Een Prophetie van de beroepinge der heydenen, v. 1, ende verstootinge der Ioden, van wegen hare wederspannicheyt, ende Afgoderie, 2. ende andre sonden, 4. doch den boetveerdigen wort belooft, dat sy sullen gereddet worden, 8. maer de verlaters des Heeren worden swaerlick gedreygt, 11. Ende de knechten des Heeren getroost, 13. insonderheyt met de belofte van het eeuwige leven, 17. Afgebeeldet door het nieuwe Ierusalem, 18. ende andre figuren, 20, etc.
1 ICk ben
gevonden van die,
die [nae my] niet en vraegden, ick ben gevonden
van de gene die my niet en sochten: tot het volck,
dat nae mijnen name niet genoemt en was, hebbe ich geseyt,
Siet [hier] ben ick, siet [hier] ben ick.
2 Ick hebbe
mijne handen uytgebreyt den gantschen dach tot een
wederstrevich volck: die wandelen
op eenen wech die niet goet en is,
na sijne [eygene] gedachten.
3 Een volck
my gedurichlick tergende
in mijn aengesichte:
in hoven offerende, ende roockende
op tichelsteenen.
4 Sittende
by de graven, so vernachten sy
by de gene die bewaert worden,
etende swijnen-vleesch, ende daer is
sop van grouwelicke dingen in hare vaten.
5 Die daer
seggen,
Houdt u tot u selven, ende en naeckt tot my niet, want
ick ben
heyliger dan ghy: Dese
zijn een roock in mijn neuse, een vyer
den gantschen dach brandende.
6 Siet
het
is voor mijn aengesichte geschreven:
Ick en sal niet swygen, maer ick sal vergelden, ja
in haren boesem sal ick vergelden,
7 Uwe ongerechticheden, ende uwer Vaderen ongerechticheden te gelijcke, seyt de HEERE, die geroockt hebben op de bergen, ende
my smaetheyt aengedaen hebben op de heuvelen: daerom
sal ick
haer voorich werck-loon in haren boesem weder toe meten.
8 Alsoo seyt de HEERE,
Gelijck wanneermen most in een bos druyven vindt, men seyt, En verderftse
niet, want daer is
een segen in: alsoo sal ick ’t
om mijner knechten wille doen,
dat ickse niet alle en verderve.
9 Ende ick sal
zaet uyt Iacob
voortbrengen, ende uyt Iuda
eenen erf-besitter
van mijne bergen: ende mijne uytverkorene
sullen ’t erffelick besitten, ende mijne knechten sullen aldaer woonen.
10 Ende
Saron sal tot een schaeps-koye worden, ende
het dal Achors
tot een runder-leger, voor mijn volck dat my gesocht heeft.
11 Maer ghy verlaters des HEEREN,
ghy vergeters van den berch mijner heylicheyt, ghy
aenrichters eener tafel voor die
bende, ende
ghy opvullers des drancks
voor dat getal.
12
Ick sal u lieden oock ten sweerde tellen, dat ghy alle u ter slachtinge
sult krommen, om dat ick
hebbe geroepen, maer ghy en hebt niet geantwoort, Ick gesproken hebbe, maer ghy en hebt niet gehoort, maer hebt gedaen dat quaet was in mijne oogen, ende hebt verkoren ’t gene daer ick geenen lust aen en hebbe.
13 Daerom seyt de Heere HEERE alsoo, Siet mijne knechten
sullen eten, doch ghy lieden sult hongeren: siet, mijne knechten
sullen drincken, doch ghy-lieden sult dorsten: siet, mijne knechten sullen blyde zijn, doch ghylieden sult beschaemt zijn:
14 Siet, mijne knechten sullen juychen
van goeder herten, maer ghylieden sult schreeuwen van weedom des herten, ende van verbrekinge des geests sult ghy huylen.
15 Ende ghylieden sult uwen name mijnen uytverkorenen
tot eene vervloeckinge laten: ende de Heere HEERE sal
u lieden dooden, maer sijne knechten sal hy met
eenen anderen name noemen:
16 So dat,
wie sich segenen sal op aerden, die sal sich segenen
in den Godt der waerheyt: ende wie
sweeren sal op aerden, die sal sweeren
by den Godt der waerheyt, om dat
de voorige benautheden sullen vergeten zijn, ende omdatse voor mijne oogen verborgen zijn.
17 Want siet,
ick scheppe nieuwe hemelen, ende
een nieuwe aerde: ende de voorige dingen en sullen niet [meer] gedacht worden, noch en sullen
in het herte niet op-komen.
18 Maer weest ghy-lieden vrolick, ende verheucht u tot inder eeuwicheyt
[in] ’t gene dat ick scheppe: wan t siet,
ick scheppe Ierusalem eene verheuginge, ende
haer volck eene vrolickheyt.
19 Ende
ick sal my verheugen
over Ierusalem, ende vrolick zijn
over mijn volck: ende
in haer en sal niet meer gehoort worden
de stemme der weeninge, noch de stemme des geschreeuws.
20
Van daer en sal niet meer wesen
een suygelinck van [weynich] dagen , noch een out-man die
sijne dagen niet en sal vervullen, want een jongelinck sal sterven
hondert jaer out zijnde, maer een sondaer hondert jaer out zijnde, sal vervloeckt worden.
21 Ende
sy
sullen huysen bouwen ende bewoonen: ende sy sullen wijngaerden planten, ende der selver vrucht eten.
22
Sy en sullen niet bouwen, dat het een ander bewoone, sy en sullen niet planten, dat het een ander ete: want de dagen mijnes volcx sullen zijn
als de dagen eenes booms, ende mijne uytvercorene sullen het werck harer handen 79verslijten.
23 Sy en sullen niet
te vergeefs arbeyden, nochte baren
ter verstooringe:
want sy zijn
het zaet der gesegenden des HEEREN, ende
hare nacomelingen met haer.
24 Ende het sal geschieden
eer sy roepen, so sal ick antwoorden: terwijle dat sy noch spreken, so sal ick hooren.
25
De wolf ende ’tlam sullen
t’samen weyden, ende
de Leeuw sal stroo eten, als een runt, ende
stof sal de
spijse der slange zijn: sy en sullen geen quaet doen noch verderven op mijnen gantschen Heyligen berch, seyt de HEERE.
Een Prophetie van de beroepinge der Heydenen, ver s 1. ende verstootinge der Ioden, van wegen hare wederspannigheyt, ende afgoderije, 2. ende andere sonden, 4. doch den boetveerdigen wort belooft, dat sy sullen gereddet worden, 8. maer de verlaters des Heeren worden swaerlick gedreyght, 11. Ende de knechten des Heeren getroost, 13. insonderheyt met de belofte van het eeuwige leven, 17. Afgebeeldet door het nieuwe Ierusalem, 18. ende andere figuren, 20, et c.
1 ICk ben
gevonden van die,
die [na my ] niet en vraeghden, ick ben gevonden
van de gene die my niet en sochten: tot het volck,
dat na mijnen name niet genoemt en was, hebbe ick geseyt,
Siet [hier ] ben ick, siet [hier ] ben ick.
2 Ick hebbe
mijne handen uytgebreyt den gantschen dagh tot een
wederstrevigh volck: die wandelen
op eenen wegh die niet goet en is,
na sijne [eygene ] gedachten.
3 Een volck
my gedurighlick tergende
in mijn aengesichte:
in hoven offerende, ende roockende
op tichelsteenen.
4 Sittende
by de graven, soo vernachten sy
by de gene die bewaert worden,
etende swijnen vleesch, ende daer is
sop van grouwelicke dingen in hare vaten.
5 Die daer
seggen,
Houdt u tot u selven, ende en naeckt tot my niet, want
ick ben
heyliger dan ghy: Dese
zijn een roock in mijn neuse, een vyer
den gantschen dagh brandende.
6 Siet
het
is voor mijn aengesichte geschreven:
Ick en sal niet swijgen, maer ick sal vergelden, ja
in haren boesem sal ick vergelden,
7 Uwe ongerechtigheden, ende uwer vaderen ongerechtigheden te gelijcke, seyt de HEERE, die geroockt hebben op de bergen, ende
my smaetheyt aengedaen hebben op de heuvelen: daerom
sal ick
haer vorigh werckloon in haren boesem weder toe meten.
8 Alsoo seyt de HEERE,
Gelijck wanneer men most in een bos druyven vind, men seyt, En verderftse
niet, want daer is
een zegen in: alsoo sal ick het
om mijner knechten wille doen,
dat ickse niet alle en verderve.
9 Ende ick sal
zaet uyt Iacob
voort brengen, ende uyt Iuda
eenen erfbesitter
van mijne bergen: ende mijne uytverkorene
sullen het erffelick besitten, ende mijne knechten sullen aldaer woonen.
10 Ende
Saron sal tot een schaepskoije worden, ende
het dal Achors
tot een runder-leger, voor mijn volck dat my gesocht heeft.
11 Maer ghy verlaters des HEEREN,
ghy vergeters van den bergh mijner heyligheyt, ghy
aenrichters eener tafel voor die
bende, ende
ghy opvullers des drancks
voor dat getal.
12
Ick sal u-lieden oock ten sweerde tellen, dat ghy alle u ter slachtinge
sult krommen, om dat ick
hebbe geroepen, maer ghy en hebt niet geantwoort, Ick gesproken hebbe, maer ghy en hebt niet gehoort, maer hebt gedaen dat quaet was in mijne oogen, ende hebt verkoren ’t gene daer ick geenen lust aen en hebbe.
13 Daerom seyt de Heere HEERE alsoo, Siet mijne knechten
sullen eten, doch ghylieden sult hongeren: siet, mijne knechten
sullen drincken, doch ghylieden sult dorsten: siet, mijne knechten sullen blijde zijn, doch ghylieden sult beschaemt zijn:
14 Siet, mijne knechten sullen juychen
van goeder herten, maer ghylieden sult schreeuwen van weedom des herten, ende van verbrekinge des geests sult ghy huylen.
15 Ende ghylieden sult uwen name mijnen uytverkorenen
tot eene vervloeckinge laten: ende de Heere HEERE sal
u-lieden dooden, maer sijne knechten sal hy met
eenen anderen name noemen:
16 Soo dat,
wie sich zegenen sal op aerden, die sal sich zegenen
in den Godt der waerheyt: ende wie
sweeren sal op aerden, die sal sweeren
by den Godt der waerheyt, om dat
de vorige benauwtheden sullen vergeten zijn, ende om datse voor mijne oogen verborgen zijn.
17 Want siet,
ick scheppe nieuwe hemelen, ende
een nieuwe aerde: ende de vorige dingen en sullen niet [meer ] gedacht worden, noch en sullen
in het herte niet op komen.
18 Maer weest ghylieden vrolick, ende verheught u tot in der eeuwigheyt
[in ] het gene dat ick scheppe: want siet,
ick scheppe Ierusalem eene verheuginge, ende
haer volck eene vrolickheyt.
19 Ende
ick sal my verheugen
over Ierusalem, ende vrolick zijn
over mijn volck: ende
in haer en sal niet meer gehoort worden
de stemme der weeninge, noch de stemme des geschreeuws.
20
Van daer en sal niet meer wesen
een zuygelingh van [weynigh ] dagen, noch een oudt man die
sijne dagen niet en sal vervullen, want een jongelingh sal sterven
hondert jaer oudt zijnde, maer een sondaer hondert jaer oudt zijnde, sal vervloeckt worden.
21 Ende
sy
sullen huysen bouwen ende bewoonen: ende sy sullen wijngaerden planten, ende der selver vrucht eten.
22
Sy en sullen niet bouwen, dat het een ander bewoone, sy en sullen niet planten, dat het een ander ete: want de dagen mijnes volcks sullen zijn
als de dagen eenes booms, ende mijne uytverkorene sullen het werck harer handen
verslijten.
23 Sy en sullen niet
te vergeefs arbeyden, nochte baren
ter verstooringe:
want sy zijn
het zaet der gezegenden des HEEREN, ende
hare nakomelingen met haer.
24 Ende het sal geschieden
eer sy roepen, soo sal ick antwoorden: terwijle dat sy noch spreken, soo sal ick hooren.
25
De wolf ende het lam sullen
t’samen weyden, ende
de leeuw sal stroo eten, als een runt, ende
stof sal de
spijse der slange zijn: sy en sullen geen quaet doen noch verderven op mijnen gantschen heyligen bergh, seyt de HEERE.
