1 Christus prijst de kleyne gave van een arme weduwe. 5 Voorseght de verwoestinge des Tempels, ende der stadt van Ierusalem. 7 Ende verhaelt de teeckenen die de selve sullen voorgaen. 12 ende de verdruckingen die den Discipelen souden overkomen, tegen welcke hyse vertroost met sijnen bystant ende bescherminge. 20 Raedt, als de stadt sal belegert worden, tot haestich vluchten, om dat sware ongeluck te ontgaen. 25 Voorseght de teekenen van sijne laetste toekomste, ende vermaent, door de gelijckenisse van de botten der boomen, de selve waer te nemen. 34 ende sijne toekomste, met nuchterheyt, waecken, ende bidden te verwachten. 37 Leert het volck dagelicks in den Tempel.
1
ENde opsiende sach hy de rijcke hare gaven in de
Schat-kiste werpen.
2 Ende hy sach oock een seker arme weduwe twee
kleyne [penninckskens ] daer in werpen.
3 Ende hy seyde, Waerlijck ick segge u, dat dese
arme weduwe meer dan alle heeft [in ] geworpen.
4 Want die alle hebben van haren
overvloedt geworpen
tot de gaven Godts: maer dese heeft
van haer gebreck alle den
leef-tocht die sy hadde, [daer in ] geworpen.
5
Ende als sommige seyden van den Tempel dat hy met schoone steenen ende
begiftingen verciert was, seyde hy,
6 [Wat ] dese dingen [aengaet ], die ghy aenschouwt,
daer sullen dagen komen, in welcke niet [eenen ] steen op [den anderen ] steen en sal gelaten worden, die niet en sal worden afgebroken.
7 Ende sy vraeghden hem, seggende, Meester, wanneer sullen dan dese dingen zijn? ende welck is het teecken, wanner dese dingen sullen geschieden?
8
Ende hy seyde, Siet dat ghy niet verleydt en wordet:
want vele sullender komen
onder mijnen name, seggende,
Ick ben [de Christus ]. Ende de tijdt is na by gekomen: En gaet dan haer niet na.
9 Ende wanneer ghy sult hooren van oorlogen ende
beroerten, so en wort niet verschrickt. Want dese dingen moeten
eerst geschieden: maer [noch ] en is terstont het eynde niet.
10 Doe seyde hy tot haer,
Het [een ] volck sal het [ander ] volck opstaen, ende het [een ] Coninckrijck tegen het [ander ] Coninckrijck.
11 Ende daer sullen groote aerdbevingen wesen in verscheyden plaetsen, ende hongers-nooden, ende pestilentien: daer sullen oock
schrickelijcke dingen, ende groote teeckenen van den hemel
geschieden.
12
Maer voor dit alles sullen sy hare handen aen u lieden slaen, ende [u ] vervolgen, [u ] overleverende in de
Synagogen ende
gevanckenissen, ende ghy sult getrocken worden voor
Coningen ende Stadt-houders, om mijns Naems wille.
13 Ende [dit ] sal u
overkomen tot een
getuygenisse.
14
Neemt dan in uwe herten voor, van te voren niet te overdencken, [hoe ] ghy u verantwoorden sult.
15
Want ick sal u
mondt ende wijsheyt geven, welcke niet en sullen konnen tegen-spreken, noch wederstaen, alle die haer tegen u setten.
16
Ende ghy sult
overgelevert worden oock van ouders ende broeders, ende magen, ende vrienden: ende sy sullender [sommige ] uyt u
dooden.
17
Ende ghy sult van
allen gehaet worden om mijns Naems wille.
18
Doch niet een
hayr uyt uwen hoofde en sal verloren gaen.
19 Besittet uwe zielen in uwe lijdtsaemheyt.
20
Maer wanneer ghy sien sult dat Ierusalem van heyr-legers omcinghelt wort, so weet alsdan dat hare verwoestinge na by gekomen is.
21 Alsdan die in Iudea zijn, dat’se vlieden na de bergen: ende die in’t midden vande selve zijn, datse daer uyttrecken: ende die op de velden zijn,
dat’se in de selve niet en komen.
22 Want dese zijn dagen der
wrake,
op dat alles vervult worde dat geschreven is.
23 Doch
wee den bevruchten, ende den soogenden [vrouwen ] in die dagen: want daer groote noot zijn sal in
het lant, ende toorn over dit volck.
24 Ende sy sullen vallen door de
scherpte des sweerts, ende gevanckelick wechgevoert worden onder alle volcken: ende Ierusalem sal van de Heydenen vertreden worden, t
tot dat de tijden der Heydenen vervult sullen zijn.
25
Ende daer sullen teeckenen zijn in de Sonne, ende Mane, ende Sterren, ende op de aerde benaeuwtheyt der volckeren , met twijffelmoedicheyt, als de zee ende water-golven
groot geluyt sullen geven:
26 Ende den menschen
het herte sal beswijcken van vreese, ende verwachtinge der dingen, die
het aertrijck sullen overkomen. Want de krachten der hemelen sullen
beweeght worden.
27
Ende alsdan sullen sy den Sone des menschen sien komen in een wolcke met
groote kracht ende
heerlickheyt.
28 Als nu dese dingen beginnen te geschieden, so
siet om hooge, ende heft uwe hoofden opwaerts,
om dat
uwe verlossinge na by is.
29
Ende hy seyde tot haer een gelijckenisse, Siet den vijgeboom, ende alle de boomen.
30 Wanneer sy nu uytspruyten, ende ghy [dat ] siet, so weet ghy uyt u selven dat de somer nu na by is.
31 Alsoo oock ghy, wanneer ghy dese dingen sult sien geschieden, so weet dat het
Coninckrijcke Godts na by is.
32 Voorwaer ick segge u, dat dit
geslachte geensins en sal voorby gaen, tot dat alles sal geschiet zijn.
33
De hemel ende de aerde sullen
voor by gaen, maer mijne woorden en sullen geensins voor by gaen.
34
Ende wacht u selven, dat uwe herten niet te eeniger tijdt beswaert en worden met brasserye, ende dronckenschap, ende
sorghvuldigheden deses levens, ende dat u dien dagh niet onvoorsiens [over ] en come.
35
Want gelijck een strick sal hy komen over alle de gene die
op den gantschen aerdtbodem geseten zijn.
36
Waeckt dan tot aller tijdt, biddende dat ghy meucht weerdigh geacht worden te ontvlieden
alle dese dingen die geschieden sullen, ende te
staen voor den Sone des menschen.
37
Des daeghs nu was hy leerdende in den Tempel, maer des nachts ginck hy uyt, ende vernachtte op den bergh, genaemt den Olijf-[bergh ].
38 Ende alle het volck quam ’s morgens vroegh tot hem in den Tempel, om hem te hooren.
1 Christus prijst de kleyne gave van een arme weduwe. 5 Voorseght de verwoestinge des tempels, ende der stadt van Ierusalem. 7 Ende verhaelt de teeckenen die deselve sullen voorgaen. 12 ende de verdruckingen die den discipelen souden overkomen, tegen welcke hyse vertroost met sijnen bystant ende bescherminge. 20 Raet, als de stadt sal belegert worden, tot haestigh vluchten, om dat sware ongeluck te ontgaen. 25 Voorseght de teeckenen van sijne laetste toekomste, ende vermaent, door de gelijckenisse van de botten der boomen, deselve waer te nemen. 34 ende sijne toekomste, met nuchterheyt, waken, ende bidden te verwachten. 37 Leert het volck dagelicks in den tempel.
1
ENde opsiende sagh hy de rijcke hare gaven in de
schatkiste werpen.
2 Ende hy sagh oock een seker arme weduwe twee
kleyne [penninghskens ] daer in werpen.
3 Ende hy seyde, Waerlijck ick segge u, dat dese
arme weduwe meer dan alle heeft [in ] geworpen.
4 Want die alle hebben van haren
overvloet geworpen
tot de gaven Godts: maer dese heeft
van haer gebreck alle den
leeftocht die sy hadde, [daer in ] geworpen.
5
Ende als sommige seyden van den tempel dat hy met schoone steenen ende
begiftingen verciert was, seyde hy,
6 [Wat ] dese dingen [aengaet, ] die ghy aenschouwt,
daer sullen dagen komen, in welcke niet [eenen ] steen op [den anderen ] steen en sal gelaten worden, die niet en sal worden afgebroken.
7 Ende sy vraeghden hem, seggende, Meester, wanneer sullen dan dese dingen zijn? ende welck is het teecken, wanneer dese dingen sullen geschieden?
8
Ende hy seyde, Siet dat ghy niet verleyt en wordet:
want vele sullender komen
onder mijnen name, seggende,
Ick ben [de Christus. ] Ende de tijt is na by gekomen: En gaet dan haer niet na.
9 Ende wanneer ghy sult hooren van oorlogen ende
beroerten, soo en wort niet verschrickt. Want dese dingen moeten
eerst geschieden: maer [noch ] en is terstont het eynde niet.
10 Doe seyde hy tot haer,
Het [een ] volck sal tegen het [ander ] volck opstaen, ende het [een ] Koninckrijck tegen het [ander ] Koninckrijck.
11 Ende daer sullen groote aerdbevingen wesen in verscheyden plaetsen, ende hongers nooden, ende pestilentien: daer sullen oock
schrickelicke dingen, ende groote teeckenen van den hemel
geschieden.
12
Maer voor dit alles sullen sy hare handen aen u-lieden slaen, ende [u ] vervolgen, [u ] overleverende in de
Synagogen ende
gevangenissen, ende ghy sult getrocken worden voor
Koningen ende Stadt-houders, om mijns naems wille.
13 Ende [dit ] sal u
overkomen tot een
getuygenisse.
14
Neemt dan in uwe herten voor, van te voren niet te overdencken, [hoe ] ghy u verantwoorden sult.
15
Want ick sal u
mont ende wijsheyt geven, welcke niet en sullen konnen tegenspreken, noch wederstaen, alle die haer tegen u setten.
16
Ende ghy sult
overgelevert worden oock van ouders ende broeders, ende magen, ende vrienden: ende sy sullender [sommige ] uyt u
dooden.
17
Ende ghy sult van
allen gehaet worden om mijns naems wille.
18
Doch niet een
hayr uyt uwen hoofde en sal verloren gaen.
19 Besittet uwe zielen in uwe lijdtsaemheyt.
20
Maer wanneer ghy sien sult dat Ierusalem van heyrlegers omcingelt wort, soo weet als dan dat hare verwoestinge na by gekomen is.
21 Als dan die in Iudea zijn, datse vlieden na de bergen: ende die in ’t midden van deselve zijn, datse daer uyttrecken: ende die op de velden zijn,
datse in deselve niet en komen.
22 Want dese zijn dagen der
wrake,
op dat alles vervult worde dat geschreven is.
23 Doch
wee den bevruchten, ende den zoogenden [vrouwen ] in die dagen: want daer groote noot zijn sal in
het lant, ende toorn over dit volck.
24 Ende sy sullen vallen door de
scherpte des sweerts, ende gevangelick wech gevoert worden onder alle volcken: ende Ierusalem sal van de Heydenen vertreden worden,
tot dat de tijden der Heydenen vervult sullen zijn.
25
Ende daer sullen teeckenen zijn in de sonne, ende mane, ende sterren, ende op de aerde benauwtheyt der volckeren, met twijfelmoedigheyt, als de zee ende watergolven
groot geluyt sullen geven:
26 Ende den menschen
het herte sal beswijcken van vreese, ende verwachtinge der dingen, die
het aerdtrijck sullen overkomen. Want de krachten der hemelen sullen
beweeght worden.
27
Ende als dan sullen sy den Sone des menschen sien komen in een wolcke met
groote kracht ende
heerlickheyt.
28 Als nu dese dingen beginnen te geschieden, soo
siet om hooge, ende heft uwe hoofden opwaerts,
om dat
uwe verlossinge na by is.
29
Ende hy seyde tot haer een gelijckenisse, Siet den vijgeboom, ende alle de boomen.
30 Wanneer sy nu uytspruyten, ende ghy [dat ] siet, soo weet ghy uyt u selven dat de somer nu na by is.
31 Alsoo oock ghy, wanneer ghy dese dingen sult sien geschieden, soo weet dat het
Koninckrijcke Godts na by is.
32 Voorwaer ick segge u, dat dit
geslachte geensins en sal voorby gaen, tot dat alles sal geschiet zijn.
33
De hemel ende de aerde sullen
voorby gaen, maer mijne woorden en sullen geensins voorby gaen.
34
Ende wacht u selven, dat uwe herten niet t’eeniger tijt beswaert en worden met brasserije, ende dronckenschap, ende
sorghvuldigheden deses levens, ende dat u dien dagh niet onvoorsiens [over ] en kome.
35
Want gelijck een strick sal hy komen over alle de gene die
op den gantschen aerdtbodem geseten zijn.
36
Waeckt dan tot aller tijt, biddende dat ghy meught weerdigh geacht worden te ontvlieden
alle dese dingen die geschieden sullen, ende te
staen voor den Sone des menschen.
37
Des daeghs nu was hy leerende in den tempel, maer des nachts gingh hy uyt, ende vernachtte op den bergh, genaemt den olijf-[bergh. ]
38 Ende alle ’t volck quam ’s morgens vroegh tot hem in den tempel, om hem te hooren.
