Vertwijfelde boosheyt ende hartneckicheyt der Ioden, blijckende selfs aen hare kinderen , daer op straffen moeten volgen, v. 1, etc. Vervloeckten staet des genen die op menschen vertrouwt, ende gesegenden staet des genen die op Godt vertrouwt, 5. Godt doorgrondt de innerlicke boosheyt van ’smenschen herte, daerom en sullen, die met archlistige verborgene practijcken onrechtveerdigen rijckdom versamelen, sijne straffe niet ontgaen, 9. gelucksalicheyt der vroomen in Godts genadige tegenwoordicheyt, ende onsalicheyt der afvalligen, 12. gebedt des Propheten, om sijner behoudenisse, ende straffe sijner vervolgeren ende bespotteren, 14. Predicatie van den Sabbath, 19. etc.
1 DE sonde van Iuda is
geschreven met eene
ysere griffie, met het
punt eens
Diamants: gegraven in de
tafel van haerlieder herte, ende aen de hoornen
uwer
altaren:
2
Gelijck hare kinderen harer altaren gedencken, ende harer
bosschen, by’t groen
geboomte, op de hooge heuvelen.
3 Ick sal mijnen
berch, met het velt,
u vermogen, [ende] alle uwe schatten, ten roove geven;
[mitsgaders] uwe hoochten, om de sonde,
in alle uwe lantpalen.
4 Also sult ghy
aflaten, (ende dat
om u selfs) van uwe
erffenisse, die ick u gegeven hebbe, ende ick sal u uwen vyanden doen
dienen, in een lant, dat ghy niet en
kent: want
ghylieden hebt een
vyer aengesteken in mijnen toorn, tot in
eeuwicheyt sal ’t branden.
5 Soo seyt de HEERE; Vervloeckt is de man, die op eenen
mensche vertrouwt, ende
vleesch [tot] sijnen
arm stelt, ende wiens herte van den HEERE afwijckt.
6 Want hy sal zijn als de
heyde in de wildernisse, die ’t niet en
gevoelt wanneer het
goede komt: maer
blijft [in]
dorre-plaetsen in de woestijne, [in]
souten ende
onbewoonden lande.
7
Gesegent [daerentegen] is de man, die op den HEERE vertrouwt: ende wiens vertrouwen de HEERE is.
8 Want hy sal zijn als een
boom, die aen ’t water geplant is, ende sijne wortelen uytschiet aen eene riviere, ende en
gevoelt het niet wanneerder eene hitte komt, maer sijn loof
blijft groen: ende in een jaer van
droogte en
sorgt hy niet, ende en
houdt niet op van vrucht te
dragen.
9
Archlistich is het
herte meer dan
eenich dinck, ja
dootlick is het: wie sal het kennen?
10
Ick de HEERE
doorgronde het herte, [ende]
proeve de nieren:
ende dat, om eenen yegelijcken te geven nae sijne
wegen,
nae de vrucht sijner handelingen.
11 [Gelijck] een velthoen [eyeren] vergadert, maer en
broedtse niet uyt, [alsoo] is hy die rijckdom
vergadert, doch
niet met recht: in de
helft sijner dagen sal hy
dien moeten verlaten, ende in sijn
laetste een dwaes
zijn.
12 Een throon der
heerlickheyt, eene hoocheyt
van den eersten aen, is de plaetse onses
Heylichdoms.
13 ô HEERE,
Israëls verwachtinge,
alle die u verlaten , sullen beschaemt worden, ende die
van my afwijcken sullen in de
aerde geschreven worden; want sy verlaten den HEERE, den
sprinckader des levendigen waters.
14
Geneest my, HEERE, so sal ick genesen worden, behoudt my, so sal ick behouden worden: want ghy zijt
mijn lof.
15 Siet, sy
seggen tot my:
Waer is het woort des HEEREN? laet het nu komen.
16 Ick en hebbe doch niet
aengedrongen, meer dan eenen
herder achter u [betaemde]; oock en heb ick den
dootlicken dach niet begeert, ghy weet [het]:
wat uyt mijne lippen is gegaen, is voor u
aengesichte geweest.
17 En weest ghy my niet tot eene
verschrickinge: ghy zijt mijne
toevlucht ten dage des
quaets.
18
Laet mijne vervolgers beschaemt worden, maer en laet my niet beschaemt worden; laet hen verschrickt worden, maer en laet my niet verschrickt worden: brengt over hen den
dach des quaets, ende verbreecktse met eene
dobbele verbrekinge.
19 Alsoo heeft de HEERE tot my geseyt; Gaet henen ende staet in de poorte der
kinderen des volcks, door de welcke de Coningen van Iuda ingaen, ende door dewelcke sy uytgaen: ja in alle poorten van Ierusalem;
20 Ende segt tot hen, Hooret des HEEREN woort, ghy Coningen van Iuda, ende gantsch Iuda, ende alle inwoonders van Ierusalem, die ghy door dese poorten ingaet.
21 Soo seyt de HEERE;
Wachtet u
op uwe zielen: ende en draget geenen last op den Sabbath-dach, noch en brenget [niet] in door de poorten van Ierusalem.
22 Oock en sult ghylieden geenen last uyt voeren uyt uwe huysen op den Sabbath-dach, nochte eenich werck doen: maer ghy sult den Sabbath-dach
heyligen, gelijck als ick uwen
vaderen geboden hebbe.
23 Maer sy en hebben niet
gehoort, nochte haer oore geneygt: maer sy hebben haren
necke verhardet,
om niet te hooren, ende om de
tucht niet aen te nemen.
24 ’T sal dan geschieden, indien ghy
vlijtichlick nae my sult hooren, spreeckt de HEERE, dat ghy geenen last door de poorten deser stadt op den Sabbath-dach inbrenget, ende ghy den Sabbath-dach heyliget, dat ghy geen werck daer in en doet:
25
So sullen door de poorten deser stadt ingaen, Coningen ende Vorsten, sittende op den throon Davids, rijdende op wagenen ende op peerden, sy ende hare Vorsten, de
mannen van Iuda, ende de inwoonders van Ierusalem: ende dese stadt sal
bewoont worden in eeuwicheyt.
26 Ende sy sullen komen uyt de steden van Iuda, ende uyt de plaetsen rontom Ierusalem, ende uyt den lande Benjamins, ende uyt de leegte, ende van ’t geberchte, ende van het Zuyden, aenbrengende brand-offer ende slacht-offer, ende spijs-offer, ende wieroock: ende aenbrengende lof-offer, ten huyse des HEEREN.
27 Maer indien ghy nae my niet en sult hooren, om den Sabbath-dach te heyligen, ende om geenen last te dragen, als ghy op den Sabbath-dach door de poorten van Ierusalem ingaet; so sal ick een
vyer in
hare poorten aensteken, dat de Palleysen van Ierusalem sal verteeren, ende niet worden uytgebluscht.
Vertwijffelde boosheyt ende hartneckigheyt der Ioden, blijckende selfs aen hare kinderen, daer op straffen moeten volgen, ver s 1, et c. vervloeckten staet des genen die op menschen vertrouwt, ende gezegenden staet des genen die op Godt vertrouwt, 5. Godt doorgront de innerlicke boosheyt van ’s menschen herte, daerom en sullen, die met arghlistige verborgene practijcken onrechtveerdigen rijckdom versamelen, sijne straffe niet ontgaen, 9. gelucksaligheyt der vromen in Godts genadige tegenwoordigheyt, ende onsaligheyt der afvalligen, 12. gebedt des Propheten, om sijner behoudenisse, ende straffe sijner vervolgeren ende bespotteren, 14. Predicatie van den Sabbath, 19. et c.
1 DE sonde van Iuda is
geschreven met eene
ysere griffie, met het
punct eens
diamants: gegraven in de
tafel van haerlieder herte, ende aen de hoornen
uwer
altaren:
2
Gelijck hare kinderen harer altaren gedencken, ende harer
bosschen, by ’t groen
geboomte, op de hooge heuvelen.
3 Ick sal mijnen
bergh, met het velt,
u vermogen, [ende ] alle uwe schatten, ten roove geven;
[mitsgaders ] uwe hooghten, om de sonde,
in alle uwe lantpalen.
4 Alsoo sult ghy
af laten, (ende dat
om u selfs) van uwe
erffenisse, die ick u gegeven hebbe, ende ick sal u uwen vyanden doen
dienen, in een lant, dat ghy niet en
kent: want
ghylieden hebt een
vyer aengesteken in mijnen toorn, tot in
eeuwigheyt sal het branden.
5 Soo seyt de HEERE; Vervloeckt is de man, die op eenen
mensche vertrouwt, ende
vleesch [tot ] sijnen
arm stelt, ende wiens herte van den HEERE afwijckt.
6 Want hy sal zijn als de
heyde in de wildernisse, die het niet en
gevoelt wanneer het
goede komt: maer
blijft [in ]
dorre plaetsen in de woestijne, [in ]
souten ende
onbewoonden lande.
7
Gezegent [daer en tegen ] is de man, die op den HEERE vertrouwt: ende wiens vertrouwen de HEERE is.
8 Want hy sal zijn als een
boom, die aen ’t water geplant is, ende sijne wortelen uyt schiet aen eene riviere, ende en
gevoelt het niet wanneerder eene hitte komt, maer sijn loof
blijft groen: ende in een jaer van
drooghte en
sorght hy niet, ende en
houdt niet op van vrucht te
dragen.
9
Archlistigh is het
herte meer dan
eenigh dingh, ja
dootlick is het: wie sal het kennen?
10
Ick de HEERE
doorgronde het herte, [ende ]
proeve de nieren:
ende dat, om eenen yegelicken te geven na sijne
wegen,
na de vrucht sijner handelingen.
11 [Gelijck ] een velthoen [eijeren ] vergadert, maer en
broetse niet uyt, [alsoo ] is hy die rijckdom
vergadert, doch
niet met recht: in de
helft sijner dagen sal hy
dien moeten verlaten, ende in sijn
laetste een dwaes
zijn.
12 Een throon der
heerlickheyt, eene hoogheyt
van den eersten aen, is de plaetse onses
heylighdoms.
13 O HEERE,
Israëls verwachtinge,
alle die u verlaten, sullen beschaemt worden, ende die
van my afwijcken sullen in de
aerde geschreven worden; want sy verlaten den HEERE, den
sprinckader des levendigen waters.
14
Geneest my, HEERE, soo sal ick genesen worden, behoudt my, soo sal ick behouden worden: want ghy zijt
mijn lof.
15 Siet, sy
seggen tot my:
Waer is het woort des HEEREN? laet het nu komen.
16 Ick en hebbe doch niet
aengedrongen, meer dan eenen
herder achter u [betaemde; ] oock en heb ick den
dootlicken dagh niet begeert, ghy weet [het: ]
wat uyt mijne lippen is gegaen, is voor u
aengesichte geweest.
17 En weest ghy my niet tot eene
verschrickinge: ghy zijt mijne
toevlucht ten dage des
quaets.
18
Laet mijne vervolgers beschaemt worden, maer en laet my niet beschaemt worden; laet hen verschrickt worden, maer en laet my niet verschrickt worden: brenght over hen den
dagh des quaets, ende verbreecktse met eene
dobbele verbrekinge.
19 Alsoo heeft de HEERE tot my geseyt; Gaet henen ende staet in de poorte der
kinderen des volcks, door dewelcke de Koningen van Iuda in gaen, ende door dewelcke sy uyt gaen: ja in alle poorten van Ierusalem;
20 Ende seght tot hen, Hooret des HEEREN woort, ghy Koningen van Iuda, ende gantsch Iuda, ende alle inwoonders van Ierusalem, die ghy door dese poorten in gaet.
21 Soo seyt de HEERE;
Wachtet u
op uwe zielen: ende en draget geenen last op den Sabbathdagh, noch en brenget [niet ] in door de poorten van Ierusalem.
22 Oock en sult ghylieden geenen last uyt voeren uyt uwe huysen op den Sabbathdagh, nochte eenigh werck doen: maer ghy sult den Sabbathdagh
heyligen, gelijck als ick uwen
vaderen geboden hebbe.
23 Maer sy en hebben niet
gehoort, nochte hare oore geneyght: maer sy hebben haren
necke verhardet,
om niet te hooren, ende om de
tucht niet aen te nemen.
24 Het sal dan geschieden, indien ghy
vlijtighlick na my sult hooren, spreeckt de HEERE, dat ghy geenen last door de poorten deser stadt op den Sabbathdagh in brenget, ende ghy den Sabbathdagh heyliget, dat ghy geen werck daer in en doet:
25
Soo sullen door de poorten deser stadt in gaen, Koningen ende Vorsten, sittende op den throon Davids, rijdende op wagenen ende op peerden, sy ende hare Vorsten, de
mannen van Iuda, ende de inwoonders van Ierusalem: ende dese stadt sal
bewoont worden in eeuwigheyt.
26 Ende sy sullen komen uyt de steden van Iuda, ende uyt de plaetsen rontom Ierusalem, ende uyt den lande Benjamins, ende uyt de leeghte, ende van het geberghte, ende van het Zuyden, aenbrengende brand-offer ende slacht-offer, ende spijs-offer, ende wieroock: ende aenbrengende lof-offer, ten huyse des HEEREN.
27 Maer indien ghy na my niet en sult hooren, om den Sabbathdagh te heyligen, ende om geenen last te dragen, als ghy op den Sabbathdagh door de poorten van Ierusalem in gaet; soo sal ick een
vyer in
hare poorten aensteken, dat de palleysen van Ierusalem sal verteeren, ende niet worden uytgebluscht.
