Eliphaz toont dat het niet alleen verloren arbeyt is sich tegen Godt te kanten, vers 1. maer oock gantsch schadelick, 2. ende vermaent Iob sich te bekeeren tot Godt, die alle menschen goet doet, 8. ende voornemelick den boetveerdigen, 11. maer de hy-pocriten in’t verderf stort, 12. daer uyt hy de vrome, ende arme verlost, 15. Iob wort vermaent tot gedult in sijn lijden, 17. om dat Godt de vrome uyt het selve verlost, 18. ende overvloedelick zegent, 24. hy besluyt sijn propoost, mits het selve Iob te versekeren, ende in te scherpen, 27.
1 ROept nu;
salder yemant zijn, die u
antwoorde? ende tot wien van den
heyligen sult ghy u keeren?
2 Want den
dwasen brenght de
toornigheyt om: ende den yver doot den
slechten.
3
Ick hebbe gesien eenen dwasen
wortelende: doch
terstont vervloeckte ick sijne wooninge.
4 Verre waren sijne sonen van heyl: ende sy werden verbrijselt
in de poorte, ende daer en was geen verlosser.
5
Wiens oogst de hongerige verteerde, dien hy oock tot
uyt de doornen gehaelt hadde: de
struyckroover slockte haer vermogen in.
6 Want
uyt het stof en komt het
verdriet niet voort: nochte de moeyte en spruyt niet uyt der aerde.
7 Maer de mensche wort tot moeyte geboren;
gelijck de
sprancken der vyeriger kolen haer verheffen [tot ] vliegen.
8 Doch
ick soude na Godt soecken, ende tot Godt mijne aensprake richten:
9
Die groote dingen doet,
die men niet doorsoecken en kan: wonderen,
die men niet tellen en kan;
10 Die den regen geeft
op der aerde; ende water sendt op de
straten:
11
Om
de vernederde te stellen in het hooge: dat de
rouwdragende door heyl verheven worden:
12
Hy maeckt te niet de gedachten der arghlistigen, dat hare handen niet
een dingh uyt en richten.
13
Hy vanght de
wijse in hare arghlistigheyt: dat de raet der
verdraeyden
gestort wort.
14
Des daeghs ontmoeten sy de duysternisse: ende gelijck des nachts, tasten sy
in den middagh.
15 Maer hy verlost den
behoeftigen van den sweerde, van
haren monde, ende van de hant des stercken.
16
Soo is voor den armen
verwachtinge: ende
de boosheyt stopt haren mont toe.
17
Siet, gelucksaligh is de
mensche, den welcken Godt straft: daerom en verwerpt de kastijdinge des
Almachtigen niet.
18
Want hy doet smerte aen, ende hy verbindt: hy doorwondt, ende sijne handen heelen.
19
In
ses benaeuwtheden
sal hy u verlossen: ende
in de sevende en sal u het quaet niet aenroeren.
20 In den honger sal hy u verlossen van de doot: ende in de oorloge
van het gewelt des sweerts.
21
Tegen den geessel der tonge sult ghy verborgen wesen: ende ghy en sult niet vreesen van de verwoestinge, als sy komt.
22 Tegen de verwoestinge, ende tegen den honger
sult ghy lacchen: ende van het gedierte der aerde en sult ghy niet vreesen.
23 Want met de
steenen des velts,
sal u verbont zijn:
ende het gedierte des velts sal met u bevredight zijn.
24 Ende ghy sult
bevinden, dat uwe
tente in
vrede is: ende ghy sult uwe wooninge
versorgen, ende
en sult niet feylen.
25 Oock sult ghy bevinden, dat u zaet menighvuldigh wesen sal; ende uwe
spruyten als het kruyt der aerde.
26 Ghy sult in ouderdom ten grave komen, gelijck de koornhoop t’sijner tijt
opgevoert wort.
27 Siet dit; wy hebben’t doorsocht, het is alsoo: hoort het, ende bemerckt ghy het
voor u.
Eliphaz toont dattet niet alleen verloren arbeyt is sich tegen Godt te kanten, v. 1. maer oock gantsch schadelick, 2. ende vermaent Iob sich te bekeeren tot Godt, die alle menschen goet doet, 8. ende voornemelick den boetveerdigen, 11. maer de hypocriten in’t verderf stort, 12. daer uyt hy de vroome, ende arme verlost, 15. Iob wort vermaent tot gedult in sijn lijden, 17. om dat Godt de vroome uyt het selve verlost, 18. ende overvloedelick segent, 24. hy besluyt sijn propoost, mits het selve Iob te versekeren, ende in te scherpen, 27.
1 ROept nu;
salder yemant zijn, die u
antwoorde? ende tot wien vanden
heyligen sult ghy u keeren?
2 Want den
dwasen brengt de
toornicheyt om: ende den yver doodt den
slechten.
3
Ick hebbe gesien eenen dwasen
wortelende: doch
terstont vervloeckte ick sijne wooninge.
4 Verre waren sijne sonen van heyl: ende sy werden verbrijselt
inde poorte, ende daer en was geen verlosser.
5
Wiens oogst de hongerige verteerde, dien hy oock tot
uyt de doornen gehaelt hadde: de
struyck-roover slockte haer vermogen in.
6 Want
uyt het stof en komt het
verdriet niet voort: nochte de moeyte en spruyt niet uyt der aerde.
7 Maer de mensche wort tot moeyte geboren;
gelijck de
sprancken der vyeriger kolen haer verheffen [tot] vliegen.
8 Doch
ick soude nae Godt soecken, ende tot Godt mijne aensprake richten:
9
Die groote dingen doet,
diemen niet doorsoecken en kan: wonderen,
diemen niet tellen en kan;
10 Die den regen geeft
op der aerde; ende water sendt op de
straten:
11
Om
de vernederde te stellen in’t hooge: dat de
rouw-dragende door heyl verheven worden:
12
Hy maeckt te niet de gedachten der archlistigen, dat hare handen niet
een dinck uyt en richten.
13
Hy vangt de
wijse in hare arch-listicheyt: dat de raet der
verdraeyden
gestort wort.
14
Des daechs ontmoeten sy de duysternisse: ende gelijck des nachts, tasten sy
in den middach.
15 Maer hy verlost den
behoeftigen vanden sweerde, van
haren monde, ende van de hant des stercken.
16
So is voor den armen
verwachtinge: ende
de boosheyt stopt haren mont toe.
17
Siet, geluck-salich is de
mensche, den welcken Godt straft: daerom en verwerpt de kastijdinge des
Almachtigen niet.
18
Want hy doet smerte aen, ende hy verbindt: hy doorwondt, ende sijne handen heelen.
19
In
ses benaeuwtheden
sal hy u verlossen: ende
in de sevende en sal u het quaet niet aenroeren.
20 In den honger sal hy u verlossen van de doot: ende in de oorloge
van het gewelt des sweerts.
21
Tegen den geessel der tonge sult ghy verborgen wesen: ende ghy en sult niet vreesen van de verwoestinge, als sy komt.
22 Tegen de verwoestinge, ende tegen den honger
sult ghy lacchen: ende van het gedierte der aerde en sult ghy niet vreesen.
23 Want met de
steenen des velts,
sal u verbondt zijn:
ende het gedierte des velts sal met u bevredicht zijn.
24 Ende ghy sult
bevinden, dat uwe
tente in
vrede is: ende ghy sult uwe wooninge
versorgen, ende
en sult niet feylen.
25 Oock sult ghy bevinden, dat u zaet menichvuldich wesen sal; ende uwe
spruyten als het kruyt der aerde.
26 Ghy sult in ouderdom ten grave komen, gelijck de koorn-hoop t’sijner tijt
opgevoert wort.
27 Siet dit; wy hebben’t doorsocht, het is alsoo: hoort het, ende bemerckt ghy het
voor u.
