Eliphaz toont dattet niet alleen verloren arbeyt is sich tegen Godt te kanten, v. 1. maer oock gantsch schadelick, 2. ende vermaent Iob sich te bekeeren tot Godt, die alle menschen goet doet, 8. ende voornemelick den boetveerdigen, 11. maer de hypocriten in’t verderf stort, 12. daer uyt hy de vroome, ende arme verlost, 15. Iob wort vermaent tot gedult in sijn lijden, 17. om dat Godt de vroome uyt het selve verlost, 18. ende overvloedelick segent, 24. hy besluyt sijn propoost, mits het selve Iob te versekeren, ende in te scherpen, 27.
1 ROept nu;
salder yemant zijn, die u
antwoorde? ende tot wien vanden
heyligen sult ghy u keeren?
2 Want den
dwasen brengt de
toornicheyt om: ende den yver doodt den
slechten.
3
Ick hebbe gesien eenen dwasen
wortelende: doch
terstont vervloeckte ick sijne wooninge.
4 Verre waren sijne sonen van heyl: ende sy werden verbrijselt
inde poorte, ende daer en was geen verlosser.
5
Wiens oogst de hongerige verteerde, dien hy oock tot
uyt de doornen gehaelt hadde: de
struyck-roover slockte haer vermogen in.
6 Want
uyt het stof en komt het
verdriet niet voort: nochte de moeyte en spruyt niet uyt der aerde.
7 Maer de mensche wort tot moeyte geboren;
gelijck de
sprancken der vyeriger kolen haer verheffen [tot] vliegen.
8 Doch
ick soude nae Godt soecken, ende tot Godt mijne aensprake richten:
9
Die groote dingen doet,
diemen niet doorsoecken en kan: wonderen,
diemen niet tellen en kan;
10 Die den regen geeft
op der aerde; ende water sendt op de
straten:
11
Om
de vernederde te stellen in’t hooge: dat de
rouw-dragende door heyl verheven worden:
12
Hy maeckt te niet de gedachten der archlistigen, dat hare handen niet
een dinck uyt en richten.
13
Hy vangt de
wijse in hare arch-listicheyt: dat de raet der
verdraeyden
gestort wort.
14
Des daechs ontmoeten sy de duysternisse: ende gelijck des nachts, tasten sy
in den middach.
15 Maer hy verlost den
behoeftigen vanden sweerde, van
haren monde, ende van de hant des stercken.
16
So is voor den armen
verwachtinge: ende
de boosheyt stopt haren mont toe.
17
Siet, geluck-salich is de
mensche, den welcken Godt straft: daerom en verwerpt de kastijdinge des
Almachtigen niet.
18
Want hy doet smerte aen, ende hy verbindt: hy doorwondt, ende sijne handen heelen.
19
In
ses benaeuwtheden
sal hy u verlossen: ende
in de sevende en sal u het quaet niet aenroeren.
20 In den honger sal hy u verlossen van de doot: ende in de oorloge
van het gewelt des sweerts.
21
Tegen den geessel der tonge sult ghy verborgen wesen: ende ghy en sult niet vreesen van de verwoestinge, als sy komt.
22 Tegen de verwoestinge, ende tegen den honger
sult ghy lacchen: ende van het gedierte der aerde en sult ghy niet vreesen.
23 Want met de
steenen des velts,
sal u verbondt zijn:
ende het gedierte des velts sal met u bevredicht zijn.
24 Ende ghy sult
bevinden, dat uwe
tente in
vrede is: ende ghy sult uwe wooninge
versorgen, ende
en sult niet feylen.
25 Oock sult ghy bevinden, dat u zaet menichvuldich wesen sal; ende uwe
spruyten als het kruyt der aerde.
26 Ghy sult in ouderdom ten grave komen, gelijck de koorn-hoop t’sijner tijt
opgevoert wort.
27 Siet dit; wy hebben’t doorsocht, het is alsoo: hoort het, ende bemerckt ghy het
voor u.
1 ROEP nu, zal er iemand zijn, die u antwoorde? En tot wien van de heiligen zult gij u keren?
2 Want den dwaze brengt de toornigheid om, en de ijver doodt den slechte.
3
Ik heb gezien een dwaas wortelende; doch terstond vervloekte ik zijn woning.
4 Verre waren zijn zonen van heil; en zij werden verbrijzeld in de poort, en er was geen verlosser.
5 Wiens oogst de hongerige verteerde, dien hij ook tot uit de doornen gehaald had; de struikrover slokte hun vermogen in.
6 Want uit het stof komt het verdriet niet voort, en de moeite spruit niet uit de aarde;
7 Maar de mens wordt tot moeite geboren; gelijk de spranken der vurige kolen zich verheffen tot vliegen.
8 Doch ik zou naar God zoeken, en tot God mijn aanspraak richten;
9
Die grote dingen doet, die men niet doorzoeken kan; wonderen, die men niet tellen kan;
10 Die den regen geeft op de aarde, en water zendt op de straten;
11
Om de vernederden te stellen in het hoge; dat de rouwdragenden door heil verheven worden.
12
Hij maakt te niet de gedachten der arglistigen; dat hun handen niet één ding uitrichten.
13
Hij vangt de wijzen in hun arglistigheid; dat de raad der verdraaiden gestort wordt.
14
Des daags ontmoeten zij de duisternis, en gelijk des nachts tasten zij in den middag.
15 Maar Hij verlost den behoeftige van het zwaard, van hun mond, en van de hand des sterken.
16
Zo is voor den arme verwachting; en de boosheid stopt haar mond toe.
17
Zie, gelukzalig is de mens, denwelken God straft; daarom verwerp de kastijding des Almachtigen niet.
18
Want Hij doet smart aan, en Hij verbindt; Hij doorwondt, en Zijn handen helen.
19
In zes benauwdheden zal Hij u verlossen, en in de zevende zal u het kwaad niet aanroeren.
20 In den honger zal Hij u verlossen van den dood, en in den oorlog van het geweld des zwaards.
21 Tegen den gesel der tong zult gij verborgen wezen, en gij zult niet vrezen voor de verwoesting, als zij komt.
22 Tegen de verwoesting en tegen den honger zult gij lachen, en voor het gedierte der aarde zult gij niet vrezen.
23 Want met de stenen des velds zal uw verbond zijn,
en het gedierte des velds zal met u bevredigd zijn.
24 En gij zult bevinden, dat uw tent in vrede is; en gij zult uw woning verzorgen, en zult niet feilen.
25 Ook zult gij bevinden, dat uw zaad menigvuldig wezen zal, en uw spruiten als het kruid der aarde.
26 Gij zult in ouderdom ten grave komen, gelijk de korenhoop te zijner tijd opgevoerd wordt.
27 Zie dit, wij hebben het doorzocht, het is alzo; hoor het, en bemerk gij het voor u.
