1 Door de gelijckenisse van de eygenschappen eens getrouwen herders, bewijst Christus dat hy de ware Herder is van sijne schapen. 7 als oock de ware deure des schaeps-stals. 12 ende geen huerlinck. 14 alsoo hy sijn leven gewillichlick stelt voor sijne schapen. 19 waer over de Ioden onder malkandren twisten. 22 Christus zijnde te Ierusalem, op het feest van de vernieuwinge des Tempels, wort van de Ioden omringht ende gevraeght, of hy de Christus is. 25 ’t welck hy betuyght, ende bewijst uyt sijne wercken. 26 Seght dat sy in hem niet en gelooven, om datse van sijne schapen niet en zijn. 27 maer dat sijneschapen in hem gelooven: ende datse van hem ende sijnen Vader ten eeuwigen leven bewaert worden. 31 De Ioden willen hem steenigen als een lasteraer. 34 maer hy verantwoort hem selven uyt de Schrifture ende met sijne wercken, dat hy hem selven met recht den Sone Godts genaemt heeft. 39 ende komt uyt hare handen, wijckende nae den Iordaen.
1 VOorwaer, voorwaer segge ick u lieden, die niet in en gaet door
de deure in den stal der schapen, maer
van elders inclimt,
die is een dief ende
moordenaer.
2 Maer die door de deure ingaet, is
een herder der schapen.
3
Desen doet de deurwachter open, ende de schapen
hooren sijne stemme: ende hy roept sijne schapen
by namen, ende
leydtse uyt.
4 Ende wanneer hy sijne schapen uytgedreven heeft, soo gaet hy
voor haer henen, ende de schapen volgen hem, overmits sy sijne stemme
kennen.
5 Maer eenen vremden en sullen sy geensins volgen, maer sullen van hem vlieden: overmits sy de stemme der vremde niet en kennen.
6 Dese
gelijckenisse seyde Iesus tot haer: maer sy en verstonden niet
wat het was, dat hy tot haer sprack.
7 Iesus dan seyde wederom tot haer, Voorwaer, voorwaer segge ick u, Ick ben de
deure der schapen.
8 Alle, so vele alsser
voor my zijn gekomen, zijn dieven ende moordenaers, maer
de schapen en hebben haer niet gehoort.
9
Ick ben de deure: indien yemant door my ingaet, die sal behouden worden: ende hy sal
ingaen ende uytgaen, ende
weyde vinden.
10 De dief en
komt niet dan op dat hy stele, ende slachte, ende verderve: Ick ben gekomen op dat sy het leven hebben, ende
overvloedt hebben.
11
Ick ben de goede
Herder: de goede Herder stelt sijn
leven voor de schapen.
12
Maer
de huerlinck, ende die geen herder en is, wien de schapen niet eygen en zijn, siet den wolf komen, ende verlaet de schapen, ende vliedt: ende de wolf grijptse, ende verstroyt de schapen.
13 Ende de huerlinck vliedt, overmits hy een huerlinck is,
ende en heeft geen sorge voor de schapen.
14 Ick ben de goede Herder: ende
ick kenne
de mijne, ende worde van de mijne gekent.
15
Gelijckerwijs de Vader my kent,
[alsoo ] kene ick oock den Vader: ende ick
stelle mijn leven voor de schapen.
16 Ick hebbe noch
andere schapen, die van desen
stal niet en zijn: dese moet ick oock toebrengen: ende sy sullen mijne
stemme hooren,
ende het sal worden een
cudde, [ende ] een herder.
17 Daerom heeft my de Vader lief, overmits ick
mijn leven aflegge, op dat ick ’tselve wederom neme.
18 Niemant en
neemt het selve van my, maer ick legge het
van my selven af:
ick hebbe macht het selve af te leggen, ende hebbe macht het selve
wederom te nemen. Dit gebodt hebbe ick van mijnen Vader ontfangen.
19
Daer wiert dan wederom tweedracht onder de Ioden, om deser woorden wille.
20 Ende vele van haer seyden,
Hy heeft
den duyvel, ende is uytsinnich: wat hoort ghy hem?
21 Andere seyden, Dit en zijn geen woorden eens besetenen:
kan oock de duyvel der blinden oogen openen?
22 Ende het was het
feest der
vernieuwinge des tempels te Ierusalem, ende
het was winter.
23 Ende Iesus wandelde in den tempel,
in het
voorhof
Salomons.
24 De Ioden dan omringden hem, ende seyden tot hem, Hoe lange
houdt ghy onse ziele op? indien ghy de Christus zijt, seght het ons vry uyt.
25 Iesus antwoordde haer,
Ick heb’t u geseght, ende ghy en gelooft het niet.
De wercken die ick doe in den name mijns Vaders, die getuygen van my.
26 Maer ghylieden en gelooft niet, want ghy en zijt niet
van mijne
schapen, gelijck ick u geseght hebbe.
27
Mijne schapen hooren mijne stemme, ende ick kenne de selve, ende sy volgen my.
28 Ende ick geve haer het eeuwige leven:
ende sy en sullen niet verloren gaen inder eeuwicheyt, ende niemant en sal deselve uyt mijne
hant rucken.
29 Mijn Vader diese my gegeven heeft, is
meerder dan alle, ende niemant en canse rucken uyt de handt mijns Vaders.
30
Ick ende de Vader zijn
een.
31
De Ioden dan
namen 48wederom steenen op, om hem te steenigen.
32 Iesus antoordde haer, Ick hebbe
u vele
treflijcke wercken getoont van mijnen Vader: om welck werck van die steenight ghy my?
33 De Ioden antwoordden hem, seggende, Wy en steenigen u niet over [eenigh ] goet werck,
maer over
[Godts -]lasteringe, ende om dat ghy een mensche zijnde u selven
Godt maeckt.
34 Iesus antwoordde haer, En isser niet geschreven
in uw Wet,
Ick hebbe geseght, ghy zijt Goden?
35 Indien [de wet ] die Goden genaemt heeft,
tot welcke het woort Godts geschiet is, ende de Schrift niet en kan
gebroken worden:
36 Seght ghylieden [tot my, ]
dien de Vader
geheylight ende in
de werelt gesonden heeft, ghy lastert [Godt ], om dat ick
geseght hebbe, ick ben Godts Sone?
37
Indien ick niet en doe
de wercken mijns Vaders, so en gelooft my niet:
38 Maer indien ickse doe, ende so ghy my niet en geloovet, so gelooft de wercken: op dat ghy meught bekennen ende gelooven,
dat de Vader
in my is, ende ick in hem.
39
Sy sochten dan wederom hem te grijpen,
ende hy ontginck uyt hare handt.
40 Ende hy ginck wederom over den Iordaan, tot de plaetse
daer Ioannes eerst doopte, ende hy bleef aldaer.
41 Ende vele quamen tot hem ende
seyden, Ioannes en dede wel geen teecken: maer alles wat Ioannes van desen seyde, was waer.
42 Ende vele geloofden aldaer in hem.
1 Door de gelijckenisse van de eygenschappen eens getrouwen herders, bewijst Christus dat hy de ware Herder is van sijne schapen. 7 als oock de ware deure des schaeps-stals. 12 ende geen huerlinck. 14 alsoo hy sijn leven gewillichlick stelt voor sijne schapen. 19 waer over de Ioden onder malkandren twisten. 22 Christus zijnde te Ierusalem, op het feest van de vernieuwinge des Tempels, wort van de Ioden omringht ende gevraeght, of hy de Christus is. 25 ’t welck hy betuyght, ende bewijst uyt sijne wercken. 26 Seght dat sy in hem niet en gelooven, om datse van sijne schapen niet en zijn. 27 maer dat sijneschapen in hem gelooven: ende datse van hem ende sijnen Vader ten eeuwigen leven bewaert worden. 31 De Ioden willen hem steenigen als een lasteraer. 34 maer hy verantwoort hem selven uyt de Schrifture ende met sijne wercken, dat hy hem selven met recht den Sone Godts genaemt heeft. 39 ende komt uyt hare handen, wijckende nae den Iordaen.
1 VOorwaer, voorwaer segge ick u lieden, die niet in en gaet door
de deure in den stal der schapen, maer
van elders inclimt,
die is een dief ende
moordenaer.
2 Maer die door de deure ingaet, is
een herder der schapen.
3
Desen doet de deurwachter open, ende de schapen
hooren sijne stemme: ende hy roept sijne schapen
by namen, ende
leydtse uyt.
4 Ende wanneer hy sijne schapen uytgedreven heeft, soo gaet hy
voor haer henen, ende de schapen volgen hem, overmits sy sijne stemme
kennen.
5 Maer eenen vremden en sullen sy geensins volgen, maer sullen van hem vlieden: overmits sy de stemme der vremde niet en kennen.
6 Dese
gelijckenisse seyde Iesus tot haer: maer sy en verstonden niet
wat het was, dat hy tot haer sprack.
7 Iesus dan seyde wederom tot haer, Voorwaer, voorwaer segge ick u, Ick ben de
deure der schapen.
8 Alle, so vele alsser
voor my zijn gekomen, zijn dieven ende moordenaers, maer
de schapen en hebben haer niet gehoort.
9
Ick ben de deure: indien yemant door my ingaet, die sal behouden worden: ende hy sal
ingaen ende uytgaen, ende
weyde vinden.
10 De dief en
komt niet dan op dat hy stele, ende slachte, ende verderve: Ick ben gekomen op dat sy het leven hebben, ende
overvloedt hebben.
11
Ick ben de goede
Herder: de goede Herder stelt sijn
leven voor de schapen.
12
Maer
de huerlinck, ende die geen herder en is, wien de schapen niet eygen en zijn, siet den wolf komen, ende verlaet de schapen, ende vliedt: ende de wolf grijptse, ende verstroyt de schapen.
13 Ende de huerlinck vliedt, overmits hy een huerlinck is,
ende en heeft geen sorge voor de schapen.
14 Ick ben de goede Herder: ende
ick kenne
de mijne, ende worde van de mijne gekent.
15
Gelijckerwijs de Vader my kent,
[alsoo ] kene ick oock den Vader: ende ick
stelle mijn leven voor de schapen.
16 Ick hebbe noch
andere schapen, die van desen
stal niet en zijn: dese moet ick oock toebrengen: ende sy sullen mijne
stemme hooren,
ende het sal worden een
cudde, [ende ] een herder.
17 Daerom heeft my de Vader lief, overmits ick
mijn leven aflegge, op dat ick ’tselve wederom neme.
18 Niemant en
neemt het selve van my, maer ick legge het
van my selven af:
ick hebbe macht het selve af te leggen, ende hebbe macht het selve
wederom te nemen. Dit gebodt hebbe ick van mijnen Vader ontfangen.
19
Daer wiert dan wederom tweedracht onder de Ioden, om deser woorden wille.
20 Ende vele van haer seyden,
Hy heeft
den duyvel, ende is uytsinnich: wat hoort ghy hem?
21 Andere seyden, Dit en zijn geen woorden eens besetenen:
kan oock de duyvel der blinden oogen openen?
22 Ende het was het
feest der
vernieuwinge des tempels te Ierusalem, ende
het was winter.
23 Ende Iesus wandelde in den tempel,
in het
voorhof
Salomons.
24 De Ioden dan omringden hem, ende seyden tot hem, Hoe lange
houdt ghy onse ziele op? indien ghy de Christus zijt, seght het ons vry uyt.
25 Iesus antwoordde haer,
Ick heb’t u geseght, ende ghy en gelooft het niet.
De wercken die ick doe in den name mijns Vaders, die getuygen van my.
26 Maer ghylieden en gelooft niet, want ghy en zijt niet
van mijne
schapen, gelijck ick u geseght hebbe.
27
Mijne schapen hooren mijne stemme, ende ick kenne de selve, ende sy volgen my.
28 Ende ick geve haer het eeuwige leven:
ende sy en sullen niet verloren gaen inder eeuwicheyt, ende niemant en sal deselve uyt mijne
hant rucken.
29 Mijn Vader diese my gegeven heeft, is
meerder dan alle, ende niemant en canse rucken uyt de handt mijns Vaders.
30
Ick ende de Vader zijn
een.
31
De Ioden dan
namen 48wederom steenen op, om hem te steenigen.
32 Iesus antoordde haer, Ick hebbe
u vele
treflijcke wercken getoont van mijnen Vader: om welck werck van die steenight ghy my?
33 De Ioden antwoordden hem, seggende, Wy en steenigen u niet over [eenigh ] goet werck,
maer over
[Godts -]lasteringe, ende om dat ghy een mensche zijnde u selven
Godt maeckt.
34 Iesus antwoordde haer, En isser niet geschreven
in uw Wet,
Ick hebbe geseght, ghy zijt Goden?
35 Indien [de wet ] die Goden genaemt heeft,
tot welcke het woort Godts geschiet is, ende de Schrift niet en kan
gebroken worden:
36 Seght ghylieden [tot my, ]
dien de Vader
geheylight ende in
de werelt gesonden heeft, ghy lastert [Godt ], om dat ick
geseght hebbe, ick ben Godts Sone?
37
Indien ick niet en doe
de wercken mijns Vaders, so en gelooft my niet:
38 Maer indien ickse doe, ende so ghy my niet en geloovet, so gelooft de wercken: op dat ghy meught bekennen ende gelooven,
dat de Vader
in my is, ende ick in hem.
39
Sy sochten dan wederom hem te grijpen,
ende hy ontginck uyt hare handt.
40 Ende hy ginck wederom over den Iordaan, tot de plaetse
daer Ioannes eerst doopte, ende hy bleef aldaer.
41 Ende vele quamen tot hem ende
seyden, Ioannes en dede wel geen teecken: maer alles wat Ioannes van desen seyde, was waer.
42 Ende vele geloofden aldaer in hem.
