ontbloott was (want
Aaron hadde ’t onblootet tot verkleyninge onder de gene, die tegen hen hadden mogen opstaen.)
26 So bleef Mose staen
in de poorte des legers, ende seyde,
Wie den HEERE toebehoort, [kome] tot my: doe versamelden sich tot hem
alle de sonen Levi.
27 Ende hy seyde tot hen, Alsoo seyt de HEERE,
de Godt Israëls, Een yeder doe sijn sweert op sijn heupe: gaet door, ende keert weder van poorte tot poorte in het leger, ende yegelick doode
sijnen broeder, ende elck sijnen vrient, ende elck sijnen naesten.
28 Ende de sonen Levi deden nae het woort Mose: ende
daer vielen van den volcke op dien dach ontrent drye duysent man.
29
Want Mose hadde geseyt,
Vullet heden uwe handen den HEERE, want elck sal zijn tegen sijnen sone, ende tegen sijnen broeder: ende dit, op dat
hy heden eenen segen over u lieden geve.
30 Ende ’t geschiedde
des anderen daegs, dat Mose tot den volcke seyde, Ghy-lieden hebt een groote sonde gesondigt: doch nu, ick sal tot den HEERE opclimmen, misschien sal ick een versoeninge doen voor uwe sonde.
31
So keerde Mose weder tot den HEERE, ende seyde, Och dit volck heeft een groote sonde gesondigt, dat sy haer
goudene Goden gemaeckt hebben.
32 Nu dan, indien ghy hare sonde vergeven
sult, doch so niet,
so delgt my nu uyt
u boeck, ’t welck ghy geschreven hebt.
33 Doe seyde de HEERE tot Mose:
Dien soude ick uyt mijn boeck delgen, die aen my sondigt.
34 Doch gaet nu henen, leydt dit volck
daer henen ick u geseyt hebbe, siet,
mijn Engel sal voor u aengesichte gaen: doch ten dage mijnes besoeckens, so sal ick
hare sonde over haer
besoecken.
35 Aldus
plaegde de HEERE dit volck:
om dat sy dat kalf gemaeckt hadden, ’t welck Aaron gemaeckt hadde.
Het volck doet Aaron een gouden calf maken, v. 1, etc. ’t welck sy offerhande doen, 6. Godt geeft Mose dit te kennen, ende dreychtse te verdelgen, 7. Mose bidt voor haer, 11. ende beweecht Godt tot genade, 14. Mose komt van den berch met de twee steenen tafelen, 15. die hy in stucken breeckt, hoorende ende siende de afgoderye des volcx, 19. Hy verbrant het calf tot pulver, 20. Hoe sich Aaron ontschuldicht, 22. Mose laet door de Leviten vele der gener die dese afgoderye begaen hadden, dooden, 25. Mose bidt den HEERE, dat hy Israël dese sonde wille vergeven, ofte hem uyt sijn boeck delge, 32. Godt spaert het volck te deser tijt, maer straftse daer na, 34.
1 DOe
het volck sach dat Mose vertooch van den berch af te komen: so versamelde sich het volck
tot Aaron, ende sy seyden tot hem, Staet op,
maeckt ons
Goden, die voor ons aengesichte gaen, want desen Mose, dien man, die ons uyt Egyptenlant uytgevoert heeft, wy en weten niet wat hem geschiet zy.
2 Aaron nu seyde tot hen,
Ruckt af de goudene oor-cierselen, die in de ooren uwer wijven, uwer sonen, ende uwer dochteren zijn: ende brengtse tot my.
3 Doe ruckte dat gantsche volck de goudene oor-cierselen af, die in hare ooren waren: ende sy brachtense tot Aaron.
4 Ende hy namse uyt hare hant, ende hy bewierp
het met
een griffie, ende
hy maeckte een gegoten
kalf daer uyt: doe seyden sy, Dit zijn uwe Goden, Israël, die u uyt Egypten-lant op-gevoert hebben.
5 Als Aaron
dat sach, so bouwde hy eenen altaer voor het selve: ende Aaron riep uyt, ende seyde, Morgen sal den
HEERE een feest zijn.
6 Ende sy stonden des anderen daegs vroech op, ende offerden brant-offer, ende brachten danck-offer
daer toe: ende
’t volck satt neder om te eten ende te drincken, daerna stonden sy op
om te spelen.
7 Doe sprack de HEERE tot Mose, Gaet henen, klimt af, want
u volck dat ghy uyt Egypten-lant opgevoert hebt,
heeft het verdorven.
8 Ende sy zijn
haest afgeweken van den wech dien ick hen geboden hadde,
sy hebben haer een gegoten kalf gemaeckt: ende sy hebben haer voor ’t selve gebogen, ende
hebben ’t offerhande gedaen, ende geseyt,
Dit zijn uwe Goden, Israël, die u uyt Egyptenlande opgevoert hebben.
9 Voorder seyde de HEERE tot Mose: Ick hebbe dit selve volck gesien, ende siet,
het is
een hartneckich volck.
10 Ende nu,
laet my toe, dat mijn toorn tegen haer ontsteke, ende haer verteere: so sal ick u tot een groot volck maken .
11 Doch Mose aenbadt het aengesichte des HEEREN sijnes Godts: ende hy seyde, ô HEERE, waerom soude uwen toorn ontsteken tegen u volck,
’t welck ghy met groote kracht, ende met een stercke hant uyt Egypten-lant uytgevoert hebt?
12 Waerom souden de Egyptenaers spreken, seggende:
In
quaetheyt heeft hyse uytgevoert, dat hyse doodde op de bergen, ende op dat hyse vernielde
van den aerd-bodem: keert af van de hitticheyt uwes toorns, ende
laet u over het quaet uwes volcx berouwen.
13
Gedenckt aen Abraham, aen Isaac, ende aen Israël uwe knechten, den welcken ghy
by u selven gesworen hebt, ende hebt tot hen gesproken, Ick sal u lieder zaet vermenichvuldigen
als de sterren des hemels: ende dit geheele lant, daer van ick
geseyt hebbe, sal ick u lieder zaet geven, dat sy het erflick besitten in eeuwichheyt.
14
Doe berouwdet den HEERE over ’t quaet ’t welck hy gesproken hadde sijnen volcke te sullen doen.
15 Ende Mose wendde hem om, ende klom van den berch af, met de twee Tafelen
der getuychenisse in sijne hant: dese Tafelen waren op hare beyde zijden beschreven, sy waren
op d’eene ende op d’ ander zijde beschreven.
16 Ende
die selve Tafelen waren Godes werck: ’t geschrifte was oock Godes geschrifte selve, in de Tafelen gegraveert.
17 Doe
nu Iosua des volcx stemme hoorde, als het juychte: so seyde hy tot Mose, Daer is een krijchs-geschrey in ’t leger.
18 Maer
hy seyde,
’T en is geen stemme des roepens van overwinninge, ’t en is oock geen stemme des roepens van nederlage: ick hoore een stemme des singens by beurte.
19 Ende het geschiedde als hy aen ’t leger naederde, ende ’t calf, ende
de
reyen sach: dat de toorn Mose ontstack, ende dat hy de Tafelen uyt sijne handen wierp, ende de selve beneden aen den berch
verbrack.
20 Ende
hy nam dat kalf dat sy gemaeckt hadden, ende
verbrande ’t in ’t vyer, ende vermaelde ’t tot dat het kleyne wert, ende stroydet op ’t water, ende
dedet de kinderen Israëls drincken.
21 Ende Mose seyde tot Aaron, Wat heeft u dit volck gedaen? dat ghy [sulck] een groote sonde over het selve gebracht hebt?
22 Doe seyde Aaron, Mijnes heeren toorn en ontsteke niet: ghy kent dit volck,
dat het in het boose [ligt].
23 Sy dan seyden tot my, Maeckt ons Goden, die voor ons aengesichte gaen: want desen Mose, dien man, die ons uyt Egyptenlande opgevoert heeft, wy weten niet wat hem geschiet zy.
24 Doe seyde ick tot hen, Wie gout heeft die rucke ’t af,
ende geve het my: ende ick wierp het in ’t vyer,
ende dit kalf isser uyt gecomen.
25 Als Mose sach dat het volck
ontbloott was (want
Aaron hadde ’t onblootet tot verkleyninge onder de gene, die tegen hen hadden mogen opstaen.)
26 So bleef Mose staen
in de poorte des legers, ende seyde,
Wie den HEERE toebehoort, [kome] tot my: doe versamelden sich tot hem
alle de sonen Levi.
27 Ende hy seyde tot hen, Alsoo seyt de HEERE,
de Godt Israëls, Een yeder doe sijn sweert op sijn heupe: gaet door, ende keert weder van poorte tot poorte in het leger, ende yegelick doode
sijnen broeder, ende elck sijnen vrient, ende elck sijnen naesten.
28 Ende de sonen Levi deden nae het woort Mose: ende
daer vielen van den volcke op dien dach ontrent drye duysent man.
29
Want Mose hadde geseyt,
Vullet heden uwe handen den HEERE, want elck sal zijn tegen sijnen sone, ende tegen sijnen broeder: ende dit, op dat
hy heden eenen segen over u lieden geve.
30 Ende ’t geschiedde
des anderen daegs, dat Mose tot den volcke seyde, Ghy-lieden hebt een groote sonde gesondigt: doch nu, ick sal tot den HEERE opclimmen, misschien sal ick een versoeninge doen voor uwe sonde.
31
So keerde Mose weder tot den HEERE, ende seyde, Och dit volck heeft een groote sonde gesondigt, dat sy haer
goudene Goden gemaeckt hebben.
32 Nu dan, indien ghy hare sonde vergeven
sult, doch so niet,
so delgt my nu uyt
u boeck, ’t welck ghy geschreven hebt.
33 Doe seyde de HEERE tot Mose:
Dien soude ick uyt mijn boeck delgen, die aen my sondigt.
34 Doch gaet nu henen, leydt dit volck
daer henen ick u geseyt hebbe, siet,
mijn Engel sal voor u aengesichte gaen: doch ten dage mijnes besoeckens, so sal ick
hare sonde over haer
besoecken.
35 Aldus
plaegde de HEERE dit volck:
om dat sy dat kalf gemaeckt hadden, ’t welck Aaron gemaeckt hadde.
