De Heere troost sijn volck, ende vermaent het tot geloove ende gedult, v er s 1, et c. beloovende haer te verlossen, 4. ende dat haestelick, 5. ende dat sijn heyl bestendigh sal wesen, 6. maer dat de menschen verganckelick zijn, 8. een gebedt der bedranghde Godtsaligen, om hulpe ende verlossinge, 9. dewelcke haer de Heere belooft, 11. bestraffende te gelijcke de swackheyt hares geloofs, 12. beschrijvinge van de macht des Heeren, 15. om haer te helpen, 16. van haer nemende den bitteren drinckbeker, 17, ende 22. ende dien gevende hare vyanden, 23.
1
HOoret na my ghy die de gerechtigheyt na jaeght, ghy die den HEERE soeckt: aenschouwt
den rotzsteen [daer ] ghylieden
uyt gehouwen zijt, ende de holligheyt des bornputs
[daer ] ghy uyt gegraven zijt.
2
Aenschouwet Abraham u-lieder vader, ende Sara, [die ] u-lieden gebaert heeft: want
ick riep hem
doe hy [noch ] alleen was, ende ick zegende hem, ende ick vermenighvuldighde hem.
3 Want de HEERE sal
Zion troosten, hy sal
troosten alle hare woeste plaetsen, ende hy sal
hare woestijne maken
als Eden, ende hare wildernisse
als den hof des HEEREN: vreught ende blijdschap sal
daer in gevonden worden, dancksegginge ende een stemme des gesanghs.
4 Luystert na my, mijn volck, ende mijne lieden neyght na my de oore: want
een wet sal van my uyt gaen, ende ick sal mijn
recht
doen rusten
tot een licht der volckeren.
5
Mijne gerechtigheyt is na by,
mijn heyl
treckt uyt, ende
mijne armen sullen de volcken richten: op my sullen
de eylanden wachten, ende
op mijnen arm sullen sy hopen.
6 Heft u-lieder oogen op na den hemel, ende aenschouwet de aerde beneden: want
de hemel sal als een roock verdwijnen, ende de aerde sal als een kleet verouden, ende hare inwoonders sullen
van gelijcken sterven : maer
mijn heyl sal in eeuwigheyt zijn,
mijne gerechtigheyt en sal
niet verbroken worden .
7 Hooret na my, ghylieden die
de gerechtigheyt
kent, ghy volck
in welckes herte
mijne wet is:
en vreest niet de smaetheyt
van den mensche, ende voor
hare smaetredenen en ontset u niet.
8 Want
de motte salse op eten als een kleet, ende
het schietwormken salse op eten
als wolle: maer
mijne gerechtigheyt sal in eeuwigheyt zijn, ende
mijn heyl
van geslachte tot geslachten.
9
Ontwaeckt, ontwaeckt, treckt sterckte aen, ghy arm des HEEREN: ontwaeckt als in de voorledene dagen, [als in ] de geslachten van oudts: zijt
ghy het niet die
Rahab
uytgehouwen hebt? die
de zeedrake
verwondet hebt?
10 En zijt ghy het niet, die de zee, de wateren des grooten afgronts, drooge gemaeckt hebt?
die de diepten der zee
gemaeckt hebt tot eenen wegh, op dat
de verloste daer door gingen?
11 Alsoo sullen
de vry-gekochte des HEEREN weder keeren, ende met gejuych tot Zion komen: ende eeuwige blijdtschap
sal op haer hooft wesen: vreught ende blijdtschap sullen sy
aengrijpen, treuringe ende suchtinge sullen wech vlieden.
12
Ick, ick ben het, die
u trooste,
wie zijt ghy dat ghy u vreeset voor
den mensche, die
sterven sal? ende voor eenes menschen kint [dat ]
hoy worden sal?
13 Ende vergetet des HEEREN,
die u gemaeckt heeft,
die de hemelen heeft uytgebreyt, ende de aerde gegrondet heeft? ende vreeset u gedurighlick den gantschen dagh, van wegen de grimmigheyt
des benauwers, wanneer hy sich bereyt om te verderven:
waer is dan de grimmigheyt
des benauwers?
14
De omswevende gevangen sal haestelick los gelaten worden: ende hy en sal
in den kuyl niet sterven, ende
sijn broot en sal [hem ] niet ontbreken.
15 Want ick ben de HEERE uwe Godt, die de zee
klieft, dat hare golven bruysen: HEERE der heyrscharen is sijn name.
16 Ende
ick legge mijne woorden in uwen mont, ende
bedecke u onder de schaduwe mijner hant:
om den hemel te planten, ende om de aerde te gronden, ende om te seggen tot
Zion, Ghy zijt mijn volck.
17
Waeckt op, waeckt op, staet op
Ierusalem, die ghy
gedroncken hebt
van de hant des HEEREN
den beker sijner grimmigheyt, den droessem des bekers
der swijmelinge hebt ghy gedroncken, [ja ]
uyt gesogen.
18 Daer is niemant
van alle de kinderen [die ]
sy gebaert heeft,
die haer sachtkens leydet: ende niemant van alle de kinderen [die ] sy opgevoedt heeft,
die haer by der hant grijpt.
19
Dese twee dingen zijn u wedervaren,
wie heeft medelijden met u? daer is verwoestinge, ende verbrekinge, ende honger, ende sweert,
[door ] wien sal ick u troosten?
20
Uwe kinderen
zijn in beswijminge gevallen, sy liggen
voor aen op alle straten, gelijck
een wildt osse
in ’t nett: sy zijn vol
der grimmigheyt des HEEREN,
der scheldinge uwes Godts.
21 Daerom hoort nu dit, ghy bedruckte: ende ghy dronckene, maer
niet van wijn.
22 Alsoo seyt uwe Heere, de HEERE ende uwe Godt,
[die ] sijnes volcks sake twisten sal, Siet,
ick neme den beker der swijmelinge van uwe hant, den droessem des bekers mijner grimmigheyt, ghy en sult dien voortaen niet meer drincken.
23 Maer ick sal hem dien
die u bedroeft hebben in de hant setten,
die tot uwe ziele seyden, Buyght u neder, dat wy over [u ] gaen: ende ghy leydt uwen rugge neder als aerde, ende als een strate den genen die daer over gaen.
De Heere troost sijn volck, ende vermaent het tot geloove ende gedult, v. 1, etc , belovende haer te verlossen, 4. ende dat haestelick, 5. ende dat sijn heyl bestendich sal wesen, 6. maer dat de menschen verganckelick zijn, 8. een gebedt der bedrangde godsaligen , om hulpe ende verlossinge, 9. de welcke haer de Heere belooft, 11. bestraffende te gelijcke de swackheyt hares geloofs, 12. beschrijvinge van de macht des Heeren, 15. om haer te helpen, 16. van haer nemende den bitteren drinckbeker, 17. ende 22. ende dien gevende hare vyanden, 23.
1
HOoret nae my ghy die de gerechticheyt najaecht, ghy die den HEERE soeckt: aenschouwt
den rotzsteen [daer] ghylieden
uyt gehouwen zijt, ende de hollicheyt des bornputs
[daer] ghy uyt gegraven zijt.
2
Aenschouwet Abraham ulieder Vader, ende Sara [die] u lieden gebaert heeft: want
ick riep hem
doe hy [noch] alleen was, ende ick segende hem, ende ick vermenichvuldichde hem.
3 Want de HEERE sal
Zion troosten, hy sal
troosten alle hare woeste plaetsen, ende hy sal
hare woestijne maken
als Eden, ende hare wildernisse
als den hof des HEEREN: vreucht ende blijtschap sal
daer in gevonden worden, danck-segginge ende een stemme des gesancks.
4 Luystert nae my, mijn volck, ende mijne lieden neycht nae my de oore: want
een wet sal van my uytgaen, ende ick sal mijn
recht
doen rusten
tot een licht der volckeren.
5
Mijne gerechticheyt is naeby,
mijn heyl
treckt uyt, ende
mijne armen sullen de volcken richten: op my sullen
de Eylanden wachten, ende
op mijnen arm sullen sy hopen.
6 Heft u lieder oogen op nae den hemel, ende aenschouwet de aerde beneden: want
de hemel sal als een roock verdwijnen, ende de aerde sal als een kleet verouden, ende hare inwoonders sullen
van gelijcken sterven: maer
mijn heyl sal in eeuwicheyt zijn,
mijne gerechticheyt en sal
niet verbroken worden.
7 Hooret nae my, ghylieden die
de gerechticheyt
kent, ghy volck
in welckes herte
mijne wet is:
en vreest niet de smaetheyt
van den mensche, ende voor
hare smaet-redenen en ontset u niet.
8 Want
de motte salse op-eten als een kleet, ende
het schiet-wormken salse opeten
als wolle: maer
mijne gerechticheyt sal in eeuwicheyt zijn, ende
mijn heyl
van geslachte tot geslachten.
9
Ontwaeckt, ontwaeckt, treckt sterckte aen, ghy arm des HEEREN: ontwaeckt als in de voorledene dagen, [als in] de geslachten van outs: zijt
ghy’t niet die
Rahab
uytgehouwen hebt? die
de zee-drake
verwondet hebt?
10 En zijt ghy ’t niet, die de zee, de wateren des grooten afgronts, drooge gemaeckt hebt?
die de diepten der zee
gemaeckt hebt tot eenen wech, op dat
de verloste daer door gingen?
11 Alsoo sullen
de vry-gecochte des HEEREN wederkeeren, ende met gejuych tot Zion komen: ende eeuwige blijtschap
sal op haer hooft wesen: vreucht ende blijtschap sullen sy
aengrijpen, treuringe ende suchtinge sullen wechvlieden.
12
Ick, ick ben het, die
u trooste,
wie zijt ghy dat ghy u vreeset voor
den mensche, die
sterven sal? ende voor eenes menschen [kint dat]
hoy worden sal?
13 Ende vergetet des HEEREN,
die u gemaeckt heeft,
die de hemelen heeft uytgebreyt, ende de aerde gegrondet heeft? ende vreeset u geduerichlick den gantschen dach, van wegen de grimmicheyt
des benauwers, wanneer hy sich bereyt om te verderven:
waer is dan de grimmicheyt
des benauwers?
14
De omswevende gevangen sal haestelick los gelaten worden: ende hy en sal
in den kuyl niet sterven, ende
sijn broot en sal [hem] niet ontbreken.
15 Wan t ick ben de HEERE uwe Godt, die de zee
klieft, dat hare golven bruysen: HEERE der heyrscharen is sijn name.
16 Ende
ick legge mijne woorden in uwen mont, ende
bedecke u onder de schaduwe mijner hant:
om den hemel te planten, ende om de aerde te gronden, ende om te seggen tot
Zion, Ghy zijt mijn volck.
17
Waeckt op, waeckt op, staet op
Ierusalem, die ghy
gedroncken hebt
vande hant des HEEREN
den beker sijner grimmicheyt, den droessem des bekers
der swymelinge hebt ghy gedroncken, [ja]
uytgesogen.
18 Daer is niemant
van alle de kinderen [die]
sy gebaert heeft,
die haer sachtkens leydet: ende niemant van alle de kinderen [die] sy opgevoedt heeft,
die haer by der hant grijpt.
19
Dese twee dingen zijn u wedervaren,
wie heeft medelijden met u? daer is verwoestinge, ende verbrekinge, ende honger, ende sweert,
[door] wien sal ick u troosten?
20
Uwe kinderen
zijn in beswyminge gevallen, sy liggen
voor-aen op alle straten, gelijck
een wilt osse
in ’t nett: sy zijn vol
der grimmicheyt des HEEREN,
der scheldinge uwes Godts.
21 Daerom hoort nu dit, ghy bedruckte: ende ghy dronckene, maer
niet van wijn.
22 Alsoo seyt uwe Heere, de HEERE ende uwe Godt,
[die] sijnes volcx sake twisten sal, Siet,
ick neme den beker der swymelinge van uwe hant, den droessem des bekers mijner grimmicheyt, ghy en sult dien voortaen niet meer drincken.
23 Maer ick sal hem dien
die u bedroeft hebben in de hant setten,
die tot uwe ziele seyden, Buycht u neder, dat wy over [u] gaen: ende ghy leydt uwen rugge neder als aerde, ende als een strate den genen die daer over gaen.
