Godt versoeckt Abraham, hem bevelende sijnen sone Isaac te offeren, v. 1. Abraham is gehoorsaem, ende ten uytersten gereet om Isaac te slachten, 3. maer wort van Godt uyt den Hemel belett, hoochlick geroemt, ende vereert met vernieuwinge der beloften, ende Godes eedt, 11. Abraham ontfangt goede tijdinge van sijns broeders Nahors welvaert, ende nacomelingen, 20.
1 ENde
het geschiedde na dese dingen dat Godt Abraham
versocht; ende Hy seyde tot hem, Abraham, ende hy seyde;
Siet [hier] ben ick.
2 Ende Hy seyde;
Neemt nu uwen sone,
uwen eenigen, dien ghy lief hebt, Isaac, ende gaet henen nae
het lant Morija; ende
offert hem aldaer tot een
brandoffer, op een van de bergen, dien ick u seggen sal.
3 Doe
stont Abraham ’s morgens vroech op, ende sadelde sijnen esel, ende nam twee van sijne jongers met hem, ende Isaac sijnen sone: ende hy cloof
hout tot het brandoffer, ende maeckte sich op, ende ginck nae de plaetse die hem Godt geseyt hadde.
4
Aenden derden dach doe hief Abraham sijne oogen op, ende sach die plaetse van verre.
5 Ende Abraham seyde tot sijne jongers; Blijvet ghy hier met den esel, ende ick, ende de
jongen sullen henen gaen tot daer; als wy
aengebeden sullen hebben
dan sullen wy tot u wederkeeren.
6
Ende Abraham nam het hout des brandoffers, ende leyde ’t op Isaac sijnen sone; ende hy nam het vyer ende het mes in sijne hant, ende sy beyde gingen te samen.
7 Doe sprack Isaac tot Abraham sijnen Vader, ende seyde;
Mijn Vader: ende hy seyde, Siet [hier] ben ick, mijn soon: ende hy seyde, Siet het vyer, ende het hout, maer waer is het lam tot het brandoffer?
8 Ende Abraham seyde; Godt sal hem selven een lam ten brandoffer
versien, mijn soon: so gingen sy beyde te samen.
9 Ende sy quamen ter plaetse, die hem Godt geseyt hadde, ende Abraham bouwde aldaer eenen altaer; ende hy schickte het hout, ende
bondt sijnen sone Isaac, ende
leyde hem op den altaer boven op het hout.
10 Ende Abraham streckte sijne hant uyt, ende nam het mes, om sijnen sone
te slachten.
11 Maer de
Engel des HEEREN riep tot hem van den hemel, ende seyde;
Abraham, Abraham: ende hy seyde; Siet [hier] ben ick.
12 Doe seyde hy:
en streckt uwe hant niet uyt aen den jongen, ende en doet hem niet: want
nu wete ick, dat ghy Godtvreesende zijt, ende uwen sone, uwen eenigen,
van my niet en hebt onthouden.
13 Doe hief Abraham sijne oogen op, ende sach om; ende siet,
achter was een ram
inde verwerde struycken vast met sijne hoornen: ende Abraham ginck, ende nam dien ram, ende offerde hem ten brandoffer in sijnes soons stede.
14 Ende
Abraham noemde den naem van die plaetse, De
HEERE sal’t versien: daerom heden ten dage geseyt wort,
Op den berch des HEEREN sal ’t versien worden.
15 Doe riep de Engel des HEEREN tot Abraham ten tweeden male van den hemel:
16 Ende seyde;
Ick sweere
by my selven, spreeckt de HEERE:
Daerom dat ghy dese sake gedaen hebt, ende uwen sone, uwen Eenigen, niet onthouden en hebt:
17
Voorseker sal ick u grootelicx segenen, ende u zaet seer vermenichvuldigen, als de sterren des hemels, ende als het zant, dat
aen den oever der zee is:
ende u zaet sal
de poorte sijner vyanden erffelick besitten.
18 Ende
in uwen zade
sullen gesegent worden
alle volcken der aerde:
nae dien ghy mijne stemme gehoorsaem geweest zijt.
19 Doe keerde Abraham weder tot sijne jongers, ende sy maeckten haer op, ende sy gingen te samen nae
Berseba: ende Abraham woonde te Berseba.
20 Ende het geschiedde na dese dingen, datmen Abraham bootschapte, seggende: Siet
Milca die heeft oock Nahor uwen broeder sonen gebaert,
21
Uz sijnen eerstgeborenen, ende
Buz sijnen broeder, ende Kemuel den vader van
Aram.
22 Ende Chesed, ende Hazo, ende Pildas, ende Iidlaph, ende Bethuel.
23 Ende Bethuel gewan
Rebecca: Dese achte baerde Milca den Nahor, den broeder Abrahams.
24 Ende sijn
by-wijf, wiens name was Reüma, die selve baerde oock Tebah, ende Gaham, ende Tahas, ende
Maacha.
Godt versoeckt Abraham, hem bevelende sijnen sone Isaac te offeren, v. 1. Abraham is gehoorsaem, ende ten uytersten gereet om Isaac te slachten, 3. maer wort van Godt uyt den Hemel belett, hoochlick geroemt, ende vereert met vernieuwinge der beloften, ende Godes eedt, 11. Abraham ontfangt goede tijdinge van sijns broeders Nahors welvaert, ende nacomelingen, 20.
1 ENde
het geschiedde na dese dingen dat Godt Abraham
versocht; ende Hy seyde tot hem, Abraham, ende hy seyde;
Siet [hier] ben ick.
2 Ende Hy seyde;
Neemt nu uwen sone,
uwen eenigen, dien ghy lief hebt, Isaac, ende gaet henen nae
het lant Morija; ende
offert hem aldaer tot een
brandoffer, op een van de bergen, dien ick u seggen sal.
3 Doe
stont Abraham ’s morgens vroech op, ende sadelde sijnen esel, ende nam twee van sijne jongers met hem, ende Isaac sijnen sone: ende hy cloof
hout tot het brandoffer, ende maeckte sich op, ende ginck nae de plaetse die hem Godt geseyt hadde.
4
Aenden derden dach doe hief Abraham sijne oogen op, ende sach die plaetse van verre.
5 Ende Abraham seyde tot sijne jongers; Blijvet ghy hier met den esel, ende ick, ende de
jongen sullen henen gaen tot daer; als wy
aengebeden sullen hebben
dan sullen wy tot u wederkeeren.
6
Ende Abraham nam het hout des brandoffers, ende leyde ’t op Isaac sijnen sone; ende hy nam het vyer ende het mes in sijne hant, ende sy beyde gingen te samen.
7 Doe sprack Isaac tot Abraham sijnen Vader, ende seyde;
Mijn Vader: ende hy seyde, Siet [hier] ben ick, mijn soon: ende hy seyde, Siet het vyer, ende het hout, maer waer is het lam tot het brandoffer?
8 Ende Abraham seyde; Godt sal hem selven een lam ten brandoffer
versien, mijn soon: so gingen sy beyde te samen.
9 Ende sy quamen ter plaetse, die hem Godt geseyt hadde, ende Abraham bouwde aldaer eenen altaer; ende hy schickte het hout, ende
bondt sijnen sone Isaac, ende
leyde hem op den altaer boven op het hout.
10 Ende Abraham streckte sijne hant uyt, ende nam het mes, om sijnen sone
te slachten.
11 Maer de
Engel des HEEREN riep tot hem van den hemel, ende seyde;
Abraham, Abraham: ende hy seyde; Siet [hier] ben ick.
12 Doe seyde hy:
en streckt uwe hant niet uyt aen den jongen, ende en doet hem niet: want
nu wete ick, dat ghy Godtvreesende zijt, ende uwen sone, uwen eenigen,
van my niet en hebt onthouden.
13 Doe hief Abraham sijne oogen op, ende sach om; ende siet,
achter was een ram
inde verwerde struycken vast met sijne hoornen: ende Abraham ginck, ende nam dien ram, ende offerde hem ten brandoffer in sijnes soons stede.
14 Ende
Abraham noemde den naem van die plaetse, De
HEERE sal’t versien: daerom heden ten dage geseyt wort,
Op den berch des HEEREN sal ’t versien worden.
15 Doe riep de Engel des HEEREN tot Abraham ten tweeden male van den hemel:
16 Ende seyde;
Ick sweere
by my selven, spreeckt de HEERE:
Daerom dat ghy dese sake gedaen hebt, ende uwen sone, uwen Eenigen, niet onthouden en hebt:
17
Voorseker sal ick u grootelicx segenen, ende u zaet seer vermenichvuldigen, als de sterren des hemels, ende als het zant, dat
aen den oever der zee is:
ende u zaet sal
de poorte sijner vyanden erffelick besitten.
18 Ende
in uwen zade
sullen gesegent worden
alle volcken der aerde:
nae dien ghy mijne stemme gehoorsaem geweest zijt.
19 Doe keerde Abraham weder tot sijne jongers, ende sy maeckten haer op, ende sy gingen te samen nae
Berseba: ende Abraham woonde te Berseba.
20 Ende het geschiedde na dese dingen, datmen Abraham bootschapte, seggende: Siet
Milca die heeft oock Nahor uwen broeder sonen gebaert,
21
Uz sijnen eerstgeborenen, ende
Buz sijnen broeder, ende Kemuel den vader van
Aram.
22 Ende Chesed, ende Hazo, ende Pildas, ende Iidlaph, ende Bethuel.
23 Ende Bethuel gewan
Rebecca: Dese achte baerde Milca den Nahor, den broeder Abrahams.
24 Ende sijn
by-wijf, wiens name was Reüma, die selve baerde oock Tebah, ende Gaham, ende Tahas, ende
Maacha.
