Sotten eeren, versen 1, 8. onverdiende vloeck, 2. tucht der sotten, 3. Sotten t’antwoorden, 4, 5. sotte boden, 6. schoone spreucken der sotten, 7, 9. overlast van de Groote door quade knechten, 10. wederhaelde dwaesheyt, 11. eygen-wijsheyt, 12. Luyaert, 13, 14, 15, 16. onnoodige twist, 17. bedroch, met voorwendinge van jockernye, 18, 19. oorblaser, 20, 22. kijfachtige lieden, 21. huychelye, bedeckten haet, ende practijcken, 23, etc.
1 GElijck de sneeuw in de somer, ende gelijck de regen in den
oogst; alsoo en past den sot de
eere niet.
2 Gelijck eene
mussche is tot wechsweven, gelijck eene swaluwe tot vervliegen; also en sal een vloeck,
die sonder oorsake is,
niet komen.
3
Een sweepe is voor het peert, een toom voor den esel; ende
eene roede voor den rugge der sotten.
4
En antwoordt den sot nae sijne dwaesheyt niet: op dat ghy oock hem niet gelijck en wordet.
5 Antwoordt den sort
nae sijne dwaesheyt: op dat hy
in sijne oogen niet wijs en zy.
6
Hy snijdt [sich] de voeten af, [ende]
drinckt gewelt, die
bootschappen sendt
door de hant van een sot.
7 Heft de beenen van den creupelen
op: also is een spreucke in de mont der sotten.
8 Gelijck
hy, die een
[edel-] gesteente in eenen slinger vindt: alsoo is hy, die den sot
eere geeft.
9 [Gelijck] een doorn
gaet inde hant eens dronckaerts; alsoo is eene spreucke inden mont der sotten.
10 De
groote doen een yegelick verdriet aen: ende hueren
de sotten, ende hueren de
overtreders.
11
Gelijck een hont tot sijn uytspouwsel
weder keert: [alsoo] her-neemt de sot sijne dwaesheyt.
12 Hebt ghy eenen man gesien,
die wijs in sijne oogen is?
van
eenen sot is meer
verwachtinge dan van hem.
13
De luyaert seyt, Daer is een felle leeuw op den wech; een leeuw is op de straten.
14 Een deure keert om op hare
herre; alsoo de luyaert
op sijn bedde.
15
De luyaert verbercht sijn hant in
den boesem: hy is te moede, om die weder tot sijnen mont te brengen.
16 De luyaert
is wijser in sijnen oogen, dan
seven die
[met] reden antwoorden.
17 De voorbygaende die sich vertoornt in eenen twist,
[die] hem niet aen en gaet, is [gelijck]
die eenen hont by de ooren grijpt.
18 Gelijck een
die sich veynst te rasen, die
vyer spranckelen, pijlen, ende
doodelicke dingen werpt:
19 Alsoo is een man, die sijnen naesten bedriegt: ende seyt;
Iock icker niet mede?
20 Asser geen hout en is, gaet het vyer uyt:
ende alsser geen
oorblaser en is, wort het gekijf
gestilt.
21 De doove kole is om de vyerige kole, ende het hout om het vyer: alsoo is een
kijfachtig man, om twist te ontsteken.
22
De woorden des oorblasers zijn als der gener, die geslagen zijn, ende die dalen in het binnenste des buycks.
23
Brandende lippen, ende een boos herte, zijn [als]
een pot-scherf met schuym van silver overtogen.
24 Die haet draecht,
gelaet sich vreemt met sijne lippen: maer in sijn
binnenste stelt hy bedroch aen.
25 Als
hy met sijne stemme smeeckt, gelooft hem niet: want
seven
grouwelen zijn in sijn herte.
26 [Wiens] haet
door bedroch bedeckt is, diens boosheyt sal
inde gemeynte geopenbaert worden.
27
Die eenen kuyl
graeft, salder in vallen; ende die eenen steen wentelt, op
hem sal hy wederkeeren.
28
Eene valsche tonge haett de gene, die sy
verbrijselt: ende een
gladde mont,
maeckt omstootinge.
Sotten eeren, versen 1, 8. onverdiende vloeck, 2. tucht der sotten, 3. Sotten t’antwoorden, 4, 5. sotte boden, 6. schoone spreucken der sotten, 7, 9. overlast van de Groote door quade knechten, 10. wederhaelde dwaesheyt, 11. eygen-wijsheyt, 12. Luyaert, 13, 14, 15, 16. onnoodige twist, 17. bedroch, met voorwendinge van jockernye, 18, 19. oorblaser, 20, 22. kijfachtige lieden, 21. huychelye, bedeckten haet, ende practijcken, 23, etc.
1 GElijck de sneeuw in de somer, ende gelijck de regen in den
oogst; alsoo en past den sot de
eere niet.
2 Gelijck eene
mussche is tot wechsweven, gelijck eene swaluwe tot vervliegen; also en sal een vloeck,
die sonder oorsake is,
niet komen.
3
Een sweepe is voor het peert, een toom voor den esel; ende
eene roede voor den rugge der sotten.
4
En antwoordt den sot nae sijne dwaesheyt niet: op dat ghy oock hem niet gelijck en wordet.
5 Antwoordt den sort
nae sijne dwaesheyt: op dat hy
in sijne oogen niet wijs en zy.
6
Hy snijdt [sich] de voeten af, [ende]
drinckt gewelt, die
bootschappen sendt
door de hant van een sot.
7 Heft de beenen van den creupelen
op: also is een spreucke in de mont der sotten.
8 Gelijck
hy, die een
[edel-] gesteente in eenen slinger vindt: alsoo is hy, die den sot
eere geeft.
9 [Gelijck] een doorn
gaet inde hant eens dronckaerts; alsoo is eene spreucke inden mont der sotten.
10 De
groote doen een yegelick verdriet aen: ende hueren
de sotten, ende hueren de
overtreders.
11
Gelijck een hont tot sijn uytspouwsel
weder keert: [alsoo] her-neemt de sot sijne dwaesheyt.
12 Hebt ghy eenen man gesien,
die wijs in sijne oogen is?
van
eenen sot is meer
verwachtinge dan van hem.
13
De luyaert seyt, Daer is een felle leeuw op den wech; een leeuw is op de straten.
14 Een deure keert om op hare
herre; alsoo de luyaert
op sijn bedde.
15
De luyaert verbercht sijn hant in
den boesem: hy is te moede, om die weder tot sijnen mont te brengen.
16 De luyaert
is wijser in sijnen oogen, dan
seven die
[met] reden antwoorden.
17 De voorbygaende die sich vertoornt in eenen twist,
[die] hem niet aen en gaet, is [gelijck]
die eenen hont by de ooren grijpt.
18 Gelijck een
die sich veynst te rasen, die
vyer spranckelen, pijlen, ende
doodelicke dingen werpt:
19 Alsoo is een man, die sijnen naesten bedriegt: ende seyt;
Iock icker niet mede?
20 Asser geen hout en is, gaet het vyer uyt:
ende alsser geen
oorblaser en is, wort het gekijf
gestilt.
21 De doove kole is om de vyerige kole, ende het hout om het vyer: alsoo is een
kijfachtig man, om twist te ontsteken.
22
De woorden des oorblasers zijn als der gener, die geslagen zijn, ende die dalen in het binnenste des buycks.
23
Brandende lippen, ende een boos herte, zijn [als]
een pot-scherf met schuym van silver overtogen.
24 Die haet draecht,
gelaet sich vreemt met sijne lippen: maer in sijn
binnenste stelt hy bedroch aen.
25 Als
hy met sijne stemme smeeckt, gelooft hem niet: want
seven
grouwelen zijn in sijn herte.
26 [Wiens] haet
door bedroch bedeckt is, diens boosheyt sal
inde gemeynte geopenbaert worden.
27
Die eenen kuyl
graeft, salder in vallen; ende die eenen steen wentelt, op
hem sal hy wederkeeren.
28
Eene valsche tonge haett de gene, die sy
verbrijselt: ende een
gladde mont,
maeckt omstootinge.
