Verhael van het maken der twee andere tafelen, ende de inschrijvinge der 10 geboden in de selve, als oock vande kiste ofte Arke, waerinse van Mose wech-geleyt zijn, v. 1, etc. Aarons doot, ende de afsonderinge van den stam Levi tot des HEEREN dienst, 6. Mosis verblijf op den berch, 10. Een heerlicke vermaninge aen Israël tot Godes vreese, gehoorsaemheyt, ende liefde des naesten, in ’t bysonder der vreemdelingen, als oock tot de kennisse des waren Godes, met verscheydene beweechlicke redenen, 12.
1
TEr selver tijt seyde de HEERE tot my;
Houwt u twee steenen tafelen, als de eerste, ende klimt tot my op desen berch: daerna sult ghy u eene
kiste van hout maken.
2 Ende ick sal op die tafelen schrijven de woorden, die geweest zijn op de eerste tafelen, die ghy gebroken hebt: ende ghy sultse leggen in die kiste.
3 Also maekte ick eene kiste van
Sittim-hout, ende hieuw twee steenen tafelen als de eerste: ende ick klom op den berch, ende de twee tafelen waren in mijner hant.
4 Doe schreef
Hy op de tafelen, nae het eerste schrift, de
tien woorden, die de HEERE
ten dage der versamelinge op den berch uyt het midden des vyers tot u lieden gesproken hadde: ende de HEERE gafse my.
5 Ende ick keerde my, ende ginck af van den berch, ende leyde de tafelen inde kiste, die ick gemaeckt hadde: ende aldaer
zijnse, gelijck als de HEERE my geboden heeft.
6 Ende de kinderen Israëls
reysden van
Beëroth Bene-Iaakan [ende] Mosera: aldaer
sterf Aaron, ende wert aldaer begraven, ende sijn soon Eleazar bediende het Priesterampt in sijne plaetse.
7 Van daer reysden sy nae
Gudgod: ende van Gudgod nae Iotbath, een lant van waterbeken.
8 Ter selver tijt scheydde de HEERE de stamme Levi uyt, om de Arke des verbonts des HEEREN te dragen,
om voor het aengesichte des HEEREN te staen, om hem te dienen, ende om
in sijnen name te segenen, tot op desen dach.
9 Daerom en heeft
Levi
geen deel noch erve met sijne broederen:
de HEERE, die is sijn erfdeel, gelijck als de HEERE uwe Godt tot hem gesproken heeft.
10 Ende ick stont op den berch, als de voorige dagen,
veertich dagen ende veertich nachten: ende de HEERE
verhoorde my oock op dat selve mael; de HEERE en heeft u niet willen verderven.
11 Maer de HEERE seyde tot my; Staet op, gaet op de reyse, voor ’t aengesichte des volcx: dat sy in komen, ende erven het lant, dat ick haren vaderen gesworen hebbe, hen te geven.
12 Nu dan, Israël, wat eyscht de HEERE uwe Godt van u? dan den HEERE uwen Godt te vreesen, in alle sijne
wegen te wandelen, ende hem lief te hebben, ende den HEERE uwen Godt
te dienen;
met u gantsche herte, ende met uwe gantsche ziele.
13 Om te houden de geboden des HEEREN, ende sijne insettingen, die ick u heden gebiede:
u ten goede.
14 Siet, des HEEREN uwes Godts is de hemel, ende de hemel
der hemelen; de
aerde, ende al wat daer in is.
15
Alleenlick heeft de HEERE lust gehadt aen uwe vaderen, om die lief te hebben: ende heeft haer zaet nae hen, ulieden, uyt alle de volcken verkoren, gelijck het te desen dage is.
16
Besnijdet dan de voorhuyt
uwes herten: ende en verhardet uwen
necke niet meer.
17 Want de HEERE uwe Godt, die is een Godt der
Goden, ende
Heere der Heeren: die groote, die machtige, ende die vreeslicke Godt, die
geen
aengesicht aenneemt, nochte geschenck ontfangt.
18 Die het recht des weesen ende der weduwe
doet: ende heeft den vreemdelinck lief, dat hy hem broot ende kleedinge geve.
19 Daerom sult ghylieden den vreemdelinck lief hebben: want ghy zijt vreemdelingen geweest in Egyptenlant.
20 Den HEERE uwen Godt sult ghy
vreesen, hem sult ghy dienen: ende hem sult ghy
aenhangen, ende by sijnen name
sweeren.
21 Hy is uwe
lof, ende hy is uwe Godt: die by u gedaen heeft, dese groote ende vreeslicke dingen, die uwe oogen gesien hebben.
22 Uwe vaderen togen af nae
Egypten met
tseventich
zielen: ende nu heeft u de HEERE uwe Godt gestelt
als de
sterren des hemels, in menichte.
Verhael van het maken der twee andere tafelen, ende de inschrijvinge der 10 geboden in de selve, als oock vande kiste ofte Arke, waerinse van Mose wech-geleyt zijn, v. 1, etc. Aarons doot, ende de afsonderinge van den stam Levi tot des HEEREN dienst, 6. Mosis verblijf op den berch, 10. Een heerlicke vermaninge aen Israël tot Godes vreese, gehoorsaemheyt, ende liefde des naesten, in ’t bysonder der vreemdelingen, als oock tot de kennisse des waren Godes, met verscheydene beweechlicke redenen, 12.
1
TEr selver tijt seyde de HEERE tot my;
Houwt u twee steenen tafelen, als de eerste, ende klimt tot my op desen berch: daerna sult ghy u eene
kiste van hout maken.
2 Ende ick sal op die tafelen schrijven de woorden, die geweest zijn op de eerste tafelen, die ghy gebroken hebt: ende ghy sultse leggen in die kiste.
3 Also maekte ick eene kiste van
Sittim-hout, ende hieuw twee steenen tafelen als de eerste: ende ick klom op den berch, ende de twee tafelen waren in mijner hant.
4 Doe schreef
Hy op de tafelen, nae het eerste schrift, de
tien woorden, die de HEERE
ten dage der versamelinge op den berch uyt het midden des vyers tot u lieden gesproken hadde: ende de HEERE gafse my.
5 Ende ick keerde my, ende ginck af van den berch, ende leyde de tafelen inde kiste, die ick gemaeckt hadde: ende aldaer
zijnse, gelijck als de HEERE my geboden heeft.
6 Ende de kinderen Israëls
reysden van
Beëroth Bene-Iaakan [ende] Mosera: aldaer
sterf Aaron, ende wert aldaer begraven, ende sijn soon Eleazar bediende het Priesterampt in sijne plaetse.
7 Van daer reysden sy nae
Gudgod: ende van Gudgod nae Iotbath, een lant van waterbeken.
8 Ter selver tijt scheydde de HEERE de stamme Levi uyt, om de Arke des verbonts des HEEREN te dragen,
om voor het aengesichte des HEEREN te staen, om hem te dienen, ende om
in sijnen name te segenen, tot op desen dach.
9 Daerom en heeft
Levi
geen deel noch erve met sijne broederen:
de HEERE, die is sijn erfdeel, gelijck als de HEERE uwe Godt tot hem gesproken heeft.
10 Ende ick stont op den berch, als de voorige dagen,
veertich dagen ende veertich nachten: ende de HEERE
verhoorde my oock op dat selve mael; de HEERE en heeft u niet willen verderven.
11 Maer de HEERE seyde tot my; Staet op, gaet op de reyse, voor ’t aengesichte des volcx: dat sy in komen, ende erven het lant, dat ick haren vaderen gesworen hebbe, hen te geven.
12 Nu dan, Israël, wat eyscht de HEERE uwe Godt van u? dan den HEERE uwen Godt te vreesen, in alle sijne
wegen te wandelen, ende hem lief te hebben, ende den HEERE uwen Godt
te dienen;
met u gantsche herte, ende met uwe gantsche ziele.
13 Om te houden de geboden des HEEREN, ende sijne insettingen, die ick u heden gebiede:
u ten goede.
14 Siet, des HEEREN uwes Godts is de hemel, ende de hemel
der hemelen; de
aerde, ende al wat daer in is.
15
Alleenlick heeft de HEERE lust gehadt aen uwe vaderen, om die lief te hebben: ende heeft haer zaet nae hen, ulieden, uyt alle de volcken verkoren, gelijck het te desen dage is.
16
Besnijdet dan de voorhuyt
uwes herten: ende en verhardet uwen
necke niet meer.
17 Want de HEERE uwe Godt, die is een Godt der
Goden, ende
Heere der Heeren: die groote, die machtige, ende die vreeslicke Godt, die
geen
aengesicht aenneemt, nochte geschenck ontfangt.
18 Die het recht des weesen ende der weduwe
doet: ende heeft den vreemdelinck lief, dat hy hem broot ende kleedinge geve.
19 Daerom sult ghylieden den vreemdelinck lief hebben: want ghy zijt vreemdelingen geweest in Egyptenlant.
20 Den HEERE uwen Godt sult ghy
vreesen, hem sult ghy dienen: ende hem sult ghy
aenhangen, ende by sijnen name
sweeren.
21 Hy is uwe
lof, ende hy is uwe Godt: die by u gedaen heeft, dese groote ende vreeslicke dingen, die uwe oogen gesien hebben.
22 Uwe vaderen togen af nae
Egypten met
tseventich
zielen: ende nu heeft u de HEERE uwe Godt gestelt
als de
sterren des hemels, in menichte.
