Een seer heerlick lof en danck-liedt Davids, waer in hy met alle cracht sijns geestes sijnen Godt ten hoochsten roemt, seer levendich afmalende sijne uytterste nooden ende perijckelen, daer in hy geweest is van wegen de bittere vervolginge aller sijner vyanden, die hem ’t onrecht gehaet ende steets nae sijn verderf getracht hebben: daer neffens met seer hoochgaende woorden beschrijvende, de onbegrijplicke genade ende almogende hant des Heeren, die hem (zijnde onschuldich, ende in alle oprechticheyt voor hem wandelende) seer wonderbaerlick altijt verlost, verhoogt, alle sijne vyanden gedempt, ende hem tot ruste eyndelick gebracht heeft. Ondertusschen wijst hy door den Prophetischen Geest op het bestandich, eeuwich ende onoverwinlick Coninckrijck onses Heylants Iesu Christi, wiens voorbeelt hy was, betuygende de toecomstige beroepinge der Heydenen tot de gehoorsaemheyt ende gemeenschap des Heeren Christi ende sijner kercke.
1 ENde David sprack de woorden deses Liets tot den HEERE: ten dage als de HEERE hem verlost hadde uyt de hant aller sijner vyanden,
ende uyt de hant Sauls.
2 Hy seyde dan:
De HEERE is my mijne
steenrotze, ende mijn borcht, ende mijn uythelper:
3
Godt is mijne rotze,
ick sal op hem
betrouwen: mijn schilt ende den
hoorn mijns heyls, mijn
hooch-vertreck, ende mijne toevlucht, mijn verlosser, van gewelt hebt ghy my verlost.
4 Ick
aenriep den HEERE
die te prijsen is, ende ick wert verlost van mijne vyanden.
5 Want
baren des doots hadden my omvangen: beken
Belials verschrickten my.
6 Banden der
helle omringden my: stricken des doots bejegenden my.
7 Als my bange was, aenriep ick den HEERE, ende riep tot mijnen Godt: ende hy hoorde mijne stemme uyt
sijn palleys, ende mijn geroep
[quam] in sijne ooren.
8 Doe
daverde ende beefde de aerde, de fondamenten des hemels beroerden sich, ende daverden, om dat
hy ontsteken was.
9 Roock ginck op van sijner neuse, ende een vyer uyt sijnen mont verteerde, kolen werden
daer van aengesteken.
10 Ende hy booch den Hemel, ende
daelde neder, ende donckerheyt was onder sijne voeten.
11 Ende hy voer op eenen
Cherub, ende vlooch: ende wert gesien op de vleugelen des wints.
12 Ende hy settede duysternisse rontom sich tot tenten; eene
t’ samenbindinge der wateren, wolcken des Hemels.
13
Van den glantz voor hem henen, werden kolen des vyers aengesteken.
14 De HEERE donderde van den Hemel, ende de Alderhoochste gaf sijne
stemme.
15 Ende hy sondt pijlen uyt ende verstroydese; blixem, ende
verschricktese.
16 Ende de diepe
kolcken der Zee werden gesien, de gronden der werelt werden ontdeckt, door het
schelden des HEEREN, van het geblaes des wints
sijner neuse.
17 Hy
sondt van der hoochte, hy nam my; Hy trock my op uyt
groote wateren.
18 Hy verloste my van mijnen stercken vyant; van mijne haters, om datse machtiger waren dan ick.
19 Sy hadden my bejegent ten dage mijns
ongevals; maer de HEERE was my een steunsel.
20 Ende hy voerde my uyt in de ruymte, ende ruckte my uyt: want hy hadde lust aen my.
21 De HEERE vergoldt my nae mijne
gerechticheyt; Hy gaf my weder nae de
reynicheyt mijner handen.
22 Want ick hebbe des HEEREN wegen gehouden, ende en ben mijnen Godt niet
godtlooslick afgegaen.
23 Want alle sijne rechten waren voor my, ende sijne insettingen, daer van en weeck ick niet af.
24 Maer ick was oprecht voor hem; ende ick wachtede my voor mijne
ongerechticheyt.
25 So gaf my de HEERE weder nae mijne gerechticheyt, nae mijne reynicheyt,
voor sijne oogen.
26 By den goedertierenen houdt ghy u goedertieren, by den oprechten helt houdt ghy u oprecht.
27 By den reynen houdt ghy u reyn, maer by den verkeerden houdt ghy u
verdraeyt.
28 Ende ghy verlost het bedruckte volck; maer uwe oogen zijn tegen de
hooge, ghy sultse vernederen.
29 Want ghy zijt mijne
Lampe, O HEERE; ende de HEERE doet mijne
duysternisse
opklaren.
30 Want
met u
loop ick door eene bende; met mijnen Godt spring ick over eenen muer.
31
Godts
wech is volmaeckt;
de reden des HEEREN is
doorloutert:
Hy is een schilt, allen die op hem betrouwen.
32 Want
wie is Godt, behalven den HEERE? ende wie is een
rotzsteen, behalven onsen Godt?
33 Godt is mijne sterckte
[ende] kracht; ende hy heeft mijnen
wech volkomen
geopent.
34 Hy maeckt mijne voeten
gelijck als der hinden, ende stelt my op mijne
hoochten.
35 Hy
leert mijne handen ten strijde, so dat een
stalen boge met mijne armen verbroken is.
36 Oock hebt ghy my gegeven
den schilt uwes heyls, ende [door] u
verootmoedigen hebt ghy my groot gemaeckt.
37 Ghy hebt mijnen
voetstap ruym gemaeckt onder my; ende mijne enckelen hebben niet gewanckelt.
38 Ick
vervolgde mijne vyanden, ende verdelgdese, ende en keerde niet weder tot dat ickse verdaen hadde.
39 Ende ick verteerdese, ende doorstackse, datse niet weder opstonden; maer sy vielen onder mijne voeten.
40 Want ghy omgorddet my met kracht ten strijde; ghy deedt onder my nederbucken, die tegen my opstonden.
41 Ende ghy gaeft my den
necke mijner vyanden, mijner hateren; ende ick vernieldese.
42 Sy sagen uyt, maer daer en was geen verlosser; nae den HEERE, maer hy en antwoordde hen niet.
43 Doe vergruysde ickse, als stof der aerden; ick stamptese, ick breyddese uyt als slijck der straten.
44 Oock hebt ghy my uytgeholpen van de
twisten mijns volcx, ghy hebt my
bewaert tot een hooft der heydenen: het volck, [dat] ick niet en kende, heeft my gedient.
45
Vreemde hebben sich my
geveynsdelick onderworpen:
So haest als [haer] oore [van my] hoorde, hebben sy my gehoorsaemt.
46 Vreemde zijn
vervallen, ende hebben sich
aengegordet uyt hare sloten.
47 De HEERE leeft, ende
gelooft zy mijn rotzsteen: Ende
verhoogt zy Godt, de rotzsteen mijns heyls:
48 De Godt, die my
volkomene wrake geeft, ende de volcken onder my nederwerpt:
49 Ende die my uytvoert van mijne vyanden; ende ghy verhoogt my boven de gene die tegen my opstaen, ghy reddet my van den man
alles gewelts.
50
Daerom sal ick u, ô HEERE, loven onder de
Heydenen, ende uwen Name sal ick psalm-singen.
51 [Hy is]
een toren der
verlossingen sijns
Conincks, en hy doet goedertierenheyt aen sijnen
gesalfden, aen
David ende aen sijn zaet,
tot in eeuwicheyt.
Een seer heerlick lof en danckliedt Davids, waer in hy met alle kracht sijns geestes sijnen Godt ten hooghsten roemt, seer levendigh afmalende sijne uytterste nooden ende perijckelen, daer in hy geweest is van wegen de bittere vervolginge aller sijner vyanden, die hem t’onrecht gehaet ende steeds na sijn verderf getracht hebben: daer neffens met seer hooghgaende woorden beschrijvende, de onbegrijplicke genade ende almogende hant des Heeren, die hem (zijnde onschuldigh, ende in alle oprechtigheyt voor hem wandelende) seer wonderbaerlick altijt verlost, verhooght, alle sijne vyanden gedempt, ende hem tot ruste eyndelick gebracht heeft. Ondertusschen wijst hy door den Prophetischen geest op ’t bestandigh, eeuwigh ende onoverwinlick Koninckrijck onses Heylants Iesu Christi , wiens voorbeelt hy was, betuygende de toekomstige beroepinge der Heydenen tot de gehoorsaemheyt ende gemeenschap des Heeren Christi ende sijner Kercke.
1 ENde David sprack de woorden deses liedts tot den HEERE: ten dage als de HEERE hem verlost hadde uyt de hant aller sijner vyanden,
ende uyt de hant Sauls.
2 Hy seyde dan:
De HEERE is my mijne
steenrotze, ende mijn borcht, ende mijn uythelper:
3
Godt is mijne rotze,
ick sal op hem
betrouwen: mijn schildt ende den
hoorn mijns heyls, mijn
hoogh vertreck, ende mijne toevlucht, mijn verlosser, van gewelt hebt ghy my verlost.
4 Ick
aenriep den HEERE
die te prijsen is, ende ick wert verlost van mijne vyanden.
5 Want
baren des doots hadden my omvangen: beken
Belials verschrickten my.
6 Banden der
helle omringhden my: stricken des doots bejegenden my.
7 Als my bange was, aenriep ick den HEERE, ende riep tot mijnen Godt: ende hy hoorde mijne stemme uyt
sijn palleys, ende mijn geroep
[quam ] in sijne ooren.
8 Doe
daverde ende beefde de aerde, de fondamenten des hemels beroerden sich, ende daverden, om dat
hy ontsteken was.
9 Roock gingh op van sijner neuse, ende een vyer uyt sijnen mont verteerde, kolen werden
daer van aengesteken.
10 Ende hy boogh den hemel, ende
daelde neder, ende donckerheyt was onder sijne voeten.
11 Ende hy voer op eenen
Cherub, ende vloogh: ende wert gesien op de vleugelen des wints.
12 Ende hy settede duysternisse rontom sich tot tenten; eene
t’samenbindinge der wateren, wolcken des hemels.
13
Van den glantz voor hem henen, werden kolen des vyers aengesteken.
14 De HEERE donderde van den hemel, ende d’Alderhooghste gaf sijne
stemme.
15 Ende hy sondt pijlen uyt ende verstroydese; blicksem, ende
verschricktese.
16 Ende de diepe
kolcken der zee werden gesien, de gronden der werelt werden ontdeckt, door ’t
schelden des HEEREN, van het geblaes des wints
sijner neuse.
17 Hy
sondt van der hooghte, hy nam my; Hy trock my op uyt
groote wateren.
18 Hy verloste my van mijnen stercken vyant; van mijne haters, om datse machtiger waren dan ick.
19 Sy hadden my bejegent ten dage mijns
ongevals; maer de HEERE was my een steunsel.
20 Ende hy voerde my uyt in de ruymte, ende ruckte my uyt: want hy hadde lust aen my.
21 De HEERE vergoldt my na mijne
gerechtigheyt; Hy gaf my weder na de
reynigheyt mijner handen.
22 Want ick hebbe des HEEREN wegen gehouden, ende en ben mijnen Godt niet
godtlooslick afgegaen.
23 Want alle sijne rechten waren voor my, ende sijne insettingen, daer van en weeck ick niet af.
24 Maer ick was oprecht voor hem; ende ick wachtede my voor mijne
ongerechtigheyt.
25 Soo gaf my de HEERE weder na mijne gerechtigheyt, na mijne reynigheyt,
voor sijne oogen.
26 By den goedertierenen houdt ghy u goedertieren, by den oprechten heldt houdt ghy u oprecht.
27 By den reynen houdt ghy u reyn, maer by den verkeerden houdt ghy u
verdraeyt.
28 Ende ghy verlost het bedruckte volck; maer uwe oogen zijn tegen de
hooge, ghy sultse vernederen.
29 Want ghy zijt mijne
lampe, ô HEERE; ende de HEERE doet mijne
duysternisse
opklaren.
30 Want
met u
loop ick door eene bende; met mijnen Godt springh ick over eenen muer.
31
Godts
wegh is volmaeckt;
de reden des HEEREN is
doorloutert:
Hy is een schilt, allen die op hem betrouwen.
32 Want
wie is Godt, behalven den HEERE? ende wie is een
rotzsteen, behalven onsen Godt?
33 Godt is mijne sterckte
[ende ] kracht; ende hy heeft mijnen
wegh volkomen
geopent.
34 Hy maeckt mijne voeten
gelijck als der hinden, ende stelt my op mijne
hooghten.
35 Hy
leert mijne handen ten strijde, soo dat een
stalen boge met mijne armen verbroken is.
36 Oock hebt ghy my gegeven
den schildt uwes heyls, ende [door ] u
verootmoedigen hebt ghy my groot gemaeckt.
37 Ghy hebt mijnen
voetstap ruym gemaeckt onder my; ende mijne enckelen hebben niet gewanckelt.
38 Ick
vervolghde mijne vyanden, ende verdelghdese, ende en keerde niet weder tot dat ickse verdaen hadde.
39 Ende ick verteerdese, ende doorstackse, datse niet weder opstonden; maer sy vielen onder mijne voeten.
40 Want ghy omgorddet my met kracht ten strijde; ghy deed’onder my neder bucken, die tegen my opstonden.
41 Ende ghy gaeft my den
necke mijner vyanden, mijner hateren; ende ick vernieldese.
42 Sy sagen uyt, maer daer en was geen verlosser; na den HEERE, maer hy en antwoordde hen niet.
43 Doe vergruysde ickse, als stof der aerden; ick stamptese, ick breyddese uyt als slijck der straten.
44 Oock hebt ghy my uytgeholpen van de
twisten mijns volcks, ghy hebt my
bewaert tot een Hooft der Heydenen: ’t volck, [dat ] ick niet en kende, heeft my gedient.
45
Vreemde hebben sich my
geveynsdelick onderworpen:
Soo haest als [haer ] oore [van my ] hoorde, hebben sy my gehoorsaemt.
46 Vreemde zijn
vervallen, ende hebben sich
aengegordet uyt hare sloten.
47 De HEERE leeft, ende
gelooft zy mijn rotzsteen: Ende
verhooght zy Godt, de rotzsteen mijns heyls:
48 De Godt, die my
volkomene wrake geeft, ende de volcken onder my neder werpt:
49 Ende die my uytvoert van mijne vyanden; ende ghy verhooght my boven de gene die tegen my opstaen, ghy reddet my van den man
alles gewelts.
50
Daerom sal ick u, ô HEERE, loven onder de
Heydenen, ende uwen name sal ick psalmsingen.
51 [Hy is ]
een toren der
verlossingen sijns
Koninghs, en hy doet goedertierenheyt aen sijnen
gesalfden, aen
David ende aen sijn zaet,
tot in eeuwigheyt.
