1 Christus leert ’s morgens vroegh in den tempel. 3 alwaer de Schriftgeleerde ende Pharizeen een vrouwe in overspel bevonden tot hem brengen. 7 doch hy maeckt haer in haer voornemen beschaemt, schrijvende op de aerde, ende laet de vrouwe met een vermaninge gaen. 12 Leert dat hy het licht der werelt is. 13 ende verantwoort hem tegen de Pharizeen soo met sijn eygen, als met sijns Vaders getuygenisse. 21 Seght den Ioden aen, datse hem te vergeefs soecken sullen, ende in hare sonden sterven, soose in hem niet en gelooven. 25 Verklaert wie hy is, ende van wien hy is gesonden. 31 Belooft den genen die in hem gelooven kennisse der waerheyt, ende vryheyt van de dienstbaerheyt der sonde. 37 Bewijst dat de ongeloovige Ioden haer te onrecht beroemden datse Abrahams ende Godts kinderen waren: ende seght haer aen datse kinderen des duyvels zijn, om datse sijne begeerten volbrengen. 46 Straft haer ongeloove. 48 waer over sy hem voor een Samaritaen schelden, die den duyvel heeft. 49 het welck hy ontkent ende wederleght. 56 ende getuyght dat Abraham sijnen dagh gesien heeft, ende dat hy geweest is eer Abraham was. 59 waerom sy hem willen steenigen.
1 MAer Iesus gingh
na den olijfbergh.
2 Ende des morgens vroegh quam hy wederom in den tempel, ende alle het volck quam tot hem: ende
neder geseten zijnde leerde hy haer.
3 Ende de Schriftgeleerde ende de Pharizeen
brachten tot hem een vrouwe in overspel gegrepen:
4 Ende haer gestelt hebbende in ’t midden, seyden sy tot hem, Meester, dese vrouwe is op de daet selve gegrepen, overspel begaende.
5
Ende Moses heeft ons in de wet geboden, dat de sulcke
gesteenight sullen worden: Ghy dan wat seght ghy?
6 Ende dit seyden sy, hem
versoeckende, op dat sy [yet ] hadden, om hem te beschuldigen. Maer Iesus neder buckende schreef met den vinger
in de aerde.
7 Ende als sy hem bleven vragen, rechtede hy hem op, ende seyde tot haer,
Die van u-lieden
sonder sonde is,
werpe eerst den steen op haer.
8 Ende wederom neder buckende schreef hy in de aerde.
9 Maer
sy [dit ] hoorende, ende van [hare ] conscientie overtuyght zijnde, gingen uyt, d’een na d’ander, beginnende van de oudtste tot de laetste: ende Iesus wiert
alleen gelaten, ende de vrouwe in ’t midden staende.
10 Ende Iesus hem oprechtende, ende niemant siende dan de vrouwe, seyde tot haer, Vrouwe waer zijn dese uwe beschuldigers? en heeft u niemant veroordeelt?
11 Ende sy seyde, Niemant Heere. Ende Iesus seyde tot haer,
Soo en veroordeele ick u oock niet: gaet henen, ende
en sondight niet meer.
12 Iesus dan sprack
wederom tot
haerlieden, seggende,
Ick ben
het licht
der werelt: die my
volght en sal in de
duysternisse niet wandelen, maer sal het licht
des levens hebben.
13 De Pharizeen dan seyden tot hem, Ghy getuyght van u selven: uw’ getuygenisse en is niet
waerachtigh.
14 Iesus antwoordde, ende seyde tot haer,
Hoewel ick van my selven getuyge, soo is [nochtans ] mijn getuygenisse waerachtigh: want ick weet
van waer ick gekomen ben, ende waer ick henen ga: maer ghylieden en weet niet van waer ick kome, ende waer ick henen ga.
15 Ghy oordeelt
na den vleesche, ick en
oordeele niemant.
16 Ende indien ick oock oordeele, mijn oordeel is waerachtigh: want ick en ben niet alleen, maer
ick, ende de Vader die my gesonden heeft.
17
Ende daer is oock in uwe
wet geschreven, dat het getuygenisse van twee menschen
waerachtigh is.
18 Ick ben ’t die van my selven getuyge, ende
de Vader, die my gesonden heeft, getuyght van my.
19 Sy dan seyden tot hem, Waer is uwe Vader? Iesus antwoordde,
Ghy en kennet noch my, noch mijnen Vader:
indien ghy my
kendet, soo soudt ghy oock mijnen Vader kennen.
20 Dese woorden sprack Iesus
by de schatkiste, leerende in den tempel:
ende
niemant en greep hem, Want sijne
ure en was noch niet gekomen.
21 Iesus dan seyde wederom tot haer,
Ick
ga henen, ende ghy sult my
soecken, ende
in uwe sonde sult ghy sterven: daer ick henen ga
en kondt ghylieden niet komen.
22 De Ioden dan seyden, Sal hy oock
hemselven dooden, om dat hy seght, Daer ick henen ga en kondt ghylieden niet komen?
23 Ende hy seyde tot haer,
Ghylieden zijt
van beneden, ick ben
van boven:
ghy zijt uyt dese werelt, ick en ben niet uyt dese werelt.
24 Ick hebbe u dan geseght,
dat ghy in uwe sonden sult sterven. Want indien ghy niet en gelooft
dat ick [die ] ben, ghy sult in uwe sonden sterven.
25 Sy seyden dan tot hem, Wie zijt ghy? Ende Iesus seyde tot haer,
Dat ick van den beginne u-lieden oock segge.
26 Ick hebbe vele dingen van u te seggen, ende te oordelen:
maer
die my gesonden heeft
is waerachtigh:
ende de dingen die ick van hem gehoort hebbe, deselve spreke ick
tot de werelt.
27 Sy en verstonden niet dat hy haer van den Vader sprack.
28 Iesus dan seyde tot haer,
Wanneer ghy den Sone des menschen sult
verhooght hebben,
dan sult ghy verstaen dat ick [die ] ben, ende
[dat ] ick van my selven niet en doe,
maer dese dingen spreke ick, gelijck mijn Vader my geleert heeft.
29
Ende die my gesonden heeft, is met my. De Vader en heeft my
niet alleen gelaten, want ick altijt doe, dat hem behagelick is.
30 Als hy dese dingen sprack
geloofden vele in hem.
31 Iesus dan seyde tot de Ioden, die [in ] hem geloofden, Indien ghylieden
in mijn woort blijvet, soo zijt ghy waerlick mijne discipelen.
32 Ende sult
de waerheyt
verstaen,
ende de waerheyt sal u
vry maken.
33 Sy antwoordden hem,
Wy zijn Abrahams zaet, ende en hebben
noyt yemant gedient: hoe seght ghy [dan, ] Ghy sult vry worden?
34 Iesus antwoordde haer, Voorwaer, voorwaer segge ick u, Een yegelick die de sonde
doet
is een dienstknecht der sonde.
35 Ende de dienstknecht
en blijft niet eeuwighlick in het huys: de sone blijft’er eeuwighlick.
36
Indien dan de Sone u sal vry gemaeckt hebben, soo sult ghy
waerlick vry zijn.
37 Ick weet dat ghy Abrahams
zaet zijt: maer ghy soeckt my
te dooden, want mijn woort
en heeft in u geen plaetse.
38
Ick spreke
dat ick by mijnen Vader gesien hebbe: ghy doet dan oock, dat ghy
by uwen vader gesien hebt.
39 Sy antwoordden ende seyden tot hem, Abraham is onse vader. Iesus seyde tot haer,
Indien ghy
Abrahams kinderen waert, soo soudt ghy de wercken Abrahams doen.
40 Maer nu soeckt ghy my te dooden, een mensche
die u
de waerheyt gesproken hebbe, welcke ick van Godt gehoort hebbe. Dat en dede Abraham niet.
41 Ghy doet de wercken uwes vaders. Sy seyden dan tot hem, Wy en zijn niet geboren
uyt hoererije: wy hebben eenen Vader, [namelick ] Godt.
42 Iesus dan seyde tot haer, Indien Godt uwe vader ware, soo soudet ghy my lief hebben: want ick ben
van Godt
uytgegaen, ende kome [van hem .]
Want ick en ben oock van my selven niet gekomen, maer hy heeft my gesonden.
43 Waerom en kent ghy mijne sprake niet? [Het is ] om dat ghy
mijn woort niet en kondt hooren.
44
Ghy zijt
uyt den vader den duyvel, ende wilt
de begeerten uwes vaders doen.
Die was
een menschen-moorder
van den beginne, ende en is
in de waerheyt
niet staende gebleven: want geen waerheyt en is in hem. Wanneer hy de leugen spreeckt, soo spreeckt hy
uyt sijn eygen: want hy is een leugenaer, ende de
vader der selve [leugen. ]
45 Maer my, om dat ick [u ] de waerheyt segge, en gelooft ghy niet.
46 Wie van u overtuyght my
van sonde? ende indien ick de waerheyt segge, waerom en gelooft ghy my niet?
47
Die uyt Godt is
hoort de woorden Godts: daerom en hoort ghylieden niet, om dat ghy uyt Godt niet en zijt.
48 De Ioden dan antwoordden ende seyden tot hem, En seggen wy niet wel dat ghy
een Samaritaen zijt,
ende
den duyvel hebt?
49 Iesus antwoordde, Ick en hebbe den duyvel niet,
maer ick
eere mijnen Vader, ende ghy
onteert my.
50 Doch ick en soecke mijne eere niet: daer is een diese soeckt ende
oordeelt.
51 Voorwaer, voorwaer segge ick u,
soo yemant mijn woort sal bewaert hebben, die en sal
den doot
niet sien in der eeuwigheyt.
52 De Ioden dan seyden tot hem, Nu bekennen wy dat ghy den duyvel hebt. Abraham is gestorven, ende de Propheten: ende
seght ghy, soo yemant mijn woort bewaert sal hebben, die en sal den doot niet smaken in der eeuwigheyt?
53 Zijt ghy meerder dan onse vader Abraham,
welcke gestorven is? ende
de Propheten zijn gestorven: wien maeckt ghy u selven?
54 Iesus antwoordde, Indien ick my selven eere, soo en is mijne eere niets: mijn Vader is’t die my eert, welcken ghy seght dat uwe Godt is.
55 Ende ghy en
kent hem niet, maer ick kenne hem: ende indien ick segge dat ick hem niet en kenne, soo sal ick u-lieden gelijck zijn, [dat is, ] een leugenaer: maer ick kenne hem ende beware sijn woort.
56 Abraham uwe vader heeft
met verheuginge verlanght,
op dat hy
mijnen dagh sien soude: ende hy heeft [hem ]
gesien, ende is
verblijdt
geweest.
57 De Ioden dan seyden tot hem, Ghy en hebt noch geen
vijftigh jaren, ende hebt ghy Abraham gesien?
58 Iesus seyde tot haer, Voorwaer, voorwaer segge ick u, Eer Abraham
was,
ben ick.
59
Sy namen dan steenen op, dat syse
op hem wierpen. Maer Iesus verberghde hem, ende gingh uyt den tempel,
gaende door het midden van haer: ende gingh alsoo voorby.
© © Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap 2024
