Abram, kleynmoedigh zijnde, wort van Godt door een gesichte, ende seer heerlicke, soo geestelicke, als lichamelicke beloften ghesterckt, ende door het geloove gerechtveerdight, vers 1. Godt bevestigt sijn verbont op eene bysondere wyse met Abram, hem voorseggende ende afbeeldende wat sijnen zade soude wedervaren, 9.
1 NAe dese dingen geschiedde ’t woort des HEEREN tot Abram
in een gesichte, seggende: En vreest niet Abram,
Ick ben u een Schildt, u loon seer groot.
2 Doe seyde Abram; Heere HEERE,
wat sult ghy my geven,
daer ick sonder kinderen henen gae? ende de
besorgher van mijn huys is
dese Damascener
Eliëzer.
3 Voorder seyde Abram; Siet, my en hebt ghy geen
zaedt gegeven, ende siet,
de soon van mijn huys
sal mijn erfgenaem zijn.
4 Ende siet, het woordt des HEEREN was tot hem, seggende;
Dese en sal u erfghenaem niet zijn: maer die
uyt uwen lijve voort komen sal, die sal u erfgenaem zijn.
5 Doe leydde
hy
hem
uyt nae buyten, ende seyde; Siet nu op na den Hemel, ende telt de sterren, indien ghyse tellen kondt: ende hy seyde tot hem,
Soo sal u zaedt zijn.
6
Ende
hy geloofde in den HEERE: ende
hy reeckende het hem
[tot ] gerechtigheydt.
7 Voorder seyde hy tot hem: Ick ben de HEERE, die u uytgeleydt hebbe
uyt Ur der Chaldeen,
om u dit landt te geven, om dat erflick te besitten.
8 Ende hy seyde: Heere HEERE, waer by sal ick weten,
dat ick het erflick besitten sal?
9 Ende hy seyde tot hem;
Neemt my eene drie-jarige veerse, ende eene drie-jarige geyte, ende eenen drie-jarigen ram, ende eene tortel-duyve, ende eene jonge duyve.
10 Ende hy bracht
hem alle dese, ende
hy deeldese midden door, ende hy leyde
elcks deel tegen het ander over: maer het gevogelte en deelde hy niet.
11 Ende het wildt gevogelte quam neder op het aes, maer Abram
joegh het wech.
12 Ende het geschiedde, als de Sonne was aen het onder gaen, soo viel een diepe slaep op Abram: ende siet, een schrick, [ende ] groote
duysternisse viel op hem.
13 Doe seyde hy tot Abram:
Weet voorseker,
dat u zaedt vreemt sal zijn in een landt,
dat haer-lieder niet en is, ende sy sullen
hen dienen, ende sy sullense verdrucken
vier hondert jaer.
14 Doch ick sal het volck oock
richten het welck sy sullen dienen: ende daer na sullen sy uyt trecken
met groote have.
15
Ende
ghy sult tot uwe vaderen gaen met vrede: ghy sult in
goeden ouderdom begraven worden.
16
Ende
het vierde gheslachte sal herwaerts weder keeren: want de ongherechtigheydt
der Amoriten
en is tot noch toe niet volkomen.
17 Ende het gheschiedde, dat de Sonne ondergingh, ende het duyster wert: ende siet, daer was een
roockende oven, ende
vyerighe fackel, die tusschen die stucken
doorgingh.
18 Te dien selven daghe
maeckte de HEERE een verbondt met Abram, seggende:
Uwen zade heb ick dit lant
gegeven,
van de riviere Egypti af, tot aen die groote riviere, de riviere
Phrath.
19
Den Keniter, ende den Keniziter, ende den Kadmoniter;
20 Ende den Hethiter, ende den Pheriziter, ende de
Rephaim;
21 Ende den Amoriter, ende den Canaaniter, ende den Girgasiter, ende den Iebusiter.
Abram, kleynmoedich zijnde, wort van Godt door een gesichte, ende seer heerlicke, soo geestelicke, als lichamelicke beloften gesterckt, ende door ’t geloove gerechtveerdigt, v. 1. Godt bevestigt sijn verbont op eene bysondere wyse met Abram, hem voorseggende ende afbeeldende wat sijnen zade soude wedervaren, 9.
1 NA dese dingen geschiedde het woort des HEEREN tot Abram
in een gesichte, seggende: En vreest niet Abram,
Ick ben u een Schilt, u loon seer groot.
2 Doe seyde Abram; Heere HEERE,
wat sult ghy my geven,
daer ick sonder kinderen henen gae? ende de
besorger van mijn huys is
dese Damascener
Eliëzer.
3 Voorder seyde Abram; Siet, my en hebt ghy geen
zaet gegeven, ende siet,
de soon van mijn huys
sal mijn erfgenaem zijn.
4 Ende siet, het woort des HEEREN was tot hem, seggende;
Dese en sal u erfgenaem niet zijn: maer die
uyt uwen lyve voortkomen sal, die sal u erfgenaem zijn.
5 Doe leydde
hy
hem
uyt nae buyten, ende seyde; Siet nu op nae den Hemel, ende telt de sterren, indien ghyse tellen cont: ende hy seyde tot hem,
Soo sal u zaet zijn.
6
Ende
hy geloofde in den HEERE: ende
hy rekende het hem
[tot] gerechticheyt.
7 Voorder seyde hy tot hem: Ick ben de HEERE, die u uyt-geleydt hebbe
uyt Ur der Chaldeen,
om u dit lant te geven, om dat erflick te besitten.
8 Ende hy seyde: Heere HEERE, waer by sal ick weten,
dat ick ’t erflick besitten sal?
9 Ende hy seyde tot hem;
Neemt my eene drie-jarige veerse, ende eene drie-jarige geyte, ende eenen drie-jarigen ram, ende eene tortelduyve, ende eene jonge duyve.
10 Ende hy bracht
hem alle dese, ende
hy deeldese midden door, ende hy leyde
elcks deel tegen het ander over: maer ’t gevogelte en deelde hy niet.
11 Ende het wilt gevogelte quam neder op het aes, maer Abram
joech het wech.
12 Ende het geschiedde, als de Sonne was aen ’t ondergaen, so viel een diepe slaep op Abram: ende siet, een schrick, [ende] groote
duysternisse viel op hem.
13 Doe seyde hy tot Abram:
Weet voor seker,
dat u zaet vreemt sal zijn in een lant,
dat haerlieder niet en is, ende sy sullen
hen dienen, ende sy sullense verdrucken
vier hondert jaer.
14 Doch ick sal het volck oock
richten ’t welck sy sullen dienen: ende daer na sullen sy uyt trecken
met groote have.
15
Ende
ghy sult tot uwe vaderen gaen met vrede: ghy sult in
goeden ouderdom begraven worden.
16
Ende
het vierde geslachte sal herwaerts weder keeren: want de ongerechticheyt
der Amoriten
en is tot noch toe niet volkomen.
17 Ende het geschiedde, dat de Sonne onderginck, ende het duyster wert: ende siet, daer was een
roockende oven, ende
vyerige fackel, die tusschen die stucken
doorginck.
18 Te dien selven dage
maeckte de HEERE een verbont met Abram, seggende:
Uwen zade heb ick dit lant
gegeven,
van de riviere Egypti af, tot aen die groote riviere, de riviere
Phrath.
19
Den Keniter, ende den Keniziter, ende den Kadmoniter;
20 Ende den Hethiter, ende den Pheriziter, ende de
Rephaim;
21 Ende den Amoriter, ende den Canaaniter, ende den Girgasiter, ende den Iebusiter.
