Godt beveelt den Propheet noch vrouwe, noch kint te hebben, in Iuda, noch op rouw-maeltijden, noch in vrolicke gastmalen te verschijnen, om de aenstaende elende den volcke daer door af te beelden, ver s 1, et c. verhael van de sonden, die de oorsake deser plagen waren, 10. Hier tusschen voeght Godt eene genaden-belofte van de verlossinge sijns volcks, 14. ende gaet daer na voort in de dreygementen, ende verhael der oorsaken, 16. De Propheet troost sich selven, ende beschaemt de Ioden, door de toekomstige beroepinge ende bekeeringe der afgodische Heydenen, 19.
1 ENde des HEEREN woort geschiedde tot my, seggende:
2 Ghy en sult u geene vrouwe
nemen: ende ghy en sult geene sonen noch dochteren
hebben in dese plaetse.
3 Want soo seyt de HEERE van de sonen ende van de dochteren die in dese plaetse geboren worden: daer toe van hare moederen diese baren, ende van hare vaderen diese gewinnen in desen lande:
4 Sy sullen
pijnlicke
dooden sterven, sy en sullen niet
beklaeght, nochte
begraven worden, sy sullen tot
mist op den aerdbodem zijn: ende sy sullen door het sweert ende door den honger verteert worden, ende hare
doode lichamen sullen het gevogelte des Hemels ende het gedierte der aerde tot spijse zijn.
5 Want soo seyt de HEERE; En gaet niet in het huys des
genen die eene rouw-maeltijt houdt, ende en gaet niet henen om te rouwklagen, noch en hebt geen medelijden met hen: want ick hebbe van desen volcke (spreeckt de HEERE)
wech genomen mijne vrede, goedertierenheyt, ende barmhertigheden.
6 Soo dat groote ende kleyne in desen lande sullen sterven, sy en sullen niet begraven worden: ende
men salse niet beklagen, noch sich selven
in snijden, nochte
kael maken om harent wille.
7 Oock en salmen hen niets
uyt deylen over de rouwe, om yemant te troosten over eenen dooden: nochte hen te drincken geven uyt den troostbeker, over yemants vader ofte over yemants moeder.
8 En gaet oock niet in een huys
der maeltijt, om by hen te sitten: om te eten ende te drincken.
9 Want soo seyt de HEERE der heyrscharen, de Godt Israëls; Siet
ick sal van dese plaetse voor u-lieder oogen ende in u-lieder dagen doen op houden, de
stemme der vreughde ende de stemme der blijdtschap, de stemme des bruydegoms ende de stemme der bruyt.
10 Ende het sal geschieden,
als ghy desen volcke alle dese woorden sult aenseggen, ende sy tot u seggen; Waerom spreeckt de HEERE al dit groot quaet over ons, ende welck is onse misdaet, ende welck is onse sonde, die wy tegen den HEERE onsen Godt gesondight hebben?
11 Dat ghy tot hen sult seggen; Om dat uwe vaders my verlaten hebben, spreeckt de HEERE, ende hebben andere Goden na gewandelt, ende die gedient, ende sich voor die neder gebogen: maer my verlaten, ende mijne wet niet gehouden en hebben:
12 Ende ghylieden
erger gedaen hebt dan uwe vaderen: want siet ghylieden wandelt, een yegelick na sijns boosen herten
goetduncken, om na my niet te
hooren.
13 Daerom sal ick u-lieden
uyt dit lant werpen, in een lant, dat ghy niet
gekent en hebt, ghy noch uwe vaders: ende aldaer sult ghy andere goden dienen, dagh ende nacht;
om dat ick u geene genade sal geven.
14
Daerom,
siet de dagen komen, spreeckt de HEERE; datter
niet meer sal geseyt worden, [Soo waerachtigh als ] de HEERE leeft, die de kinderen Israëls uyt Egyptenlant heeft opgevoert:
15 Maer, [soo waerachtigh als ] de HEERE leeft, die de kinderen Israëls heeft opgevoert uyt den lande van het
Noorden, ende uyt alle de landen daer henen hyse gedreven hadde: want ick salse weder brengen in haer lant, dat ick haren vaderen gegeven hebbe.
16 Siet ick sal
senden tot vele visschers, spreeckt de HEERE, die sullense visschen: ende daer na sal ick senden tot vele jagers, die sullense jagen van op allen berge, ende van op allen heuvel, ja uyt de
kloven der steenrotzen.
17 Want mijne
oogen zijn op alle hare wegen; sy en zijn voor mijn aengesichte niet verborgen, nochte hare ongerechtigheyt verholen van voor mijne oogen.
18 Dies sal ick
eerst hare ongerechtigheyt, ende hare sonde
dobbel vergelden, om dat sy
mijn lant
ontheylight hebben: sy hebben mijne erffenisse met de
doode lichamen harer verfoeyselen ende harer grouwelen vervult.
19 O
HEERE, ghy zijt mijne sterckte, ende mijne sterckheyt, ende mijne toevlucht, ten dage der benauwtheyt: tot u sullen de Heydenen komen van de eynden der aerde, ende seggen; Immers hebben onse vaders leugen
erflick beseten, [ende ]
ydelheyt, daer in doch niet en was dat nut dede.
20
Sal een mensche sich goden maken?
sy en zijn doch geene goden.
21 Daerom, siet ick sal
hen bekent maken, op dit mael; ick sal hen bekent maken mijne
hant, ende mijne macht: ende sy sullen weten, dat mijn
naem is
HEERE.
Godt beveelt den Propheet noch vrouwe, noch kint te hebben, in Iuda, noch op rouw-maeltijden, noch in vrolicke gastmalen te verschijnen, om de aenstaende elende den volcke daer door af te beelden, ver s 1, et c. verhael van de sonden, die de oorsake deser plagen waren, 10. Hier tusschen voeght Godt eene genaden-belofte van de verlossinge sijns volcks, 14. ende gaet daer na voort in de dreygementen, ende verhael der oorsaken, 16. De Propheet troost sich selven, ende beschaemt de Ioden, door de toekomstige beroepinge ende bekeeringe der afgodische Heydenen, 19.
1 ENde des HEEREN woort geschiedde tot my, seggende:
2 Ghy en sult u geene vrouwe
nemen: ende ghy en sult geene sonen noch dochteren
hebben in dese plaetse.
3 Want soo seyt de HEERE van de sonen ende van de dochteren die in dese plaetse geboren worden: daer toe van hare moederen diese baren, ende van hare vaderen diese gewinnen in desen lande:
4 Sy sullen
pijnlicke
dooden sterven, sy en sullen niet
beklaeght, nochte
begraven worden, sy sullen tot
mist op den aerdbodem zijn: ende sy sullen door het sweert ende door den honger verteert worden, ende hare
doode lichamen sullen het gevogelte des Hemels ende het gedierte der aerde tot spijse zijn.
5 Want soo seyt de HEERE; En gaet niet in het huys des
genen die eene rouw-maeltijt houdt, ende en gaet niet henen om te rouwklagen, noch en hebt geen medelijden met hen: want ick hebbe van desen volcke (spreeckt de HEERE)
wech genomen mijne vrede, goedertierenheyt, ende barmhertigheden.
6 Soo dat groote ende kleyne in desen lande sullen sterven, sy en sullen niet begraven worden: ende
men salse niet beklagen, noch sich selven
in snijden, nochte
kael maken om harent wille.
7 Oock en salmen hen niets
uyt deylen over de rouwe, om yemant te troosten over eenen dooden: nochte hen te drincken geven uyt den troostbeker, over yemants vader ofte over yemants moeder.
8 En gaet oock niet in een huys
der maeltijt, om by hen te sitten: om te eten ende te drincken.
9 Want soo seyt de HEERE der heyrscharen, de Godt Israëls; Siet
ick sal van dese plaetse voor u-lieder oogen ende in u-lieder dagen doen op houden, de
stemme der vreughde ende de stemme der blijdtschap, de stemme des bruydegoms ende de stemme der bruyt.
10 Ende het sal geschieden,
als ghy desen volcke alle dese woorden sult aenseggen, ende sy tot u seggen; Waerom spreeckt de HEERE al dit groot quaet over ons, ende welck is onse misdaet, ende welck is onse sonde, die wy tegen den HEERE onsen Godt gesondight hebben?
11 Dat ghy tot hen sult seggen; Om dat uwe vaders my verlaten hebben, spreeckt de HEERE, ende hebben andere Goden na gewandelt, ende die gedient, ende sich voor die neder gebogen: maer my verlaten, ende mijne wet niet gehouden en hebben:
12 Ende ghylieden
erger gedaen hebt dan uwe vaderen: want siet ghylieden wandelt, een yegelick na sijns boosen herten
goetduncken, om na my niet te
hooren.
13 Daerom sal ick u-lieden
uyt dit lant werpen, in een lant, dat ghy niet
gekent en hebt, ghy noch uwe vaders: ende aldaer sult ghy andere goden dienen, dagh ende nacht;
om dat ick u geene genade sal geven.
14
Daerom,
siet de dagen komen, spreeckt de HEERE; datter
niet meer sal geseyt worden, [Soo waerachtigh als ] de HEERE leeft, die de kinderen Israëls uyt Egyptenlant heeft opgevoert:
15 Maer, [soo waerachtigh als ] de HEERE leeft, die de kinderen Israëls heeft opgevoert uyt den lande van het
Noorden, ende uyt alle de landen daer henen hyse gedreven hadde: want ick salse weder brengen in haer lant, dat ick haren vaderen gegeven hebbe.
16 Siet ick sal
senden tot vele visschers, spreeckt de HEERE, die sullense visschen: ende daer na sal ick senden tot vele jagers, die sullense jagen van op allen berge, ende van op allen heuvel, ja uyt de
kloven der steenrotzen.
17 Want mijne
oogen zijn op alle hare wegen; sy en zijn voor mijn aengesichte niet verborgen, nochte hare ongerechtigheyt verholen van voor mijne oogen.
18 Dies sal ick
eerst hare ongerechtigheyt, ende hare sonde
dobbel vergelden, om dat sy
mijn lant
ontheylight hebben: sy hebben mijne erffenisse met de
doode lichamen harer verfoeyselen ende harer grouwelen vervult.
19 O
HEERE, ghy zijt mijne sterckte, ende mijne sterckheyt, ende mijne toevlucht, ten dage der benauwtheyt: tot u sullen de Heydenen komen van de eynden der aerde, ende seggen; Immers hebben onse vaders leugen
erflick beseten, [ende ]
ydelheyt, daer in doch niet en was dat nut dede.
20
Sal een mensche sich goden maken?
sy en zijn doch geene goden.
21 Daerom, siet ick sal
hen bekent maken, op dit mael; ick sal hen bekent maken mijne
hant, ende mijne macht: ende sy sullen weten, dat mijn
naem is
HEERE.
